Uitspraak
12/6575 WSF
Centrale Raad van Beroep
Enkelvoudige kamer
Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank 's-Gravenhage van 24 oktober 2012, 12/4818 (aangevallen uitspraak)
Partijen:
[A. te B.] (appellant)
de Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap (Minister)
Datum uitspraak 14 juni 2013.
PROCESVERLOOP
Namens appellant heeft mr. L. Kuijper, advocaat, hoger beroep ingesteld.
De Minister heeft een verweerschrift ingediend.
Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 3 mei 2013. Appellant is, zoals tevoren bericht, niet verschenen. De Minister heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. drs. E.H.A. van den Berg.
OVERWEGINGEN
1.1. De hoofddirectie van de Informatie Beheer Groep, per 1 januari 2010 in rechte opgevolgd door de Minister, heeft appellant over de maanden januari tot en met december 2009 op grond van de Wet studiefinanciering 2000 (Wsf 2000) studiefinanciering toegekend in de vorm van een (basis- en aanvullende) beurs, tot een bedrag van € 6.719,83, en een OV-studentenkaart.
1.2. Ter controle van de bijverdiensten van appellant in het jaar 2009 heeft de Minister bij de belastingdienst inkomensgegevens van appellant opgevraagd. Uitgaande van het door de belastingdienst vastgestelde verzamelinkomen van appellant in 2009 van € 21.546,- heeft de Minister vastgesteld dat de voor 2009 vastgestelde maximale bijverdiengrens van € 13.215,83 is overschreden. In verband hiermee heeft de Minister bij besluit van 21 januari 2012 op grond van artikel 3.17 van de Wsf 2000, zoals deze bepaling luidde ten tijde van belang, ten laste van appellant over 2009 een vordering wegens meerinkomen vastgesteld van in totaal € 7.682,83. De vordering is samengesteld uit € 6.719,83 meerinkomen en € 963,- wegens het bezit van de OV-studentenkaart.
1.3. Bij besluit van 7 mei 2012 (bestreden besluit) heeft de Minister het bezwaar tegen de onder 1.2 vermelde vordering ongegrond verklaard.
2.1. Appellant heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Hij is het niet eens is met de conclusie dat hij de bijverdiengrens heeft overschreden. Hij heeft op basis van de door de Dienst Uitvoering Onderwijs (DUO) aan hem verstrekte informatie mogen aannemen dat hij in 2009 niet boven de bijverdiengrens zou uitkomen. Hij acht het tevens in strijd met de beginselen van behoorlijk bestuur dat hij het in 2009 ontvangen bedrag aan studiefinanciering moet terugbetalen.
2.2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep van appellant tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. Daartoe is overwogen dat de Minister op goede gronden de vordering heeft vastgesteld op € 7.682,32 nu vast staat dat appellant in 2009 een toetsingsinkomen heeft van € 21.546, hij dat jaar € 6.719,83 aan studiefinanciering heeft ontvangen, als mede dat hij dat gehele jaar in het bezit was van een OV-studentenkaart. Van de zijde van appellant zijn geen gronden aangevoerd die tot een ander oordeel zouden kunnen leiden. Met name is niet geconcretiseerd op grond van welke informatie appellant mocht menen dat hij de bijverdiengrens niet zou overschrijden. De rechtbank is evenmin gebleken van omstandigheden die tot het oordeel zouden moeten leiden dat de Minister toepassing van de hardheidsclausule van artikel 11.5 van de Wsf 2000 niet achterwege had mogen laten.
3. In hoger beroep herhaalt appellant zijn in beroep naar voren gebrachte gronden.
4.1. De aangevoerde gronden hebben de Raad niet tot een ander oordeel gebracht dan het in de aangevallen uitspraak neergelegde oordeel van de rechtbank. De Raad onderschrijft de overwegingen van de rechtbank.
4.2. Appellant heeft zijn stellingen betreffende door de DUO aan hem verstrekte informatie en strijd met algemene beginselen van behoorlijk bestuur ook in hoger beroep op geen enkele wijze geconcretiseerd, laat staan onderbouwd. De blote stellingen van appellant kunnen er niet toe leiden dat de Minister in afwijking van het dwingendrechtelijke artikel 3.17 van de Wsf 2000 had moeten afzien van het opleggen van de vordering wegens meerinkomen.
5. De aangevallen uitspraak zal worden bevestigd.
6. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.
Deze uitspraak is gedaan door M.C. Bruning, in tegenwoordigheid van K.E. Haan als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 14 juni 2013.
(getekend) M.C. Bruning
(getekend) K.E. Haan
QH