Uitspraak
10/5615 ZW
Centrale Raad van Beroep
Enkelvoudige kamer
U I T S P R A A K
op het hoger beroep van:
[Appellant], wonende te [woonplaats] (hierna: appellant),
tegen de uitspraak van de rechtbank ’s-Hertogenbosch van 2 september 2010, 09/608 (hierna: aangevallen uitspraak),
in het geding tussen:
appellant
en
de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (hierna: Uwv).
Datum uitspraak: 21 september 2011
I. PROCESVERLOOP
Namens appellant is hoger beroep ingesteld.
Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend, waarbij een rapportage van bezwaarverzekeringsarts C.H.M. Heeskens-Reijnen van 9 november 2010 is overgelegd.
Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 10 augustus 2011. Appellant is niet verschenen. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door L. den Hartog.
II. OVERWEGINGEN
1.1. Appellant heeft zich op 20 oktober 2006 wegens spanningsklachten en psychische klachten als gevolg van een verstoorde arbeidsverhouding ziek gemeld voor zijn werk als financieel adviseur. De kantonrechter heeft de arbeidsovereenkomst van appellant met zijn werkgever met ingang van 15 februari 2007 ontbonden. Sindsdien ontvangt hij een uitkering ingevolge de Ziektewet (ZW).
1.2. Appellant is een aantal keren gezien op het spreekuur van verzekeringsarts H.W.A. Rutten. Naar aanleiding van het onderzoek op het laatste spreekuur van 12 september 2008 heeft de verzekeringsarts appellant per 12 september 2009 volledig geschikt geacht voor het eigen werk bij de eigen werkgever. Op basis hiervan heeft het Uwv bij besluit van 12 september 2008 aan appellant meegedeeld dat hij met ingang van 12 september 2008 geen recht (meer) heeft op ziekengeld.
1.3. Bij besluit van 14 januari 2009 (hierna: bestreden besluit) heeft het Uwv het bezwaar van appellant tegen het besluit van 12 september 2008, onder verwijzing naar de rapportage van bezwaarverzekeringsarts Heeskens-Reijnen van 13 januari 2009 met daaraan ten grondslag liggend het expertiserapport van psychiater J.J.D. Tilanus van
17 december 2008, ongegrond verklaard.
2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep van appellant tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard en het verzoek om het Uwv te veroordelen tot schadevergoeding afgewezen. Daarbij heeft de rechtbank overwogen geen aanknopingspunten te zien om te oordelen dat de conclusie van het Uwv inzake de arbeidsongeschiktheid van appellant op 12 december 2008 onjuist zou zijn. Bij dit oordeel heeft de rechtbank zwaar laten wegen dat het Uwv zijn beslissing heeft gebaseerd op de psychiatrische expertise door Tilanus, waaruit naar voren is gekomen dat bij appellant geen sprake is van een psychiatrische stoornis. Uit deze expertise is weliswaar naar voren gekomen dat bij appellant sprake is van persoonlijkheidsproblematiek, maar ondanks deze problematiek is appellant in staat geweest bij diverse werkgevers te functioneren. In aanmerking genomen dat bij appellant op 12 september 2008 geen sprake meer was van gedecompenseerd zijn, heeft het Uwv zich naar het oordeel van de rechtbank terecht op het standpunt gesteld dat appellant met ingang van die datum weer in staat kon worden geacht zijn maatgevende arbeid te verrichten.
3. In hoger beroep heeft appellant aangevoerd dat hij ongeschikt is voor zijn arbeid van financieel adviseur. Als reden hiervoor voert hij aan dat het Uwv eraan voorbij is gegaan dat hij lijdt aan PTSS, depressies en woede-aanvallen. Hij stelt dat hij niet kan omgaan met werkdruk, niet kan plannen en ernstige problemen heeft met het omgaan met leidinggevenden. Hij heeft dan ook verzocht de aangevallen uitspraak te vernietigen.
4. De Raad, oordelend over hetgeen appellant tegen de aangevallen uitspraak heeft aangevoerd, overweegt het volgende.
4.1. Ingevolge artikel 19, eerste lid, van de ZW heeft de verzekerde bij ongeschiktheid tot het verrichten van zijn arbeid als rechtstreeks en objectief medisch vast te stellen gevolg van ziekte of gebrek recht op ziekengeld. Volgens vaste jurisprudentie van de Raad wordt onder “zijn arbeid” verstaan de laatstelijk voor de ziekmelding feitelijk verrichte arbeid. Nu appellant laatstelijk werkzaam is geweest als financieel adviseur, is deze functie terecht als maatstaf arbeid aangemerkt.
4.2. Met betrekking tot de medische beoordeling onderschrijft de Raad het oordeel en de daaraan ten grondslag gelegde overwegingen van de rechtbank. Evenals de rechtbank is de Raad van oordeel dat bezwaarverzekeringsarts Heeskens-Reijnen in het kader van de beoordeling van appellants aanspraken op een uitkering ingevolge de ZW op inzichtelijke wijze heeft onderbouwd dat appellant geschikt wordt geacht voor zijn eigen werk bij de eigen werkgever. Blijkens haar rapportage van 13 januari 2009 heeft zij dossierstudie verricht en heeft zij appellant onderzocht tijdens het spreekuur op 21 oktober 2008. Bij haar herbeoordeling heeft zij de rapportage van 17 december 2008 van de op haar verzoek verrichte expertise door psychiater Tilanus betrokken. Volgens deze psychiater was bij appellant geen sprake van een psychiatrische stoornis die leidt tot een merkbare vermindering van de psychische functies, noch tot een vermindering van de mogelijkheden tot het onderhouden van een psychosociale actieradius of tot vermindering van de bij appellants leeftijd en constitutie passende draagkracht. De psychische draagkracht van appellant is volgens de psychiater evenwel in het kader van de afwijkende persoonlijkheidsstructuur, vooral onder invloed van psychosociale stressoren, verminderd. Appellant is daarom minder goed in het hanteren van emotionele problemen, het uiten van gevoelens, het omgaan met impulsen, conflicten en frustraties en vooral het hanteren daarvan. Als gevolg daarvan is appellant minder goed in het samenwerken met anderen, met name leidinggevenden. Op basis van deze onderzoeksbevindingen heeft de bezwaarverzekeringsarts naar het oordeel van de Raad voldoende overtuigend en gemotiveerd aangegeven om welke reden(en) er geen aanleiding is tot het wijzigen van het eerder door de verzekeringsarts ingenomen standpunt en heeft zij appellant per
12 september 2008 terecht geschikt geacht voor zijn maatgevende arbeid als financieel adviseur.
4.3. Naar aanleiding van hetgeen appellant in hoger beroep heeft aangevoerd, heeft de bezwaarverzekeringsarts in haar rapportage van 9 november 2010 een aanvullende reactie gegeven. Zij heeft daarin vermeld dat bij het in de bezwaarfase verrichte psychiatrisch onderzoek niet is gebleken dat PTSS is vastgesteld. Appellant heeft zijn standpunt ook niet met nadere medische gegevens onderbouwd. Volgens de bezwaarverzekeringsarts zijn er dan ook geen objectiveerbare gegevens op basis waarvan afgeweken moet worden van het eerder door haar ingenomen standpunt. Hetgeen appellant in hoger beroep heeft aangevoerd kan de Raad dan ook niet tot een ander oordeel leiden. De Raad volgt dan ook het standpunt van de bezwaarverzekeringsartsen dat appellant met zijn klachten en beperkingen per 12 september 2008 in staat was tot het verrichten van zijn arbeid.
4.4. De Raad komt dan ook tot de conclusie dat het hoger beroep niet slaagt en dat de aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.
5. De Raad acht geen termen aanwezig om toepassing te geven aan artikel 8:75 van Pro de Algemene wet bestuursrecht inzake de vergoeding van proceskosten.
III.BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep,
Recht doende:
Bevestigt de aangevallen uitspraak.
Deze uitspraak is gedaan door C.P.J. Goorden, in tegenwoordigheid van N.S.A. El Hana als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 21 september 2011.
(get.) C.P.J. Goorden.
(get.) N.S.A. El Hana.
EV