ECLI:NL:RVS:2010:BO4890

• Datum uitspraak: 24 november 2010
• Publicatiedatum: 5 april 2013
• Zaaknummer: 200910106/1/M2
• Instantie: Raad van State
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Bestuursrecht
• Uitkomst: Afwijzend
• Procedures: Eerste aanleg - meervoudig
• Rechters: C.W. Mouton; H. Borstlap; W. Sorgdrager
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl
• Verwijzingen: 5 uitgaand

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Vernietiging revisievergunning nertsenhouderij wegens onjuiste toepassing Wet stankemissie

Het college van burgemeester en wethouders van Mill en Sint Hubert verleende op 17 november 2009 een revisievergunning voor een nertsenhouderij aan een locatie te een plaats. Deze vergunning werd aangevochten door Stichting Bont voor Dieren en Milieuvereniging Land van Cuijk, die stelden dat de Wet stankemissie onjuist was toegepast omdat het gebied geen verwevingsgebied betrof.

De Afdeling bestuursrechtspraak stelde vast dat het reconstructieplan Peel en Maas, waarin het gebied als verwevingsgebied was aangewezen, was vernietigd vóór het bestreden besluit. Latere besluiten die dit plan herstelden werden eveneens vernietigd met terugwerkende kracht, waardoor het gebied ten tijde van het besluit niet als verwevingsgebied kon worden aangemerkt.

Daarom was de Wet stankemissie niet van toepassing en had het college de stankhinder niet op die grondslag mogen beoordelen. Dit leidde tot vernietiging van het besluit. Het college werd tevens veroordeeld tot vergoeding van proceskosten en griffierecht aan de appellanten.

Uitkomst: Het bestreden besluit tot verlening van de revisievergunning is vernietigd wegens onjuiste toepassing van de Wet stankemissie.

Uitspraak

200910106/1/M2.

Datum uitspraak: 24 november 2010

AFDELING

BESTUURSRECHTSPRAAK

Uitspraak in het geding tussen:

de stichting Stichting Bont voor Dieren en de vereniging Milieuvereniging Land van Cuijk (hierna: BVD en MLvC), respectievelijk gevestigd te Amsterdam en Mill, gemeente Mill en Sint Hubert,

appellanten,

en

het college van burgemeester en wethouders van Mill en Sint Hubert,

verweerder.

1. Procesverloop

Bij besluit van 17 november 2009 heeft het college aan [vergunninghouder] een revisievergunning als bedoeld in artikel 8.4, eerste lid, van de Wet milieubeheer verleend voor een nertsenhouderij aan de [locatie] te [plaats]. Dit besluit is op 20 november 2009 ter inzage gelegd.

Tegen dit besluit hebben BVD en MLvC bij brief, bij de Raad van State ingekomen op 24 december 2009, beroep ingesteld.

Het college heeft een verweerschrift ingediend.

De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 9 augustus 2010, waar BVD en MLvC, vertegenwoordigd door ir. A.K.M. van Hoof, en het college, vertegenwoordigd door W.A.M. Rijkers, zijn verschenen. Voorts is ter zitting vergunninghouder, vertegenwoordigd door ing. B.H. Wopereis, als partij gehoord.

2. Overwegingen

2.1. BVD en MLvC stellen dat het college ten onrechte de Wet stankemissie veehouderijen in landbouwontwikkelings- en verwevingsgebieden (hierna: de Wet stankemissie) heeft toegepast, omdat de inrichting, anders dan het college stelt, niet in een verwevingsgebied is gelegen. Het reconstructieplan, waarbij het gebied waarin de inrichting is gelegen, is aangewezen als verwevingsgebied, is door de Afdeling bij uitspraak van 30 mei 2007, zaak nr.
200506292/1 vernietigd, aldus BVD en MLvC.

2.1.1. Ingevolge artikel 2, eerste lid, van de Wet stankemissie betrekt het bevoegd gezag bij beslissingen inzake de vergunning voor het oprichten of veranderen van een veehouderij die geheel of gedeeltelijk is gelegen in een landbouwontwikkelingsgebied, verwevingsgebied of een extensiveringsgebied met het primaat natuur waarvoor een reconstructieplan is bekendgemaakt, de stankhinder uitsluitend op de wijze die is aangegeven bij of krachtens de artikelen 3 tot en met 6.

2.1.2. Het besluit tot vaststelling van onder meer het reconstructieplan Peel en Maas en het daarmee samenhangende goedkeuringsbesluit, waarbij het gebied waarin de inrichting is gelegen is aangewezen als een verwevingsgebied, is door de Afdeling bij voornoemde uitspraak vernietigd, voordat bij het bestreden besluit op de aanvraag om vergunning was beslist. Bij besluit van 27 juni 2008, vóór het nemen van het bestreden besluit, hebben provinciale staten van Noord-Brabant besloten tot vaststelling van een correctieve herziening voor onder meer het reconstructieplan Peel en Maas dat betrekking heeft op het gebied waarin de inrichting is gelegen. Bij besluit van 12 augustus 2008 heeft de minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit mede namens de minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer goedkeuring verleend aan voornoemde herziening. Bij uitspraak van 24 februari 2010, in zaak nr.
200807643/1/R1 en dus na het nemen van het bestreden besluit heeft de Afdeling deze besluiten vernietigd voor zover zij onder meer betrekking hebben op het reconstructieplan Peel en Maas.

2.1.3. Het college stelt dat de vernietiging van voornoemde besluiten niet tot gevolg heeft dat, gezien de terugwerkende kracht daarvan, achteraf ten onrechte de Wet stankemissie is toegepast voor de beoordeling van stankhinder vanwege de bij het bestreden besluit vergunde inrichting. De wet eist immers slechts dat een reconstructieplan is bekendgemaakt. Aan dit vereiste is voldaan, aldus het college.

2.1.4. De vernietiging van de besluiten tot vaststelling en goedkeuring van de correctieve herziening van het reconstructieplan heeft, gezien de terugwerkende kracht van deze vernietiging, tot gevolg dat achteraf bezien aan de bekendmaking van het reconstructieplan ten tijde van het nemen van het bestreden besluit geen betekenis meer toekwam, ook wat betreft de toepasselijkheid van de Wet stankemissie. Dit betekent dat de inrichting ten tijde van het nemen van het bestreden besluit niet was gelegen in een verwevingsgebied, zodat de Wet stankemissie niet van toepassing was. Het college heeft de stankhinder vanwege de inrichting derhalve ten onrechte aan de hand van de Wet stankemissie beoordeeld. De beroepsgrond slaagt.

2.2. Het beroep is gegrond. Nu het aspect stankhinder bepalend is voor het antwoord op de vraag of de gevraagde vergunning kan worden verleend, dient het bestreden besluit reeds hierom in zijn geheel te worden vernietigd. De overige beroepsgronden behoeven geen bespreking.

2.3. Het college dient op na te melden wijze tot vergoeding van de proceskosten te worden veroordeeld.

3. Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State

Recht doende in naam der Koningin:

I. verklaart het beroep gegrond;

II. vernietigt het besluit van het college van burgemeester en wethouders van Mill en Sint Hubert van 17 november 2009;

III. veroordeelt het college van burgemeester en wethouders van Mill en Sint Hubert tot vergoeding van bij de stichting Stichting Bont voor Dieren en de vereniging Milieuvereniging Land van Cuijk in verband met de behandeling van het beroep opgekomen proceskosten tot een bedrag van € 874,00 (zegge: achthonderdvierenzeventig euro), geheel toe te rekenen aan door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand;

IV. gelast dat het college van burgemeester en wethouders van Mill en Sint Hubert aan de stichting Stichting Bont voor Dieren en de vereniging Milieuvereniging Land van Cuijk het door hen voor de behandeling van het beroep betaalde griffierecht ten bedrage van € 297,00 (zegge: tweehonderdzevenennegentig euro) vergoedt.

Aldus vastgesteld door mr. C.W. Mouton, voorzitter, en drs. H. Borstlap en mr. W. Sorgdrager, leden, in tegenwoordigheid van mr. H.J.J. Kalter, ambtenaar van staat.

w.g. Mouton w.g. Kalter

voorzitter ambtenaar van staat

Uitgesproken in het openbaar op 24 november 2010

492.