ECLI:NL:RBZWB:2015:6660

• Datum uitspraak: 15 juli 2015
• Publicatiedatum: 14 oktober 2015
• Zaaknummer: C/02/273126 / HA ZA 13-900
• Instantie: Rechtbank Zeeland-West-Brabant
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Civiel recht
• Uitkomst: Aangehouden
• Procedures: Eerste aanleg - enkelvoudig
• Rechters: E.K. van der Lende-Mulder Smit
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Geschil over rentevergoeding en verrekening bij geldlening met betrekking tot verhuurd pand

De rechtbank Zeeland-West-Brabant behandelde een civiele zaak tussen eiser en gedaagde over een geldlening en de daarbij overeengekomen rentevergoeding, gekoppeld aan de huur van een pand. Gedaagde stelde een vaste maandelijkse rentevergoeding van €1.750,- te hebben afgesproken, maar leverde geen bewijs. De rechtbank concludeerde dat eiser niet in verzuim was en de geldlening niet opeisbaar was.

Eiser had tot november 2012 rente betaald gebaseerd op een percentage van 35% van de brutohuur, die na 1 februari 2009 was gedaald door lagere huursommen. Eiser betaalde meer dan verschuldigd, wat hij als onverschuldigde betaling beschouwde en deels wilde verrekenen. Gedaagde betwistte de lagere huursommen onvoldoende, terwijl eiser huurovereenkomsten overlegde die de lagere huur bevestigen.

De rechtbank berekende dat eiser in totaal €26.880,- onverschuldigd had betaald en ging ervan uit dat deze betalingen vanaf 1 januari 2013 waren verrekend met de verschuldigde rente. Wettelijke rente over het onverschuldigde bedrag werd niet toegekend omdat gedaagde niet in verzuim was gesteld. De rechtbank gaf partijen gelegenheid om zich nader uit te laten over de geldigheid van de geldleningsovereenkomst en de verrekening, en hield verdere beslissing aan.

Uitkomst: De rechtbank houdt de zaak aan voor nadere stukken over de geldleningsovereenkomst en verrekening van onverschuldigde betalingen.

Uitspraak

vonnis

RECHTBANK ZEELAND-WEST-BRABANT

Handelsrecht

Middelburg

zaaknummer / rolnummer: C/02/273126 / HA ZA 13-900

Vonnis van 15 juli 2015

in de zaak van

[eiser] ,

wonende te [woonplaats] ,

eiser in conventie,

verweerder in reconventie,

advocaat mr. J.C. Fritse te Dordrecht,

tegen

[gedaagde] ,

wonende te [woonplaats] ,

gedaagde in conventie,

eiseres in reconventie,

advocaat mr. L.G. Meijer te Amsterdam.

Partijen zullen hierna [eiser] en [gedaagde] worden genoemd.

1. De procedure

1.1.

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- het tussenvonnis van 25 maart 2015.

1.2.

Ten slotte is vonnis bepaald.

2. De verdere beoordeling

in conventie en in reconventie

2.1.

In voormeld tussenvonnis is [gedaagde] toegelaten te bewijzen dat zij met [eiser] een vaste maandelijkse rentevergoeding van € 1.750,- is overeengekomen. Op de daartoe bepaalde roldatum heeft zij zich niet uitgelaten over de vraag of zij bewijs wil leveren door middel van het overleggen van stukken, het horen van getuigen of op andere wijze. Van haar is niets vernomen. De rechtbank houdt het er dan ook voor dat zij geen bewijs wil leveren.

2.2.

Aldus is niet komen vast te staan dat [eiser] niet aan zijn – door [gedaagde] gestelde – maandelijkse verplichtingen uit de overeenkomst van geldlening heeft voldaan. [eiser] is niet in verzuim komen te verkeren; de overeenkomst van geldlening is niet opeisbaar geworden.

2.3.

Er moet van worden uitgegaan dat tussen partijen is overeengekomen dat [eiser] aan [gedaagde] ter zake van de geldlening een maandelijkse rentevergoeding is verschuldigd van 35 % van de brutohuur van het pand gelegen aan de [gedaagde] . Tot 1 februari 2009 was het pand verhuurd tegen een maandelijkse huursom, waarvan 35 %
€ 1.750,- bedroeg. [eiser] stelt dat daarna het pand is verhuurd tegen lagere huursommen, te weten van 1 maart 2009 tot 1 oktober 2010 – kaal – € 3.900,- per maand en van 1 oktober 2010 tot 1 oktober 2013 van € 2.850,- per maand. [eiser] heeft tot en met november 2012
€ 1.750,- per maand betaald. Voor de maand december 2012 heeft hij € 997,50 betaald. Daarna heeft hij niets meer betaald. Volgens [eiser] heeft hij per 1 oktober 2013 inclusief wettelijke (handels)rente € 21.350,08 teveel betaald.

2.4.

[gedaagde] betwist weliswaar dat [eiser] huurovereenkomsten tegen een lagere huursom heeft gesloten, maar heeft deze betwisting tegenover de stelling van [eiser] onvoldoende onderbouwd. [eiser] heeft bij productie 2 bij verzetdagvaarding twee huurovereenkomsten overgelegd. De eerst overgelegde huurovereenkomst betreft de periode 1 oktober 2010 tot en met 30 september 2010 (met een optie tot verlenging) met de door [eiser] gestelde huur van € 2.850,- per maand. Anders dan [gedaagde] stelt, is de overeenkomst ook door de huurder ondertekend. Dat de huurovereenkomst pas op 1 juli 2011 is ondertekend, is onvoldoende betwisting van het bestaan van de overeenkomst. De rechtbank gaat daar dan ook aan voorbij. [gedaagde] heeft de huurovereenkomst vanaf 1 maart 2009 met de door [eiser] gestelde – kale – huur van € 3.900,- per maand, niet weersproken.

2.5.

Uit het voorgaande volgt dat [eiser] over de periode 1 maart 2009 tot 1 oktober 2010 € 1.365,- (35 % van € 3.900,-) per maand aan [gedaagde] is verschuldigd. Dit is in totaal
€ 25.935,- (19 x € 1.365,-). [eiser] heeft € 33.250,- (19 x € 1.750,-) betaald, zodat hij
€ 7.315,- onverschuldigd heeft betaald. Over de periode 1 oktober 2010 tot en met november 2012 is [eiser] per maand € 997,50 (35 % van € 2.850,-) verschuldigd. Dit is in totaal € 25.935,- (26 x € 997,50). [eiser] heeft € 45.500,- betaald, zodat hij € 19.565,- onverschuldigd heeft betaald. In totaal heeft hij over de periode 1 maart 2009 tot en met november 2012 € 26.880,- onverschuldigd betaald.

In december 2012 heeft hij nog € 997,50 betaald, sindsdien heeft hij niets meer betaald. [eiser] heeft in zijn antwoordakte van 27 augustus 2014 gesteld (en met de als prod. 8 overgelegde bankafschriften onderbouwd) dat de huur op dat moment nog steeds € 2.850,- bedraagt. Aangezien de opzegging van de overeenkomst van geldlening tussen partijen geen doel heeft getroffen – en gesteld noch gebleken is dat [eiser] de hoofdsom heeft afgelost – gaat de rechtbank er vooralsnog vanuit dat [eiser] vanaf 1 januari 2013 de verschuldigde rente telkens heeft verrekend met de onverschuldigd betaalde rente over de periode 1 maart 2009 tot en met november 2012 ad € 26.880,-. Dit bedrag gedeeld door € 997,50 levert een periode van – afgerond – 27 maanden op. Vanaf 1 januari 2013 is die periode verstreken per 31 maart 2015. Uitgaande van de berekening van de rechtbank en het ook na 27 augustus 2014 nog voortduren van de huurovereenkomst met een huursom van € 2.850,- per maand, zou het onverschuldigd betaalde inmiddels geheel zijn verrekend.

De rechtbank houdt, anders dan [eiser] , geen rekening met wettelijke (handels)rente, over het onverschuldigd betaalde. Wettelijke rente is pas verschuldigd als [gedaagde] in verzuim is met terugbetaling. Gesteld noch gebleken is echter dat zij ooit door [eiser] is gesommeerd tot terugbetaling en in gebreke is gesteld. De toestand van verzuim is derhalve niet ingetreden.

2.6.

De rechtbank stelt, gelet op het voorgaande, partijen in de gelegenheid zich bij akte uit te laten over:

• of de overeenkomst van geldlening inderdaad nog tussen hen geldt;
• of [eiser] met ingang van 1 januari 2013 inderdaad niets meer ter zake deze overeenkomst aan [gedaagde] heeft betaald;
• en het onverschuldigd betaalde ad € 26.880,- per 31 maart 2015 is verrekend
• en wat daarvan de consequenties zijn voor de vorderingen in conventie en in reconventie.

2.7.

Iedere verdere beslissing zal worden aangehouden.

3. De beslissing

De rechtbank

in conventie en in reconventie

verwijst de zaak naar de rol van woensdag 19 augustus 2015 voor akte uitlaten aan de zijde van [eiser] ; [gedaagde] mag 4 weken nadat deze akte is genomen daarop bij akte antwoorden;

houdt iedere verdere beslissing aan.

Dit vonnis is gewezen door mr. E.K. van der Lende-Mulder Smit en in het openbaar uitgesproken op 15 juli 2015.