Uitspraak
RECHTBANK 'S-GRAVENHAGE
SECTOR STRAFRECHT
MEERVOUDIGE KAMER
(VERKORT VONNIS)
parketnummer 09.757.352-02
rolnummer 6
's-Gravenhage, 7 november 2002
De rechtbank 's-Gravenhage, rechtdoende in strafzaken, heeft het navolgende vonnis gewezen in de zaak van de officier van justitie tegen de verdachte:
[verdachte],
geboren op [geboortedatum] te [geboorteplaats],
wonende te [woonplaats], [adres],
feitelijk verblijvende aan de [verblijfadres] te [verblijfplaats],
thans gedetineerd in de Penitentiaire Inrichting Haaglanden,
Huis van Bewaring Zoetermeer.
De terechtzitting.
Het onderzoek is gehouden ter terechtzitting van 24 oktober 2002.
De verdachte, bijgestaan door de raadsman mr Menschaert, is verschenen en gehoord.
Er hebben zich drie benadeelde partijen gevoegd.
De officier van justitie mr Paulides heeft gevorderd dat verdachte terzake van het hem bij dagvaarding onder 1, 2 en 3 telastgelegde wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 27 maanden, met aftrek van de tijd in verzekering en voorlopige hechtenis doorgebracht, waarvan 9 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar.
De officier van justitie heeft geconcludeerd tot:
- toewijzing van de vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij1] tot een bedrag van euro 8.418,52 en tot niet-ontvankelijk verklaring van de benadeelde partij voor het overige en
- toewijzing van de vordering van de benadeelde partijen [benadeelde partij2] en [benadeelde partij3] tot een bedrag van in totaal euro 3.031,76 en tot niet-ontvankelijk verklaring van de benadeelde
partijen voor het overige.
Voorts heeft de officier van justitie gevorderd dat de rechtbank aan verdachte de verplichting zal opleggen tot betaling aan de staat van een bedrag groot euro 8.418,52 subsidiair 84 dagen hechtenis ten behoeve van het slachtoffer genaamd [benadeelde partij1] en een bedrag groot euro 3.031,76 subsidiair 40 dagen hechtenis ten behoeve van de slachtoffers genaamd [benadeelde partij2] en [benadeelde partij3] gezamenlijk.
De telastlegging.
Aan verdachte is telastgelegd hetgeen is vermeld in de ingevoegde fotokopie van de dagvaarding, gemerkt A.
Vrijspraak.
De rechtbank acht op grond van het onderzoek ter terechtzitting niet wettig en overtuigend bewezen hetgeen verdachte bij dagvaarding onder 2 en 3 is telastgelegd, zodat hij daarvan dient te worden vrijgesproken.
Verdachte wordt verweten dat hij een hoeveelheid cocaïne te [woonplaats] aanwezig heeft gehad, terwijl op grond van de stukken is komen vast te staan dat die cocaïne bij de doorzoeking van woning aan de [verblijfadres] te [verbli[verblijfplaats] zijn aangetroffen en inbeslaggenomen zijn. Voorts wordt verdachte verweten dat hij te [woonplaats] een boksbeugel voorhanden heeft gehad, terwijl ook ten aanzien daarvan blijkt dat die is aangetroffen tijdens een daartoe ingesteld onderzoek in de Ford Ka aan het bureau van politie aan de [adres] te [verblijfplaats].
De bewijsmiddelen.
P.M.
De bewezenverklaring.
Door de voormelde inhoud van vorenstaande bewijsmiddelen staan de daarin genoemde feiten en omstandigheden vast en is de rechtbank op grond daarvan tot de overtuiging gekomen en acht zij wettig bewezen, dat verdachte het bij dagvaarding onder 1 vermelde feit heeft begaan, met dien verstande, dat de rechtbank bewezen acht -en als hier ingelast beschouwt, zulks met verbetering van eventueel in de telastlegging voorkomende type- en taalfouten, zoals weergegeven in de bewezenverklaring, door welke verbetering verdachte niet in de verdediging is geschaad- de inhoud van de telastlegging, zoals deze is vermeld in de fotokopie daarvan, gemerkt B.
Strafbaarheid van het bewezenverklaarde en van de verdachte.
Het bewezenverklaarde is volgens de wet strafbaar, omdat het na te melden misdrijf oplevert.
Verdachte is deswege strafbaar, nu geen strafuitsluitingsgronden aannemelijk zijn geworden.
Strafmotivering.
Na te melden straf is in overeenstemming met de ernst van het gepleegde feit, de omstandigheden, waaronder het is begaan en de persoon en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals van een en ander tijdens het onderzoek ter terechtzitting is gebleken.
Voorts wordt met betrekking tot de op te leggen onvoorwaardelijke gevangenisstraf het volgende overwogen.
Verdachte heeft zich tezamen met anderen schuldig gemaakt aan een roofoverval in een woning, nadat hij getipt was over de mogelijk in de woning aan te treffen hoeveelheid geld. Tijdens de overval is door verdachte en een van zijn mededaders geweld gebruikt. De slachtoffers zijn met een op een pistool gelijkend voorwerp bedreigd, geschopt en vervolgens aan benen en armen vastgebonden. De ernst van dit feit spreekt voor zich.
Verdachte is bovendien voorbij gegaan aan de psychische gevolgen die dit voor de slachtoffers met zich heeft gebracht en nog altijd met zich brengt. De roofoverval heeft daarnaast de slachtoffers veel materiële schade berokkend. Voorts veroorzaakt een dergelijk feit in het algemeen gevoelens van onrust en onveiligheid in de samenleving.
De rechtbank rekent het verdachte en zijn mededaders in het bijzonder aan dat de overval plaatsvond in het bijzijn van het 10-jarige zoontje van de slachtoffers en dat tegen dat zoontje vervolgens ook nog eens daadwerkelijk geweld is gebruikt door hem vast te binden.
De rechtbank heeft rekening gehouden met het feit dat uit een uittreksel uit het Algemeen Documentatieregister blijkt dat verdachte eerder met politie en justitie in aanraking is gekomen en ook twee maal eerder is veroordeeld ter zake van diefstal met geweld.
Gelet op het vorenstaande acht de rechtbank een straf als door de officier van justitie is gevorderd passend en geboden. Zij zal aan het voorwaardelijk deel niet de bijzondere voorwaarde van reclasseringscontact verbinden nu verdachte er geen blijk van heeft gegeven zich in te willen zetten voor het door de reclassering voorgestelde behandelprogramma "het Doel project".
De vorderingen van de benadeelde partijen.
[benadeelde partij1], [benadeelde partij2] en [benadeelde partij3], allen wonende te [woonplaats], hebben zich als benadeelde partij gevoegd ter zake van de vordering tot schadevergoeding, groot euro 9.506,20 respectievelijk euro 12.143,19. [broer benadeelde partij1] heeft als directeur van [bedrijf] een vordering tot schadevergoeding groot euro 5.762,32 ingediend vanwege door de overvallers aan de vluchtauto toegebrachte schade, welke auto door [broer benadeelde partij1] aan zijn broer [benadeelde partij1] ter beschikking was gesteld.
De rechtbank zal [broer benadeelde partij1] niet ontvankelijk verklaren in zijn vordering nu hem niet rechtstreeks schade is toegebracht door het bewezenverklaarde feit.
De vorderingen van [benadeelde partij1], [benadeelde partij2] en [benadeelde partij3], zijn door de verdediging grotendeels weersproken, en zijn door de bij de Voegingsformulieren gevoegde bescheiden gestaafd, terwijl die vorderingen, rechtstreeks -naar uit het onderzoek ter terechtzitting is gebleken- hun grondslag vinden in de bij dagvaarding aan verdachte telastgelegde en bewezenverklaarde roofoverval.
Die vorderingen zijn slechts ten dele eenvoudig van aard zodat de rechtbank zal beslissen als volgt.
De rechtbank bepaalt dat de benadeelde partij [benadeelde partij1] ontvankelijk is in zijn vordering voorzover het de goederen betreft genummerd 1, 2, 5 tot en met 9, 12 en 13 op de bijlage. In dier voege zal de rechtbank de vordering derhalve toewijzen tot een bedrag van euro 5.114,13 deze vordering toewijzen.
De rechtbank zal [benadeelde partij1] voor het overige niet ontvankelijk verklaren in zijn vordering tot schadevergoeding, aangezien dat deel niet zo eenvoudig van aard is dat het zich leent voor behandeling in het strafgeding.
De rechtbank zal [benadeelde partij2] en [benadeelde partij3] niet ontvankelijk verklaren in de vorderingen tot schadevergoeding, aangezien zij overigens niet van zo eenvoudige aard zijn dat zij zich lenen voor behandeling in het strafgeding.
Schadevergoedingsmaatregel.
Nu verdachte jegens de slachtoffers naar burgerlijk recht aansprakelijk is voor de schade die door het bewezenverklaarde strafbare feit is toegebracht en verdachte voor dit feit zal worden veroordeeld, zal de rechtbank aan verdachte de verplichting opleggen tot betaling aan de staat van een bedrag groot euro 5.114,13 ten behoeve van het slachtoffer genaamd [benadeelde partij1].
De toepasselijke wetsartikelen.
De artikelen 14a, 14b, 14c, 36f, 47, 57, 310 en 312 van het Wetboek van Strafrecht;
Beslissing.
De rechtbank,
verklaart niet wettig en overtuigend bewezen dat verdachte de hem bij dagvaarding onder 2 en 3 telastgelegde feiten heeft begaan en spreekt hem daarvan vrij;
verklaart in voege als overwogen wettig en overtuigend bewezen, dat verdachte het bij dagvaarding onder 1 telastgelegde feit heeft begaan en dat het bewezene uitmaakt:
diefstal, voorafgegaan en vergezeld van geweld en bedreiging met geweld tegen personen, gepleegd met het oogmerk om die diefstal voor te bereiden en gemakkelijk te maken, terwijl het feit wordt gepleegd door twee of meer verenigde personen;
verklaart het bewezene en verdachte deswege strafbaar;
veroordeelt verdachte te dier zake tot:
gevangenisstraf voor de duur van 27 maanden;
bepaalt, dat een gedeelte van die straf, groot 9 maanden niet zal worden tenuitvoergelegd, zulks onder de algemene voorwaarde, dat de veroordeelde zich voor het einde van de hierbij op 2 jaar vastgestelde proeftijd niet schuldig maakt aan een strafbaar feit;
bepaalt, dat de tijd, door verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en voorlopige hechtenis doorgebracht bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf geheel in mindering zal worden gebracht;
in verzekering gesteld op 15 juli 2002 en
in voorlopige hechtenis gesteld op 17 juli 2002;
wijst de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij [benadeelde partij1] toe tot een bedrag van euro 5.114,13 en veroordeelt verdachte voorts:
om tegen behoorlijk bewijs van kwijting te betalen aan [benadeelde partij1], wonende te [woonplaats], een bedrag van euro 5.114,13 met veroordeling tevens in de proceskosten door de benadeelde partij gemaakt, tot deze uitspraak begroot op nihil, en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken;
met de bepaling dat de verdachte bij gehele of gedeeltelijke betaling door zijn mededader(s) aan de benadeelde partij, dan wel bij gehele of gedeeltelijke voldoening van de, aan de mededader(s) opgelegde, verplichting tot betaling aan de staat, zal zijn bevrijd tot de hoogte van het betaalde bedrag.
bepaalt dat in geval noch volledige betaling noch volledig verhaal van het verschuldigde bedrag volgt -onder handhaving van voormelde verplichting- vervangende hechtenis zal worden toegepast voor de duur van 51 dagen;
Bepaalt dat gehele of gedeeltelijke voldoening van de, aan de verdachte opgelegde, verplichting tot betaling aan de staat van voormeld bedrag ten behoeve van de benadeelde partij de veroordeling tot betaling aan de benadeelde partijen met een zelfde bedrag doet verminderen, alsmede dat gehele of gedeeltelijke betaling van voormeld bedrag aan de benadeelde partij door de verdachte de aan de verdachte opgelegde verplichting tot betaling aan de staat tot een zelfde bedrag doet vervallen, alsmede dat betaling door de medeverdachte(n) van méér dan euro 5.114,13 aan de benadeelde partij, de aan de verdachte opgelegde verplichting tot betaling aan de staat voor dat meerdere doet vervallen;
bepaalt dat de benadeelde partij [benadeelde partij1] voor het overige niet ontvankelijk is in zijn vordering tot schadevergoeding, en dat deze zijn vordering bij de burgerlijke rechter kan aanbrengen;
bepaalt dat de benadeelde partijen [benadeelde partij2] en [benadeelde partij3] niet ontvankelijk zijn in hun vorderingen tot schadevergoeding, en dat deze de vorderingen bij de burgerlijke rechter kunnen aanbrengen;
bepaalt dat de benadeelde partijen en verdachte ieder de eigen kosten dragen;
verklaart niet bewezen hetgeen aan verdachte bij dagvaarding meer of anders is telastgelegd dan hierboven is bewezen verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij.
Dit vonnis is gewezen door
mrs Timmermans, voorzitter,
Don en Van den Boom, rechters,
in tegenwoordigheid van Bol, griffier,
en uitgesproken ter openbare terechtzitting van deze rechtbank van 7 november 2002, zijnde mr Timmermans niet in staat dit vonnis mede te ondertekenen.