Uitspraak
RECHTBANK ZUTPHEN
Sector Bestuursrecht
Reg.nrs.: 02/1316, 02/1218, 02/1219, 02/1322, 02/1323, 02/1325, 02/1326, 02/1327, 02/1328, 02/1349, 02/1350, 02/1351, 02/1352, 02/1353 en 02/1354
UITSPRAAK
op het verzoek om een voorlopige voorziening, tevens uitspraak in de hoofdzaak, in de geschillen tussen:
Sportvereniging S.H.E., [verzoeker 1 t/m 13], allen te [woonplaats], verzoekers/eisers, hierna: eisers,
en
het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Brummen, verweerder,
alsmede Wijkraad Hall-Eerbeek, derde-partij.
1. Bestreden besluit
Besluit van verweerder van 22 juli 2002, houdende ongegrondverklaring van de bezwaren van eisers, gericht tegen het besluit van 11 januari 2002, waarbij verweerder aan de derde-partij een tijdelijke vrijstelling en bouwvergunning heeft verleend voor het oprichten van een zogenaamde Jongeren Ontmoetingsplaats (JOP) aan de […]straat te [woonplaats].
2. Procesverloop
Namens eisers heeft mr. C.J. Schipperus, advocate te Nijmegen, bij brief van 27 augustus 2002 beroep ingesteld bij de rechtbank. Bij brief van 16 september 2002 is verzocht om een voorlopige voorziening als bedoeld in artikel 8:81 van Pro de Algemene wet bestuursrecht (Awb).
Het verzoek is behandeld ter zitting van 25 oktober 2002, waar de gemachtigde van eisers is verschenen, vergezeld van de heren C, D en F, alsmede de heer Elijzen namens Sportvereniging S.H.E. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door de heer W.J. Kozijn, burgemeester, mevrouw A.E. Bijl, wethouder, en de heer M.H. Romeijn, ambtenaar van de gemeente. De derde-partij (vergunninghouder) werd vertegenwoordigd door de heer K. Wensink.
3. Motivering
Indien de voorzieningenrechter na de behandeling ter zitting van een verzoek om een voorlopige voorziening van oordeel is dat nader onderzoek redelijkerwijs niet kan bijdragen aan de beoordeling van de zaak, kan hij, ingevolge artikel 8:86 van Pro de Awb, onmiddellijk uitspraak doen in de bij de rechtbank aanhangige hoofdzaak. Van die bevoegdheid wordt in dit geval gebruik gemaakt.
Verweerder heeft het primaire besluit van 11 januari 2002 voor wat betreft de tijdelijke vrijstelling van het vigerende bestemmingsplan gebaseerd op artikel 17 van Pro de Wet op de Ruimtelijke Ordening (WRO) en voor wat betreft de bouwvergunning op artikel 45, eerste lid, aanhef en onder d, van de Woningwet. Zowel de vrijstelling als de bouwvergunning zijn verleend voor een termijn van maximaal vijf jaren.
In geschil is in de eerste plaats de verlening van een tijdelijke vrijstelling voor het oprichten van een JOP op de onderhavige locatie, waarbij allereerst het element tijdelijkheid aan de orde is.
Ingevolge artikel 17, eerste lid, van de WRO kunnen burgemeester en wethouders met het oog op een voor een bepaalde termijn voorgenomen afwijking van een bestemmingsplan voor die termijn vrijstelling verlenen van dat plan. De termijn kan, ook na mogelijke verlenging, ten hoogste vijf jaren belopen.
In aansluiting hierop bepaalt artikel 19 van Pro het Besluit op de ruimtelijke ordening 1985 dat vrijstelling als bedoeld in artikel 17 van Pro de wet slechts wordt verleend, indien aannemelijk is dat – voor zover hier van belang – het beoogde bouwwerk niet langer dan vijf jaren in stand zal blijven.
Ten einde te kunnen aannemen dat een bouwwerk niet langer dan vijf jaren in stand zal blijven, dienen er volgens vaste jurisprudentie van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State concrete en objectieve gegevens voorhanden te zijn die daarvoor aanknopingspunten bieden.
Verweerder heeft aan het besluit om een tijdelijke vrijstelling voor vijf jaar te verlenen de overweging ten grondslag gelegd dat “hangplekken” van jongeren spontaan ontstaan en verdwijnen en dat dit afhankelijk is van de samenstelling van de groep jongeren, waarin een natuurlijk verloop zit. Verweerder acht het mede daarom niet verstandig een permanente voorziening te creëren. Er is dan ook gekozen voor een bouwwerk, dat op eenvoudige wijze kan worden verwijderd wanneer geen gebruik meer wordt gemaakt van de JOP of wanneer zich onacceptabele situaties voordoen. Indien evenwel in de komende jaren mocht blijken dat de onderhavige JOP-locatie voorziet in een structurele behoefte, dan zal – aldus verweerder – tijdig een procedure tot herziening van het bestemmingsplan worden gestart.
Eisers hebben zich – kort samengevat – op het standpunt gesteld dat in onvoldoende mate is komen vast te staan dat de behoefte aan een JOP in [woonplaats] slechts tijdelijk van aard is. Voorts hebben zij er op gewezen dat niet is gebleken dat er over vijf jaar op een andere wijze kan worden voorzien in die behoefte als deze van meer permanente aard blijkt te zijn. Eisers zijn dan ook van mening dat verweerder geen vrijstelling met toepassing van artikel 17 van Pro de WRO heeft kunnen verlenen.
De voorzieningenrechter is van oordeel dat er, gelet op de overwegingen waarmee verweerder zijn keuze voor een tijdelijke vrijstelling heeft gemotiveerd, onvoldoende concrete en objectieve gegevens voorhanden zijn om aan te nemen dat het in geding zijnde bouwwerk niet langer dan vijf jaar ter plaatse in stand zal blijven. In het bijzonder is niet gebleken dat verweerder over concrete gegevens beschikt op grond waarvan kan worden aangenomen dat de behoefte aan een JOP op de onderhavige locatie van tijdelijke aard zal zijn. Voorts betekent ook de keuze voor een bouwwerk dat op eenvoudige wijze kan worden verwijderd, op zichzelf niet dat dit bouwwerk naar zijn aard niet langer dan vijf jaar stand kan houden. Aangezien verweerder reeds nu rekening houdt met de mogelijkheid dat de JOP op de onderhavige locatie in een structurele behoefte voorziet en een definitief karakter kan krijgen middels een herziening van het bestemmingsplan, is er te meer aanleiding voor twijfel aan het tijdelijke karakter van de JOP ter plaatse.
Het voorgaande leidt tot het oordeel dat verweerder ten onrechte met toepassing van artikel 17 van Pro de WRO vrijstelling en bouwvergunning heeft verleend voor de oprichting van een JOP op de onderhavige locatie. Het bestreden besluit komt dan ook in aanmerking voor vernietiging.
Voorts is er aanleiding voor het treffen van een voorlopige voorziening, inhoudende de schorsing van het primaire besluit van 11 januari 2002.
Er zijn termen aanwezig voor een veroordeling van verweerder in de proceskosten van eisers. Met toepassing van het Besluit proceskosten bestuursrecht worden ter zake van verleende rechtsbijstand totaal 3 punten toegekend, waarbij een wegingsfactor 1 wordt gehanteerd.
4. Beslissing
De voorzieningenrechter,
recht doende:
in de hoofdzaak
- verklaart het beroep gegrond;
- vernietigt het bestreden besluit;
- bepaalt dat verweerder een nieuw besluit op bezwaar neemt met inachtneming van deze uitspraak;
- bepaalt dat verweerders gemeente het betaalde griffierecht van € 218,-- aan eisers vergoedt;
- veroordeelt verweerder in de proceskosten van eisers tot een bedrag van € 322,-- ter zake van verleende rechtsbijstand, te betalen door verweerders gemeente;
inzake het verzoek om een voorlopige voorziening
- schorst het primaire besluit van 11 januari 2002;
- bepaalt dat verweerders gemeente het betaalde griffierecht van € 218,-- aan eisers vergoedt;
- veroordeelt verweerder in de proceskosten van eisers tot een bedrag van € 644,-- ter zake van verleende rechtsbijstand, te betalen door verweerders gemeente;
Tegen de uitspraak in de hoofdzaak kan binnen zes weken na de dag van verzending hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, Postbus 20019, 2500 EA Den Haag.
Aldus gegeven door mr. K. van Duyvendijk en in het openbaar uitgesproken op 4 november 2002 in tegenwoordigheid van de griffier.
Afschrift verzonden op: