Uitspraak
RECHTBANKZEELAND-WEST-BRABANT
Civiel recht
Kantonrechter
Zittingsplaats Bergen op Zoom
Zaaknummer: 11646486 \ CV EXPL 25-1238
Vonnis van 7 januari 2026
in de zaak van
[eiser],
te [plaats] ,
eisende partij,
hierna te noemen: [eiser] ,
gemachtigde: mr. S. Mieras (Stichting Rechtsbijstand ZLM),
tegen
[gedaagde],
te [plaats] ,
gedaagde partij,
hierna te noemen: [gedaagde] ,
vertegenwoordigd door [naam 1] , [naam 2] en [naam 3].
1.De zaak in het kort
In deze zaak gaat het om de vraag of [gedaagde] [eiser] (weer) toegang dient te verlenen tot de activiteiten welke zij organiseert voor ouderen in het activiteitengebouw aan [locatie] te [plaats] . De kantonrechter oordeelt dat dit het geval is, omdat de ontzegging van de toegang niet gerechtvaardigd is en omdat [gedaagde] onzorgvuldig heeft gehandeld.
2.De procedure
1.1.
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- het tussenvonnis van 14 mei 2025, met de daarin genoemde stukken,
- de mondelinge behandeling van 9 december 2025, waarvan door de griffier aantekeningen zijn gemaakt, met daaraan gehecht de spreekaantekeningen van mr. Mieras,
1.2.
Vervolgens is vonnis bepaald op vandaag.
3.De feiten
3.1.
[gedaagde] is een stichting die recreatieve, maatschappelijke en (samenlevings-)opbouwende activiteiten organiseert voor de oudere omwonenden in de omgeving van [locatie] in [plaats] . Bij het organiseren van de activiteiten zijn vrijwilligers betrokken. Het Protocol Bezoekers dat door [gedaagde] wordt gehanteerd luidt, voor zover van belang, als volgt:
“Gedrag
Bezoekers houden zich aan de normale normen en waarden, d.w.z. geen ongewenste intimiteiten, racisme en discriminatie. Bij bedreiging, mishandeling en andere vormen van agressie (ruzie zoeken) kunnen wij u de toegang ontzeggen. Wie zich hinderlijk of aanstootgevend gedraagt, krijgt eerst één keer een waarschuwing. Bij herhaling volgt verwijdering en ontzegging van de toegang tot BTW-55Plus.”
3.2.
[eiser] is woonachtig in [locatie] en is van 15 december 2022 tot
16 november 2023 als vrijwilliger betrokken geweest bij [gedaagde] . In de periode van 24 november 2023 tot 25 juli 2024 heeft [eiser] als bezoeker deelgenomen aan de door [gedaagde] georganiseerde koffiemomenten en andere activiteiten.
3.3.
Op 23 juli 2024 heeft [eiser] van een buurvrouw vernomen dat hij niet langer welkom is bij de activiteiten die [gedaagde] organiseert. [eiser] heeft diezelfde dag een e-mailbericht toegezonden aan de voorzitter van [gedaagde] , de heer [naam 1] , en gevraagd om duidelijkheid waarom hij niet meer wordt toegelaten.
3.4.
Per e-mailbericht van 25 juli 2024 heeft [gedaagde] de volgende redenen opgegeven voor het niet langer toelaten van [eiser] :
“Sinds dat je in november 2023 bent opgestapt als vrijwilliger, laat je geen gelegenheid onbenut om de [gedaagde] en een aantal van hun vrijwilligers in diskrediet te brengen bij andere gasten en organisaties die hier geen partij in zijn. Andere gasten hebben aangegeven dat zij zich daaraan storen. Verder accepteren wij niet dat je spullen van de [gedaagde] jezelf toe eigent.
Dat is de reden dat je niet meer welkom bent in onze ontmoetingsruimte BTW-55Plus”
4.Het geschil
4.1.
[eiser] vordert een verklaring voor recht dat [gedaagde] onrechtmatig handelt door [eiser] niet toe te laten tot de door [gedaagde] georganiseerde activiteiten, en [gedaagde] te veroordelen om hem per direct ongehinderd en onvoorwaardelijk toegang te verlenen tot de door haar te organiseren activiteiten, op last van een dwangsom van € 500,- per activiteit dat [eiser] de toegang geweigerd wordt. [eiser] vordert ook dat [gedaagde] wordt veroordeeld tot betaling van de buitengerechtelijke incassokosten en de proceskosten, vermeerderd met wettelijke rente. [eiser] wil de mogelijkheid krijgen om het vonnis meteen uit te voeren, ook als er hoger beroep wordt ingesteld.
4.2.
[gedaagde] voert verweer. Zij vindt dat de vordering van [eiser] moet worden afgewezen en wil dat [eiser] in de proceskosten wordt veroordeeld.
4.3.
Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.
5.De beoordeling
5.1.
Het gaat hier om de vraag of [gedaagde] [eiser] de toegang mocht ontzeggen tot de door haar georganiseerde activiteiten. De kantonrechter oordeelt dat dit niet het geval is. Hieronder wordt toegelicht waarom.
5.2.
Blijkens het Protocol Bezoekers (zie r.o. 3.1) komt aan [gedaagde] de bevoegdheid toe bezoekers de toegang te ontzeggen bij bedreiging, mishandeling en andere vormen van agressie. Bezoekers die zich hinderlijk of aanstootgevend gedragen krijgen eerst één keer een waarschuwing en bij herhaling volgt verwijdering en ontzegging van de toegang tot BTW-55Plus (hierna: de ontmoetingsruimte).
5.3.
Blijkens het e-mailbericht van 25 juli 2024 (r.o. 3.4.) heeft [gedaagde] aan haar beslissing [eiser] niet langer toe te laten ten grondslag gelegd dat hij vrijwilligers van [gedaagde] in diskrediet brengt en dat hij zich spullen die aan [gedaagde] toebehoren toe eigent. In de procedure heeft [gedaagde] aangegeven dat de beslissing [eiser] de toegang te ontzeggen vooral betrekking heeft op zijn gedrag, en dat het toe eigenen van de tuinspullen slechts bijzaak was. Ter zitting heeft [gedaagde] toegelicht dat zij met “het in diskrediet brengen van vrijwilligers” bedoelt dat [eiser] tijdens activiteiten verkondigt dat “hij er door dat echtpaar is uitgewerkt als vrijwilliger” en dat hij niet tegen vrijwilligers spreekt bij het serveren en afrekenen van zijn consumpties. [eiser] heeft deze gedragingen weersproken en stelt dat hij geen enkele keer door [gedaagde] is aangesproken op zijn gedrag.
5.4.
Ook al zou [eiser] zich hebben gedragen zoals hierboven omschreven, dan rechtvaardigt dat naar het oordeel van de kantonrechter niet de ontzegging van de toegang tot de ontmoetingsruimte c.q. de activiteiten. Dit geldt te meer nu niet vast is komen te staan dat [gedaagde] [eiser] vooraf een duidelijke (schriftelijke) waarschuwing heeft gegeven, hetgeen in strijd is met haar eigen protocol. Daar komt nog bovenop dat wanneer een bezoeker de toegang wordt ontzegd, dit op een zorgvuldige manier dient te gebeuren door middel van rechtstreekse communicatie, en niet door een mededeling via een andere bezoekster. Dit alles leidt tot de conclusie dat [gedaagde] onzorgvuldig en onrechtmatig heeft gehandeld door [eiser] de toegang te ontzeggen. De in dat kader gevorderde verklaring voor recht zal dan ook worden toegewezen.
5.5.
Het voorgaande brengt met zich dat [gedaagde] [eiser] weer dient toe te laten tot de ontmoetingsruimte c.q. de door haar georganiseerde activiteiten. Ook deze vordering is toewijsbaar, met dien verstande dat de aan deze vordering gekoppelde dwangsom zal worden gematigd tot € 100,00 per activiteit en zal worden gemaximeerd tot een bedrag van € 5.000,00.
5.6.
[eiser] maakt aanspraak op de vergoeding van buitengerechtelijke incassokosten. Hij heeft voldoende gesteld en onderbouwd dat buitengerechtelijke incassowerkzaamheden zijn verricht. Nu sprake is van een vordering van onbepaalde waarde, zal de kantonrechter als vergoeding van buitengerechtelijke incassokosten een bedrag van € 625,00 toewijzen. [1]
5.7.
[gedaagde] is grotendeels in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van [eiser] worden begroot op:
- kosten van de dagvaarding
€
147,42
- griffierecht
€
226,00
- salaris gemachtigde
€
270,00
(2 punten × € 135,00)
- nakosten
€
67,50
(plus de kosten van betekening zoals vermeld in de beslissing)
Totaal
€
710,92
5.8.
De gevorderde wettelijke rente over de proceskosten wordt toegewezen zoals vermeld in de beslissing.
5.9.
Zoals op de zitting door de kantonrechter naar voren is gebracht, is het van belang dat partijen onderling het overleg zoeken, bij voorkeur in aanwezigheid van een neutraal persoon, om zo samen een werkbare situatie te creëren. De kantonrechter merkt op dat het daarbij zou helpen als beide partijen niet alleen oog hebben voor hetgeen de ander fout zou hebben gedaan, maar ook voor hun eigen aandeel in de situatie als geheel.
6.De beslissing
De kantonrechter
6.1.
verklaart voor recht dat [gedaagde] onrechtmatig handelt door [eiser] niet toe te laten tot de door haar georganiseerde activiteiten,
6.2.
veroordeelt [gedaagde] om [eiser] per direct ongehinderd en onvoorwaardelijk toegang te verlenen tot de door haar georganiseerde activiteiten,
6.3.
veroordeelt [gedaagde] een dwangsom te betalen van € 100,00 per activiteit dat zij [eiser] niet toelaat, tot een maximum van € 5.000,00 is bereikt,
6.4.
veroordeelt [gedaagde] tot betaling van € 625,00 aan buitengerechtelijke incassokosten,
6.5.
veroordeelt [gedaagde] in de proceskosten van € 710,92, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als [gedaagde] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,
6.6.
veroordeelt [gedaagde] tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW Pro over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald,
6.7.
verklaart dit vonnis wat betreft de veroordelingen onder 6.2 t/m 6.6 uitvoerbaar bij voorraad,
6.8.
wijst het meer of anders gevorderde af.
Dit vonnis is gewezen door mr. Swaanen en in het openbaar uitgesproken op 7 januari 2026.