ECLI:NL:CBB:2013:323

• Datum uitspraak: 19 december 2013
• Publicatiedatum: 14 januari 2014
• Zaaknummer: AWB 11/737
• Instantie: College van Beroep voor het bedrijfsleven
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Bestuursrecht
• Uitkomst: Afwijzend
• Procedures: Eerste aanleg - enkelvoudig
• Rechters: S.C. Stuldreher
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl
• Verwijzingen: 3 uitgaand

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Beroep tegen afwijzing toeslagrechten GLB-inkomenssteun 2010 wegens kennelijke fout

Appellant, een landbouwer, had voor het jaar 2010 toeslagrechten aangevraagd op basis van elf gewaspercelen met een totale oppervlakte van 25,55 hectare, terwijl hij beschikte over 34,82 toeslagrechten. Verweerder stelde de bedrijfstoeslag vast op basis van een oppervlakte van 25,19 hectare en hield kortingen in vanwege een afgekeurde oppervlakte.

Appellant voerde aan dat hij een kennelijke fout had gemaakt doordat hij alleen de hem in eigendom toebehorende hectares had opgegeven, uitgaande van een telefonisch advies dat toeslagrechten konden worden ingedikt. Hij verzocht om herstel van deze fout, verwijzend naar vergelijkbare gevallen waarbij correctie was toegestaan.

Verweerder stelde dat geen sprake was van een kennelijke fout omdat uit een summier onderzoek niet bleek dat de aanvraag niet overeenkwam met de bedoeling van appellant. Er was geen bewijs van het genoemde telefoongesprek en de vergelijkingen met andere gevallen waren niet gelijkwaardig.

Het College oordeelde dat verweerder niet bij ontvangst van de aanvraag had kunnen vaststellen dat sprake was van een kennelijke fout. Er konden goede redenen zijn voor appellant om bepaalde percelen niet op te geven. Het beroep op het vertrouwensbeginsel faalde wegens gebrek aan bewijs van het telefoongesprek. Ook het beroep op het gelijkheidsbeginsel werd verworpen omdat de situaties niet vergelijkbaar waren.

Het beroep werd daarom ongegrond verklaard en er werd geen proceskostenveroordeling opgelegd.

Uitkomst: Het beroep tegen het bestreden besluit is ongegrond verklaard.

Uitspraak

uitspraak

COLLEGE VAN BEROEP VOOR HET BEDRIJFSLEVEN

Zaaknummer: 11/737

Uitspraak van de enkelvoudige kamer van 19 december 2013 in de zaak tussen

[naam 1], te [woonplaats], appellant,

en

de Staatssecretaris van Economische Zaken, verweerder

(gemachtigden: E.L.G.M. Bouwmans en R. Weltevreden).

Procesverloop

Bij besluit van 7 april 2011 (het primaire besluit) heeft verweerder de hoogte van de bedrijfstoeslag van appellant voor het jaar 2010 vastgesteld in het kader van de Regeling GLB-inkomenssteun 2006 (de Regeling).

Bij besluit van 9 augustus 2011 (het bestreden besluit) heeft verweerder het bezwaar van appellant ongegrond verklaard.

Appellant heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.

Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.

Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 19 november 2013. Appellant is verschenen, bijgestaan door [naam 2] en [naam 3]. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigden.

Overwegingen

1.

Appellant is landbouwer en heeft met de Gecombineerde Opgave voor 2010 om uitbetaling van zijn toeslagrechten verzocht. Hiervoor heeft hij elf gewaspercelen opgegeven met volgens zijn opgave een totale oppervlakte van 25.55 ha. Appellant beschikte in 2010 over 34,82 toeslagrechten.

2.

Bij het primaire besluit heeft verweerder op deze aanvraag beslist waarbij de geconstateerde oppervlakte is vastgesteld op 25.19 ha en appellants bedrijfstoeslag op
€ 26.174,32 na aftrek van de modulatiekorting en een korting van € 400,38 voor een afgekeurde oppervlakte met sanctie van 0,36 ha.

3.

Hetgeen appellant in beroep aanvoert komt op het volgende neer. Appellant heeft bij de aanvraag om uitbetaling van de toeslagrechten een kennelijke fout gemaakt. Al jaren geeft appellant circa 45 ha grond op voor de uitbetaling van zijn toeslagrechten om er zeker van te zijn dat hij al zijn 34,82 toeslagrechten kan verzilveren. In het jaar 2010 was sprake van een nieuwe situatie, omdat in dat jaar voor het eerst de slachtpremie voor vleeskalveren werd omgezet in toeslagrechten. Appellant hoorde in dit verband over de mogelijkheid om toeslagrechten in te dikken op bedrijfsniveau. Dat leek hem interessant omdat hij circa 25 ha in eigendom heeft en de rest van de grond pacht. Hij heeft telefonisch bij het Loket van de Dienst Regelingen (DR) gevraagd hoe het indikken in zijn werk ging. Uit dit telefoongesprek heeft hij begrepen dat hij daarvoor bij de Gecombineerde Opgave 2010 alleen de hem in eigendom toebehorende hectares grond voor uitbetaling van de toeslagrechten moest aankruisen. Dit heeft hij vervolgens ook gedaan. Hij heeft dus niet alle voor de uitbetaling van zijn toeslagrechten beschikbare hectares opgegeven, omdat hij in de veronderstelling verkeerde dat hij de nieuwe situatie daardoor goed weergaf. Het ligt niet voor de hand om moedwillig € 10.710,20 aan toeslagrechten niet te verzilveren. Appellant is van mening dat verweerder hem in de gelegenheid moet stellen om deze kennelijk fout te herstellen. Daarbij heeft hij gewezen op de gevallen van [naam 4] en [naam 5], die een soortgelijke fout in hun Gecombineerde Opgave 2010 hebben gemaakt. Verweerder heeft deze landbouwers zelf benaderd en hen in de gelegenheid gesteld hun fout te herstellen.

4.

Verweerder is van mening dat geen sprake is van een kennelijke fout. Met een summier onderzoek na ontvangst van de aanvraag van appellant kon niet worden vastgesteld dat deze aanvraag blijkbaar geen goede weergave was van hetgeen appellant beoogde. Er is geen bewijs dat het door appellant genoemde telefoongesprek werkelijk heeft plaatsgevonden. Bij het Loket van de DR wordt van ieder telefoongesprek een notitie gemaakt, maar een notitie van het gesprek met appellant ontbreekt. De door appellant genoemde gevallen van [naam 4] en [naam 5] zijn geen gelijke gevallen. Anders dan in het geval van appellant, hebben deze landbouwers door de ontkoppeling extra toeslagrechten gekregen.

5.

Volgens vaste jurisprudentie (onder meer de uitspraak van 20 mei 2011, ECLI:NL:

CBB:2011:BQ6205) kan van een kennelijke fout over het algemeen alleen worden gesproken indien verweerder bij een summier onderzoek bij ontvangst van de aanvraag had kunnen vaststellen dat de aanvraag waarschijnlijk geen goede weergave was van hetgeen de aanvrager beoogde aan te vragen. Naar het oordeel van het College is daarvan geen sprake. Verweerder kon uit de ingediende aanvraag niet terstond afleiden dat appellant blijkbaar had verzuimd om andere percelen voor de verzilvering van al zijn toeslagrechten op te geven. Verweerder kon uit het enkele feit dat appellant in zijn aanvraag alleen aan hem in eigendom toebehorende percelen voor de uitbetaling van zijn toeslagrechten heeft aangekruist en geen enkele van de door hem gepachte percelen niet afleiden dat appellant blijkbaar had verzuimd om de gepachte percelen voor de uitbetaling van zijn toeslagrechten op te geven. Er kunnen bovendien goede redenen zijn voor appellant om de desbetreffende percelen niet voor uitbetaling van toeslagrechten in aanmerking te brengen. Hierbij kan worden gedacht aan afspraken met de verpachter, of aan de mogelijkheid dat niet wordt voldaan aan de randvoorwaarden op die percelen. Voorts is het verschil tussen hetgeen appellant heeft aangevraagd en hetgeen hij maximaal kon aanvragen niet zo buitensporig dat verweerder bij beoordeling van de aanvraag in een oogopslag kon zien dat sprake was van een niet overeenkomstig de bedoeling ingevulde aanvraag.

6.

Voor zover appellant heeft beoogd een beroep te doen op het zogenoemde vertrouwensbeginsel in verband met het door hem genoemde telefoongesprek met een medewerker van de DR faalt dit beroep reeds omdat naar het oordeel van het College niet aannemelijk is geworden dat dit telefoongesprek heeft plaatsgevonden. Een telefoonnotitie van de DR ontbreekt en appellant heeft geen enkel bewijs aangedragen waaruit blijkt dat het bewuste telefoongesprek heeft plaatsgevonden, met welke medewerker hij heeft gesproken en wat de inhoud van het gesprek is geweest.

7.

Het beroep van appellant op het gelijkheidsbeginsel faalt reeds omdat verweerder aannemelijk heeft gemaakt dat geen sprake is van gelijke gevallen. Verweerder heeft ter zitting onbetwist gesteld dat de twee door appellant genoemde landbouwers in 2010 nieuwe gewone toeslagrechten hebben gekregen, waardoor het voor hen bij hun aanvraag om uitbetaling van toeslagrechten voor 2010 onduidelijk was hoeveel toeslagrechten zij in dat jaar konden verzilveren. Bij appellant die sinds 2006 beschikt over hetzelfde aantal toeslagrechten, was hiervan geen sprake.

8.

Gelet op het vorenstaande is het beroep ongegrond. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

Beslissing

Het College:

verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. S.C. Stuldreher, in aanwezigheid van mr. L.C. Bannink, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 19 december 2013.

w.g. S.C. Stuldreher w.g. L.C. Bannink