Uitspraak
11/5161 WAO
Centrale Raad van Beroep
Meervoudige kamer
Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Roermond van 1 september 2011, 11/228 (aangevallen uitspraak)
Partijen:
[appellante] te [woonplaats] (appellante)
de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)
Datum uitspraak 6 juni 2012.
PROCESVERLOOP
Namens appellante heeft mr. W.H.A. Bos, advocaat, hoger beroep ingesteld.
Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.
Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgehad op 25 april 2012. Appellante is verschenen, bijgestaan door mr. Bos. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door drs. R. Spanjer.
OVERWEGINGEN
1.1. De Raad verwijst naar zijn tussen partijen gegeven uitspraak van 23 juli 2010, 08/6824, voor een uiteenzetting van de feiten waarvan hij uitgaat bij zijn oordeelsvorming. Hij volstaat met vermelding van het volgende.
1.2. Appellante was laatstelijk werkzaam als medewerkster bij een rozenkwekerij voor 20 uur per week. Met ingang van 15 november 2002 is haar een uitkering op grond van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) toegekend naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 80 tot 100%. Bij een beoordeling in het kader van het aangepaste Schattingsbesluit (Stb. 2004, 434) heeft het Uwv de WAO-uitkering met ingang van 13 november 2006 ingetrokken, omdat de mate van arbeidsongeschiktheid van appellante per laatstgenoemde datum minder dan 15% was. Per 22 februari 2007 is appellante beoordeeld in het kader van het oude Schattingsbesluit (Stb. 2000, 307). Bij besluit van 3 december 2007, na bezwaar gehandhaafd bij besluit van 8 april 2008, heeft Uwv appellante te kennen gegeven dat zij op 22 februari 2007 niet in aanmerking komt voor een WAO-uitkering. Daaraan ligt het standpunt ten grondslag dat appellante met inachtneming van haar medische beperkingen, vastgelegd in de Functionele Mogelijkheden Lijst (FML) van 26 november 2007, geschikt is tot het verrichten van passende arbeid, resulterend in een verlies aan verdiencapaciteit van minder dan 15%.
1.3. Bij zijn uitspraak van 23 juli 2010 heeft de Raad de uitspraak van de rechtbank van 20 oktober 2008 vernietigd, het beroep van appellante tegen het besluit van 8 april 2008 gegrond verklaard, dat besluit vernietigd en bepaald dat het Uwv een nieuw besluit op bezwaar neemt met inachtneming van die uitspraak van de Raad. De Raad heeft daartoe overwogen geen aanleiding te zien om te twijfelen aan de juistheid van de vastgestelde beperkingen. Met inachtneming van de FML van 26 november 2007 moet appellante per 22 februari 2007 geacht worden de haar voorgehouden functies te vervullen. De Raad heeft vastgesteld dat de drie functies, waarop de schatting uiteindelijk is gebaseerd, slechts 28 arbeidsplaatsen vertegenwoordigen, hetgeen in strijd is met het oude Schattingsbesluit.
1.4. Ter uitvoering van die uitspraak heeft de bezwaararbeidsdeskundige opnieuw het CBBS geraadpleegd. Met inachtneming van de FML van 26 november 2007 heeft hij binnen dezelfde drie sbc-codes nog extra functienummers geselecteerd, met een totaal van 43 arbeidsplaatsen. Het verlies aan verdiencapaciteit blijft echter ongewijzigd minder dan 15%. Bij besluit van 29 juli 2010 (bestreden besluit) heeft het Uwv het bezwaar van appellante wederom ongegrond verklaard.
2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep van appellante tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. Naar het oordeel van de rechtbank is de aan het bestreden besluit ten grondslag gelegde functieduiding in overeenstemming met het Schattingsbesluit.
3.1. Appellante heeft in hoger beroep aangevoerd dat de bijduiding in strijd is met het oude Schattingsbesluit. Voorheen was zij werkzaam op basis van 20 uur per week en een aantal functienummers vallen buiten de toegestane bandbreedte van vier uren. Bovendien heeft het Uwv ten onrechte geen urenbeperking aangenomen. Verder zijn binnen de functie van doktersassistente, sbc-code 292041, functienummers bijgeduid van de functie tandartsassistente, welke functie afwijkt van de functie van doktersassistente. Ter zitting heeft appellante de aangevoerde grond met betrekking tot haar opleidingsniveau ingetrokken.
3.2. Het Uwv heeft bij verweerschrift verzocht de aangevallen uitspraak te bevestigen.
4. De Raad komt tot de volgende beoordeling.
4.1. De Raad heeft in de onder 1.1 en 1.3 genoemde uitspraak van 23 juli 2010 de juistheid van de FML van 26 november 2007 onderschreven. Uit deze FML blijkt dat voor appellante geen urenbeperking geldt. Voor de beoordeling van de arbeidskundige grondslag van het bestreden besluit moet de Raad dan ook uitgaan van de juistheid van de met betrekking tot appellante vastgestelde medische beperkingen, zoals die zijn vastgelegd in de FML van 26 november 2007. De door appellante aangevoerde grond dat ten onrechte geen urenbeperking is aangenomen, kan dan ook niet meer aan de orde komen.
4.2. In artikel 9, aanhef en onder a, van het oude Schattingsbesluit is bepaald dat de schatting dient te berusten op ten minste drie verschillende functies die tezamen ten minste 30 arbeidsplaatsen vertegenwoordigen. Met het Besluit uurloonschatting 1999 (BUS) is beleid geformuleerd met betrekking tot de uurloonschatting als weergegeven in de bijlage. In de bijlage is onder ‘2. Bandbreedte methode’ uiteengezet hoe moet worden gezocht naar functies, als binnen de bandbreedte geen of te weinig functies te vinden zijn. In het onderhavige geval is op correcte wijze geschat aan de hand van stap 1 van het BUS, en heeft het Uwv ook overigens niet in strijd gehandeld met artikel 9 van Pro het oude Schattingsbesluit.
4.3. Ook de overige gronden van appellante falen. De Raad kan appellante niet volgen in haar opvatting dat binnen de sbc-code 292041 met de verzamelnaam ‘Dokters assistente’ een functie is bijgeduid, die zou afwijken van de oorspronkelijke functieduiding. Zowel de functiebenaming als de inhoud van de functie wijkt niet af van de binnen deze sbc-code 292041 eerder geduide functies van tandartsassistente. Dat voorts bij de oorspronkelijke schatting het aantal te duiden functies binnen een sbc-code beperkt is gebleven tot het minimum aantal arbeidsplaatsen dat vereist is voor de schatting, wil niet zeggen dat er op de arbeidsmarkt niet meer soortgelijke functies binnen dezelfde sbc-code voorkomen.
4.4. Ten slotte ziet de Raad in de voorhanden zijnde gegevens voldoende steun voor het oordeel dat de belasting in de bijgeduide functies de beperkingen van appellante niet te boven gaat en dat ook deze functies daarmee voor appellante in medisch opzicht geschikt zijn te achten.
4.5. Uit hetgeen onder 4.1 tot en met 4.4 is overwogen volgt dat het bestreden besluit een juiste uitvoering is van de uitspraak van de Raad van 23 juli 2010. Het hoger beroep slaagt niet en de aangevallen uitspraak moet worden bevestigd.
5. De Raad ziet geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling.
BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.
Deze uitspraak is gedaan door C.P.J. Goorden als voorzitter en J. Riphagen en D.J. van der Vos als leden, in tegenwoordigheid van N.S.A. El Hana als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 6 juni 2012.
(get.) C.P.J. Goorden.
(get.) N.S.A. El Hana.
KR