Uitspraak
10/2349 WAO
Centrale Raad van Beroep
Enkelvoudige kamer
U I T S P R A A K
op het hoger beroep van:
[Appellant] wonende te [woonplaats] (hierna: appellant),
tegen de uitspraak van de rechtbank Zutphen van 17 maart 2010, 09/1119(hierna: aangevallen uitspraak),
in het geding tussen:
appellant
en
de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (hierna: Uwv).
Datum uitspraak: 29 april 2011
I. PROCESVERLOOP
Namens appellant heeft mr. A.C. Cornelisse, advocaat te Apeldoorn, hoger beroep ingesteld.
Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.
Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 8 april 2011. Appellant is, zoals aangekondigd, niet verschenen. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. M.W.A. Blind.
II. OVERWEGINGEN
1.1. Bij besluit van 24 juni 2009 (het bestreden besluit) heeft het Uwv ongegrond verklaard het bezwaar van appellant tegen het besluit van 19 februari 2009, waarbij is geweigerd zijn uitkering ingevolge de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO), die laatstelijk werd berekend naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 15 tot 25%, te herzien.
1.2. Aan het bestreden besluit ligt ten grondslag het standpunt van het Uwv dat niet is komen vast te staan dat er bij appellant op 13 oktober 2008 sprake is van toegenomen beperkingen vanuit dezelfde ziekte-oorzaak als bedoeld in artikel 39a van de WAO.
2. De rechtbank heeft dat standpunt van het Uwv onderschreven. In de aangevallen uitspraak is door de rechtbank uitvoerig gemotiveerd waarom het door de artsen van het Uwv verrichte medisch onderzoek in de primaire en in de bezwaarfase zorgvuldig is geweest en waarom de rechtbank het oordeel van deze artsen dat de arbeidsbeperkingen van appellant per 13 oktober 2008 niet zijn toegenomen, juist acht.
3. In hoger beroep is door appellant - onder verwijzing naar de in bezwaar en beroep ingediende gronden – herhaald dat zijn beperkingen door de artsen van het Uwv zijn onderschat. Er is sprake van toegenomen schouder- en beenklachten. Verzocht wordt om benoeming van een medisch deskundige.
4. De Raad heeft in navolging van de rechtbank geen aanleiding om de bevindingen en conclusies van de arts W. Westerbeek en de bezwaarverzekeringsarts P.A.E.M. Hofmans, neergelegd in hun rapporten van 3 februari 2009 en 11 mei 2009, welke mede berusten op de door de behandelend artsen van appellant verstrekte informatie, voor onjuist te houden. De Raad heeft daarbij in aanmerking genomen dat ook in hoger beroep door appellant geen nadere medische gegevens in het geding zijn gebracht die een genoegzame objectief-medische steun bieden voor zijn eigen opvatting dat er wel sprake is van een relevante toename van zijn beperkingen. Nu van een toename van beperkingen geen sprake is, heeft het Uwv terecht geweigerd op die grond over te gaan tot de door appellant verzochte herziening van zijn WAO-uitkering. De Raad ziet geen aanleiding om over te gaan tot benoeming van een deskundige.
5. Uit het voorgaande vloeit voort dat het hoger beroep niet slaagt en dat de aangevallen uitspraak, waarbij het beroep van appellant tegen het bestreden besluit ongegrond is verklaard, dient te worden bevestigd.
6. Voor een proceskostenveroordeling als bedoeld in artikel 8:75 van Pro de Algemene wet bestuursrecht bestaat geen aanleiding.
III. BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep,
Recht doende:
Bevestigt de aangevallen uitspraak.
Deze uitspraak is gedaan door J.P.M. Zeijen, in tegenwoordigheid van N.S.A. El Hana als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 29 april 2011.
(get.) J.P.M. Zeijen.
(get.) N.S.A. El Hana.
NK