ECLI:NL:RVS:2005:AT1988

• Datum uitspraak: 23 maart 2005
• Publicatiedatum: 4 april 2013
• Zaaknummer: 200405254/1
• Instantie: Raad van State
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Bestuursrecht
• Uitkomst: Afwijzend
• Procedures: Hoger beroep
• Rechters: W. van den Brink
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Bevestiging weigering vergunning voor reclameborden op woonbestemming pand

Het college van burgemeester en wethouders van Zaanstad weigerde op 24 april 2003 een vergunning voor reclameborden op een pand met woonbestemming. Appellant maakte bezwaar, dat ongegrond werd verklaard. De rechtbank Haarlem verklaarde het beroep van appellant tegen deze weigering eveneens ongegrond. Appellant stelde dat hij mocht vertrouwen op mededelingen van een ambtenaar en dat zijn aanvraag was ingediend vóór de Welstandsnota, maar deze stellingen werden verworpen.

De Raad van State overwoog dat het college de vergunning terecht weigerde op grond van het criterium in de Welstandsnota dat geen reclame is toegestaan op gebouwen met een woonbestemming. Het vertrouwen op toezeggingen was onvoldoende onderbouwd en de aanvraag dateerde van na de inwerkingtreding van de Welstandsnota. Het feit dat de reclameborden al aanwezig waren bij de inwerkingtreding van de Welstandsnota deed niet ter zake.

De Raad van State bevestigde de uitspraak van de rechtbank en wees het hoger beroep af. Er werd geen proceskostenveroordeling opgelegd. De uitspraak werd gedaan door de enkelvoudige kamer van de Afdeling bestuursrechtspraak op 23 maart 2005.

Uitkomst: Het hoger beroep wordt ongegrond verklaard en de weigering van de vergunning bevestigd.

Uitspraak

200405254/1.

Datum uitspraak: 23 maart 2005

AFDELING

BESTUURSRECHTSPRAAK

Uitspraak op het hoger beroep van:

[appellant], wonend te [woonplaats],

tegen de uitspraak van de rechtbank Haarlem van 10 mei 2004 in het geding tussen:

appellant

en

het college van burgemeester en wethouders van Zaanstad.

1.    Procesverloop

Bij besluit van 24 april 2003 heeft het college van burgemeester en wethouders van Zaanstad (hierna: het college) geweigerd appellant  vergunning te verlenen voor de op het pand aan de [locatie] te [plaats] aangebrachte reclameborden.

Bij besluit van 11 november 2003 heeft het college het daartegen door appellant gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.

Bij uitspraak van 10 mei 2004, verzonden op 13 mei 2004, heeft de rechtbank Haarlem (hierna: de rechtbank) het daartegen door appellant ingestelde beroep ongegrond verklaard. Deze uitspraak is aangehecht.

Tegen deze uitspraak heeft appellant bij brief van 18 juni 2004, bij de Raad van State ingekomen op 28 juni 2004, hoger beroep ingesteld. Deze brief is aangehecht.

Bij brief van 17 augustus 2004 heeft het college van antwoord gediend.

De zaak is door een meervoudige kamer van de Afdeling verwezen naar een enkelvoudige.

De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 13 januari 2005, waar appellant in persoon is verschenen.

2.    Overwegingen

2.1.    Ingevolge artikel 4.7.2, eerste lid, van de Algemene Plaatselijke Verordening (hierna: APV) van de gemeente Zaanstad is het de rechthebbende op een onroerende zaak binnen de bebouwde kom, alsmede de hoofdgebruiker van die zaak, verboden zonder vergunning van het college deze zaak of een daarop aanwezige zaak te gebruiken of het gebruik daarvan toe te laten voor het maken van handelsreclame met behulp van een opschrift, aankondiging of afbeelding in welke vorm dan ook, die vanaf de weg of vanaf een andere voor het publiek toegankelijke plaats zichtbaar is.

Ingevolge het vierde lid, aanhef en onder a, van dat artikel kan een vergunning als bedoeld in het eerste lid worden geweigerd indien de reclame, hetzij op zichzelf hetzij in verband met de omgeving, niet voldoet aan redelijke eisen van welstand.

2.2.    Het college heeft de vergunning geweigerd onder meer op de grond dat de in geding zijnde reclameborden niet voldoen aan het in de Welstandsnota neergelegde criterium, dat geen reclame is toegestaan op een gebouw met een woonbestemming.

2.3.    De rechtbank is op goede gronden tot de juiste conclusie gekomen dat deze weigering in rechte stand kan houden.

Het betoog van appellant dat de rechtbank heeft miskend dat hij er op basis van door de heer De Wit, ambtenaar van de gemeente, gedane mededelingen ten tijde van de vestiging van zijn kapperszaak op mocht vertrouwen dat de reclameborden waren toegestaan, faalt. Appellant heeft op geen enkele wijze onderbouwd dat hem toezeggingen zijn gedaan die op de in geding zijnde reclameborden betrekking hebben.

Evenmin slaagt het betoog van appellant dat zijn vergunningaanvraag is ingediend vóórdat de Welstandsnota in werking trad,  omdat de enige in het dossier aanwezige aanvraag van appellant dateert van 26 februari 2003, terwijl de Welstandsnota in 2002 in werking is getreden. Dat de reclameborden reeds aanwezig waren ten tijde van de inwerkingtreding van de Welstandsnota doet niet ter zake; het in artikel artikel 4.7.2, eerste lid, van de APV gold toen immers ook al. Overigens gold ten tijde van de vestiging van de kapperszaak van appellant, naar het college onweersproken heeft gesteld, een beleid dat goeddeels overeenkwam met het beleid zoals dat thans in de Welstandsnota is neergelegd.

2.4.     Het hoger beroep is ongegrond. De aangevallen uitspraak komt voor bevestiging in aanmerking.

2.5.    Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

3.    Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State

Recht doende in naam der Koningin:

bevestigt de aangevallen uitspraak.

Aldus vastgesteld door mr. W. van den Brink, Lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. M.Z.C. Koutstaal, ambtenaar van Staat.

w.g. Van den Brink    w.g. Koutstaal

Lid van de enkelvoudige kamer    ambtenaar van Staat

Uitgesproken in het openbaar op 23 maart 2005

383.