ECLI:NL:RVS:2012:BV1182

• Datum uitspraak: 18 januari 2012
• Publicatiedatum: 5 april 2013
• Zaaknummer: 201108526/1/H2
• Instantie: Raad van State
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Bestuursrecht
• Uitkomst: Afwijzend
• Procedures: Hoger beroep
• Rechters: R.W.L. Loeb; J.C. Kranenburg; N.S.J. Koeman
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Afwijzing schadevergoeding voor arbeidsongeschiktheid tijdens verlofperiode zonder verblijfsvergunning

De appellant, werkzaam op een boorplatform sinds 2003, had aanvankelijk verblijfsrecht in Nederland op basis van toeristenvisa. Na een beleidswijziging vroeg hij in 2007 een verblijfsvergunning aan voor het doorbrengen van verlof in Nederland, welke aanvankelijk werd afgewezen maar later in 2009 werd verleend.

De appellant vorderde schadevergoeding voor de periode van 29 augustus 2008 tot 1 maart 2009, waarin hij zijn werkzaamheden niet kon verrichten, en tevens vergoeding van kosten voor rechtsbijstand. De rechtbank oordeelde dat de verblijfsvergunning enkel het legaal verblijf tijdens verlof beoogt en niet het recht om te werken op het boorplatform of bescherming tegen inkomensschade.

De appellant stelde dat de verblijfsvergunning onlosmakelijk verbonden is met zijn werkzaamheden op het boorplatform, omdat het hebben van een arbeidsplaats een vereiste is voor de vergunning en de arbeidsovereenkomst het afwisselen van werken en verlof regelt. De Raad van State verwierp dit betoog en bevestigde dat de vergunning niet strekt tot bescherming van vermogensrechtelijke belangen.

Omdat het besluit tot afwijzing van schadevergoeding niet in bezwaar was herroepen en de rechtbank het beroep terecht ongegrond had verklaard, was er geen grond voor vergoeding van kosten van rechtsbijstand. Het hoger beroep werd ongegrond verklaard en de uitspraak bevestigd zonder proceskostenveroordeling.

Uitkomst: Het hoger beroep tegen de afwijzing van schadevergoeding wordt ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank bevestigd.

Uitspraak

201108526/1/H2201108526/1/H2.

Datum uitspraak: 18 januari 2012

AFDELING

BESTUURSRECHTSPRAAK

Uitspraak op het hoger beroep van:

[appellant], wonend te Amsterdam,

tegen de uitspraak van de rechtbank 's-Gravenhage, nevenzittingsplaats

's-Hertogenbosch, van 8 juli 2011 in zaak nr. 11/6841 in het geding tussen:

[appellant]

en

de minister voor Immigratie en Asiel.

1. Procesverloop

Bij besluit van 5 januari 2010 heeft de minister van Justitie een verzoek van [appellant] om schadevergoeding afgewezen.

Bij besluit van 4 februari 2011 heeft de minister voor Immigratie en Asiel (hierna: de minister) het door [appellant] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.

Bij uitspraak van 8 juli 2011, verzonden op 12 juli 2011, heeft de rechtbank het door [appellant] daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard. Deze uitspraak is aangehecht.

Tegen deze uitspraak heeft [appellant] bij brief, bij de Raad van State ingekomen op 3 augustus 2011, hoger beroep ingesteld.

De minister heeft een verweerschrift ingediend.

De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 13 december 2011, waar [appellant], bijgestaan door mr. J.E. Jalandoni, advocaat te Utrecht, en de minister, vertegenwoordigd door P. van Zijl, werkzaam in dienst van de Immigratie- en Naturalisatiedienst, zijn verschenen.

2. Overwegingen

2.1. [appellant] werkt sinds 11 juli 2003 op een boorplatform. Aanvankelijk verbleef hij gedurende de verlofperiodes op basis van toeristenvisa in Nederland. Zijn laatste visum was geldig tot 29 augustus 2008. In verband met een wijziging van het beleid heeft hij op 20 november 2007 om verlening van een verblijfsvergunning voor "doorbrengen verlof in Nederland" verzocht.

Bij besluit van 11 januari 2008 heeft de rechtsvoorganger van de minister die aanvraag afgewezen.

Bij besluit van 2 februari 2009 heeft de rechtsvoorganger van de minister hem alsnog een verblijfsvergunning voor doorbrengen van verlof in Nederland verleend.

2.2. [appellant] heeft verzocht om vergoeding van schade, omdat hij van 29 augustus 2008 tot 1 maart 2009 zijn arbeid niet heeft kunnen verrichten. Voorts heeft hij verzocht om vergoeding van de kosten van rechtsbijstand.

2.3. De rechtbank heeft overwogen dat een verblijfsvergunning voor "het doorbrengen van verlof in Nederland" niet het werken op een platform beoogt mogelijk te maken. Evenmin strekt zodanige vergunning tot bescherming tegen de door [appellant] gestelde inkomensschade. De vergunning strekt tot legaal verblijf gedurende verlof in Nederland, aldus de rechtbank.

2.4. [appellant] betoogt dat de rechtbank aldus heeft miskend dat de verblijfsvergunning voor "doorbrengen verlof in Nederland" onlosmakelijk met de uitvoering van werkzaamheden op het booreiland is verbonden. Daartoe stelt hij dat het hebben van een arbeidsplaats op een booreiland en daarmee het duurzaam beschikken over voldoende middelen van bestaan vereist is voor het kunnen verkrijgen van zodanige verblijfsvergunning. Voorts blijkt de nauwe verwevenheid tussen het doorbrengen van verlof en de werkzaamheden ook uit de arbeidsovereenkomst, volgens welke 14 dagen werken steeds wordt afgewisseld met 14 dagen verlof. De verblijfsvergunning beoogt het werken op een boorplatform mogelijk te maken, aldus [appellant].

2.4.1. Dat betoogt faalt. Dat het beschikken over een arbeidsplaats op een boorplatform, als gesteld, vereist is om voor verlening van een verblijfsvergunning voor het doorbrengen van verlof in Nederland in aanmerking te kunnen komen, betekent niet dat die verblijfsvergunning er toe strekt om het beschikken over een arbeidsplaats op een boorplatform mogelijk te maken of tot bescherming van vermogensrechtelijke belangen.

De rechtbank heeft terecht overwogen dat het zogenoemde relativiteitsvereiste aan verplichting tot vergoeding van schade, als door [appellant] verzocht, in de weg staat.

2.4.2. Nu het besluit van 5 januari 2010 niet in bezwaar is herroepen en de rechtbank het beroep terecht ongegrond heeft verklaard, is er reeds daarom geen grond voor vergoeding van de kosten van rechtsbijstand in bezwaar en beroep.

2.5. Het hoger beroep is ongegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.

2.6. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

3. Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State

Recht doende in naam der Koningin:

bevestigt de aangevallen uitspraak.

Aldus vastgesteld door mr. R.W.L. Loeb, voorzitter, en mr. J.C. Kranenburg en mr. N.S.J. Koeman, leden, in tegenwoordigheid van mr. M.A.E. Planken, ambtenaar van staat.

w.g. Loeb w.g. Planken

voorzitter ambtenaar van staat

Uitgesproken in het openbaar op 18 januari 2012

299.