Uitspraak
202500758/1/V3.
Datum uitspraak: 15 juli 2026
AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK
Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht op het hoger beroep van:
de minister van Asiel en Migratie,
appellant,
tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam, van 5 februari 2025 in zaak nr. NL25.3667 in het geding tussen:
[betrokkene]
en
de minister.
Procesverloop
Bij besluiten van 10 januari 2025 heeft de minister betrokkene de toegang tot Nederland geweigerd en hem een vrijheidsontnemende maatregel opgelegd.
Bij uitspraak van 5 februari 2025 heeft de rechtbank het daartegen door betrokkene ingestelde beroep gegrond verklaard, de opheffing van de vrijheidsontnemende maatregel met ingang van die dag bevolen en schadevergoeding toegekend.
Tegen deze uitspraak heeft de minister hoger beroep ingesteld.
Betrokkene, vertegenwoordigd door mr. M. Timmer, advocaat in Den Haag, heeft een schriftelijke uiteenzetting gegeven.
Overwegingen
1. De minister komt terecht op tegen het oordeel van de rechtbank dat het Justitieel Complex Schiphol geen gespecialiseerde bewaringsaccommodatie is in de zin van artikel 10, eerste lid, van de Opvangrichtlijn en dat de tenuitvoerlegging van de grensdetentie daarom onrechtmatig is. De Afdeling verwijst naar haar uitspraken van 29 januari 2025, ECLI:NL:RVS:2025:258, en 26 februari 2025, ECLI:NL:RVS:2025:789.
1.1. De Afdeling heeft in de genoemde uitspraak van 26 februari 2025, uitgelegd waarom zij geen aanleiding ziet om hierover prejudiciële vragen te stellen. Daarnaast wijst de Afdeling op de verwijzingsuitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam, van 20 maart 2025, ECLI:NL:RBDHA:2025:4570.
1.2. De grief slaagt.
2. Het hoger beroep is gegrond. De Afdeling vernietigt de uitspraak van de rechtbank en beoordeelt het beroep. Daarbij bespreekt zij alleen beroepsgronden waarover de rechtbank nog geen oordeel heeft gegeven en beroepsgronden waarop na de overwegingen in hoger beroep nog moet worden beslist.
3. Betrokkene heeft de Iraanse nationaliteit en is per vliegtuig vanuit Turkije naar Schiphol gereisd. De minister heeft op 25 september 2024 een terugkeerbesluit genomen waarin staat dat betrokkene moet terugkeren naar Iran. Op 10 januari 2025 heeft de minister een aanvullend terugkeerbesluit genomen waarin staat dat betrokkene moet terugkeren naar Iran of Turkije, omdat hij kan terugkeren naar Turkije met een ‘removal order’, als bedoeld in Hoofdstuk 5 van Annex 9 van het Verdrag van Chicago.
3.1. Betrokkene betoogt dat het Verdrag van Chicago geen ‘andere regeling’ is in de zin van artikel 3, derde lid, van de Terugkeerrichtlijn, op basis waarvan hij gedwongen kan worden om terug te keren naar een land van doorreis. Daarom kan de removal order volgens hem niet worden gebruikt om het terugkeerbesluit uit te voeren. Omdat de minister alleen langs deze weg werkt aan de uitvoering van het terugkeerbesluit, handelt hij volgens betrokkene onvoldoende voortvarend.
3.2. De Afdeling heeft in haar uitspraak van 10 juli 2026, ECLI:NL:RVS:2026:4028, onder 8 tot en met 11.3, geoordeeld dat Annex 9 van het Verdrag van Chicago wel een andere regeling is in de zin van artikel 3, derde lid, van de Terugkeerrichtlijn.
3.3. De beroepsgrond slaagt dus niet.
4. Omdat de Afdeling ook ambtshalve geen reden ziet om de grensdetentie onrechtmatig te achten, is het beroep alsnog ongegrond. De Afdeling wijst het verzoek om schadevergoeding daarom af. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Beslissing
De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:
I. verklaart het hoger beroep gegrond;
II. vernietigt de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam, van 5 februari 2025 in zaak nr. NL25.3667;
III. verklaart het beroep ongegrond;
IV. wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Aldus vastgesteld door mr. M. Soffers, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. J.R. Kraak, griffier.
w.g. Soffers
lid van de enkelvoudige kamer
w.g. Kraak
griffier
Uitgesproken in het openbaar op 15 juli 2026
1020