Uitspraak
02/2451 WW
U I T S P R A A K
in het geding tussen:
[appellant], wonende te [woonplaats], appellant,
en
de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen, gedaagde.
I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
Met ingang van l januari 2002 is de Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk en inkomen in werking getreden. Ingevolge de Invoeringswet Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk en inkomen treedt in dit geding de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv) in de plaats van het Landelijk instituut sociale verzekeringen (Lisv). In deze uitspraak wordt onder gedaagde tevens verstaan het Lisv.
Namens appellant is op de daartoe bij aanvullend beroepschrift aangevoerde gronden hoger beroep ingesteld tegen de uitspraak van de rechtbank Breda van 8 maart 2002, nr. 01/721 WW, waarnaar hierbij wordt verwezen.
Gedaagde heeft een verweerschrift ingediend.
Het geding is, gevoegd met de gedingen nrs. 02/2443 WW, 02/2444 WW, 02/2454 WW, 02/2455 WW, 02/2520 WW, 02/2431 WW, 02/2512 WW en 02/2467 WAO, behandeld ter zitting van 14 juli 2004, waar appellant in persoon is verschenen, bijgestaan door mr. P.A.M. Staal, advocaat te Woerden. Namens gedaagde zijn verschenen mr. A.J.M. van Hees en B. Velsink, beiden werkzaam bij het Uwv.
II. MOTIVERING
1. Het in dit geding aan de orde zijnde geschil wordt beoordeeld aan de hand van de Werkloosheidswet (WW) en de daarop berustende bepalingen, zoals die luidden ten tijde als hier van belang.
2. Voor een uitgebreidere weergave van de in dit geding van belang zijnde feiten en omstandigheden wordt verwezen naar de aangevallen uitspraak. De Raad volstaat met het volgende.
2.1. In verband met werkloosheid die is ontstaan ten gevolge van beëindiging van appellants dienstbetrekking bij [werkgeefster] (hierna: [werkgeefster]) heeft appellant een uitkering ingevolge de WW ontvangen over de perioden van 19 februari 1996 tot en met 1 maart 1996 en van 21 oktober 1996 tot en met 24 november 1996.
2.2. In het kader van een grootschalig strafrechtelijk onderzoek tegen [werkgeefster] dan wel haar directeur J. en enkele werknemers van [werkgeefster], zijn zogenoemde weeklijsten en is een rode multomap in beslag genomen. Op de weeklijsten vermeldde J. het nummer van de week, het project waar in die week werd gebouwd, de namen van werknemers die op het project hebben gewerkt en de dagen waarop en het aantal uren waarin zij daar hebben gewerkt. Een deel van die gegevens is met de pen genoteerd en deze gegevens zijn verwerkt in de officiële loonadministratie. Een ander deel is met potlood geschreven. De laatst bedoelde gegevens zijn niet in die loonadministratie verwerkt. In de rode multomap had J. overzichten van betalingen genoteerd, gedaan aan met name genoemde werknemers in de periode van week 25 van het jaar 1997 tot en met week 24 van het jaar 1998. Gedaagde heeft de gegevens van twee willekeurige werknemers P. en Z., welke gegevens met betrekking tot dezelfde perioden voorkomen op de weeklijsten en in de rode multomap, met elkaar vergeleken en heeft uit de in de rode multomap vermelde betalingen afgeleid dat deze werknemers gedurende bepaalde, op de weeklijsten vermelde perioden zwart hebben gewerkt. Gedaagde heeft vervolgens de algemene conclusie getrokken dat alle werknemers die in potlood op de weeklijsten zijn vermeld in de daarop aangegeven omvang zwart hebben gewerkt.
2.3. De naam van appellant komt ook voor op de weeklijsten maar in de multomap ontbreken betalingsgegevens over de relevante perioden omdat gegevens over betalingen in andere perioden dan die vermeld in 2.2. door toedoen van J. geheel afwezig zijn. In de lijn van de juist vermelde algemene conclusie neemt gedaagde ten aanzien van appellant echter eveneens het standpunt in dat hij arbeid heeft verricht in de perioden en omvang als met potlood vermeld op de weeklijsten.
2.4. Gedaagde stelt voorts dat appellant ten onrechte op zijn inkomstenformulieren geen opgave heeft gedaan van het verrichten van de desbetreffende werkzaamheden. Deze werkzaamheden heeft appellant volgens gedaagde verricht in de perioden van 28 februari 1996 tot en met 1 maart 1996 en van 28 oktober 1996 tot en met 24 november 1996.
2.5. Bij besluit van 8 maart 2000 heeft gedaagde, onder toepassing van de artikelen 16 en 20 van de WW, bepaald dat appellant in de in 2.4. vermelde perioden op 19 dagen geen recht heeft op uitkering ingevolge de WW omdat hij niet werkloos was. Verder heeft gedaagde in dat besluit onder toepassing van artikel 36 van Pro de WW beslist van appellant over de periode vóór 1 augustus 1996 het bedrag van f. 641,11 (€ 290,92) en over de periode na 1 augustus 1996 het bedrag van f. 3.385,20 (€ 1.536,14) terug te vorderen wegens door die herziening onverschuldigd betaalde WW-uitkering. Tevens heeft gedaagde onder toepassing van artikel 27 van Pro de WW, wegens niet vermelden die werkzaamheden op de betreffende weekbriefjes een sanctie toe te passen in de vorm van een korting op de uitkering van 10 % gedurende 8 weken, resulterend in een onverschuldigd betaald bedrag van f. 41,62 (€ 18,89). In totaal vordert gedaagde f. 4.067,93 (€1.845,95) van appellant terug. Daarnaast heeft gedaagde besloten een boete op te leggen van f. 600,-- (€ 272,27). Bij het bestreden besluit van 27 maart 2001 zijn appellants bezwaren tegen het besluit van 8 maart 2000 ongegrond verklaard, zij het dat dit besluit in zoverre is herroepen dat de boete met toepassing van de sedert 1 februari 2001 geldende regelgeving is bepaald op een bedrag van f. 425,-- (€ 192,86).
3. De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit gegrond verklaard voor zover betrekking hebbend op de oplegging van de boete en aan gedaagde de opdracht gegeven een nieuw besluit te nemen met inachtneming van haar uitspraak. Voor het overige is het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard.
3.1. Ter uitvoering van de aangevallen uitspraak heeft gedaagde bij besluit van 15 mei 2002 de boete, gelet op het benadelingsbedrag van € 1.536,14, alsnog vastgesteld op het bedrag van € 154,74 (f. 341,--).
4. Appellant heeft in hoger beroep het oordeel van de rechtbank bestreden dat gedaagde terecht en op goede gronden heeft besloten dat appellant geen recht heeft op een uitkering ingevolge de WW met betrekking tot de perioden hier in geding. Voorts blijft appellant deswege van mening dat het terugvorderingsbesluit evenmin op goede gronden berust. Appellant heeft betoogd dat hij niet zwart heeft gewerkt en dat evenmin gebleken is van aan hem gedane betalingen. Zijn naam komt niet in de rode multomap voor met betrekking tot de perioden die ten aanzien van hem zijn vermeld op de weeklijsten. Dat zijn naam op deze weeklijsten wel voorkomt schrijft appellant hieraan toe dat J. op basis van deze weeklijsten fictieve uren bij opdrachtgevers declareerde.
5. De vraag of het bestreden besluit in rechte stand kan houden beantwoordt de Raad met de rechtbank bevestigend.
5.1. De Raad volgt gedaagde in het betoog dat het onderzoek naar de gegevens met betrekking tot de werknemers P. en Z. genoegzaam aantoont dat de op de weeklijsten met potlood genoteerde werknemers blijkens het voorkomen van hun naam in de rode multomap zwart hebben gewerkt in een omvang als vermeld op de weeklijsten. Dat de naam van appellant niet in de rode multomap is terug te vinden, acht de Raad dan ook niet beslissend, waarbij de Raad in aanmerking neemt dat over de desbetreffende periode geen enkel betalingsgegeven, ook niet met betrekking tot andere werknemers, in die map voorkomt. Voorts kan uit de overige voorhanden gegevens met voldoende zekerheid worden afgeleid dat de vermelding in potlood van een naam en overige gegevens op de weeklijst betekent dat de desbetreffende werknemer arbeid heeft verricht in de perioden en omvang als daarop vermeld. De Raad wijst hierbij op het volgende.
5.1.1. Boekhouder R., die bij [werkgeefster] in dienst was van 3 juni 1996 tot en met 5 oktober 1997, en die belast was met de loonadministratie en personeelsmutaties, alsmede met meldingen in het kader van de WW, heeft tegenover de opsporingsambtenaren stellig verklaard dat J., die op dezelfde kamer werkte als hij, op de weeklijsten met pen de werknemers vermeldde die wit hadden gewerkt en met potlood de werknemers die zwart hadden gewerkt, en dat deze laatsten het zwart verdiende loon contant kregen uitbetaald.
5.1.2. Een aantal werknemers van [werkgeefster] heeft erkend dat zij zwart hebben gewerkt in de ten aanzien van hen aangegeven perioden. Hun werkzaamheden en de omvang waarin deze zijn verricht, zijn in potlood vermeld op de weeklijsten. De wijze waarop de gegevens van appellant in potlood zijn vermeld op de weeklijsten verschilt niet van de wijze waarop de gegevens van deze andere werknemers daarop zijn vermeld.
5.1.3. Appellants standpunt dat de met potlood genoteerde uren zogenoemde fictieve uren zijn, acht de Raad met de rechtbank volstrekt onaannemelijk. [werkgeefster] placht te werken op basis van een vaste aanneemsom zodat geen facturering plaatsvond op basis van gewerkte uren. De weeklijsten waren klaarblijkelijk uitsluitend voor intern gebruik bestemd. Zij konden, zoals uit de stukken blijkt, evenmin dienen voor nacalculatie.
5.2. Nu geen andere grieven terzake van de herziening van de uitkering en de opgelegde sanctie, noch zelfstandige bezwaren tegen de terugvordering zijn aangevoerd, luidt de conclusie dat het bestreden besluit op een deugdelijke grondslag berust en de rechterlijke toetsing kan doorstaan.
5.3. Nu met het besluit van 15 mei 2002 niet volledig aan de bezwaren van appellant tegemoet is gekomen, zal de Raad met toepassing van de artikelen 6:18 en 6:19, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) het beroep mede gericht achten tegen dat besluit.
5.3.1. Ten aanzien van dat besluit oordeelt de Raad dat daartegen door appellant geen nadere grieven zijn aangevoerd en dat de Raad geen aanleiding heeft gevonden dat besluit niet in stand te laten. Voor zover het beroep geacht wordt mede te zijn gericht tegen dat besluit dient het mitsdien eveneens ongegrond verklaard te worden.
6. De Raad komt tot de slotsom dat het hoger beroep niet slaagt en dat de aangevallen uitspraak moet worden bevestigd.
7. De Raad acht geen termen aanwezig toepassing te geven aan artikel 8:75 van Pro de Awb inzake de proceskosten.
III. BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep,
Recht doende:
Bevestigt de aangevallen uitspraak;
Verklaart het beroep dat geacht wordt te zijn gericht tegen het besluit van 15 mei 2002 ongegrond.
Aldus gegeven door mr. M.A. Hoogeveen als voorzitter en mr. T. Hoogenboom en mr. C.P.J. Goorden als leden, in tegenwoordigheid van P. Boer als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 18 augustus 2004.
(get.) M.A. Hoogeveen.
(get.) P. Boer.