ECLI:NL:CRVB:2019:1138

• Datum uitspraak: 3 april 2019
• Publicatiedatum: 3 april 2019
• Zaaknummer: 17/3938 WIA
• Instantie: Centrale Raad van Beroep
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
• Uitkomst: Afwijzend
• Procedures: Hoger beroep
• Rechters: I.M.J. Hilhorst-Hagen
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl
• Verwijzingen: 1 uitgaand

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Beëindiging WIA-uitkering wegens voldoende medische grondslag bevestigd

Appellante, werkzaam als operator, meldde zich in oktober 2010 ziek vanwege rugklachten en ontwikkelde later ook psychische klachten. Na afloop van de wachttijd werd zij in 2012 gedeeltelijk arbeidsongeschikt verklaard en kreeg zij een WGA-uitkering, die in 2013 werd omgezet in een vervolguitkering. In 2016 meldde zij een verslechtering van haar gezondheid, waarna een verzekeringsarts en arbeidsdeskundige haar opnieuw beoordeelden.

De verzekeringsarts concludeerde dat er geen medische wijziging was ten opzichte van eerdere beoordelingen en stelde een Functionele Mogelijkhedenlijst op. De arbeidsdeskundige stelde vast dat appellante niet geschikt was voor haar eigen werk, maar wel voor andere functies zonder loonverlies. Op basis hiervan besloot het UWV in augustus 2016 de WIA-uitkering te beëindigen.

Appellante maakte bezwaar, dat werd afgewezen, en de rechtbank verklaarde haar beroep ongegrond. In hoger beroep voerde zij aan dat haar beperkingen te positief waren ingeschat, maar de Raad oordeelde dat het medisch onderzoek zorgvuldig was uitgevoerd en dat geen nieuwe medische informatie was aangeleverd die een andere beoordeling rechtvaardigde. Ook de arbeidskundige beoordeling werd onderschreven.

De Centrale Raad van Beroep bevestigde daarom de eerdere uitspraak en verklaarde het hoger beroep ongegrond. Er werd geen aanleiding gezien voor het benoemen van een deskundige en er werden geen proceskosten toegewezen.

Uitkomst: De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat de WIA-uitkering van appellante terecht is beëindigd wegens voldoende medische en arbeidskundige onderbouwing.

Uitspraak

17. 3938 WIA

Datum uitspraak: 3 april 2019

Centrale Raad van Beroep

Enkelvoudige kamer

Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Oost-Brabant van

12 april 2017, 17/227 (aangevallen uitspraak)

Partijen:

[appellante] te [woonplaats] (appellante)

de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

PROCESVERLOOP

Namens appellante heeft mr. M.A.M. Kools, advocaat, hoger beroep ingesteld.

Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.

Bij brief van 24 augustus 2018 heeft mr. Kools zich als gemachtigde van appellante onttrokken.

Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 6 maart 2019. Appellante is niet verschenen. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door V.A.R. Kali.

OVERWEGINGEN

1.1.

Appellante is werkzaam geweest als operator. Op 7 oktober 2010 heeft zij zich ziekgemeld wegens rugklachten. Later ontwikkelde appellante ook psychische klachten. Na afloop van de wachttijd is zij met ingang van 4 oktober 2012 in aanmerking gebracht voor een loongerelateerde WGA-uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA). De mate van arbeidsongeschiktheid is daarbij bepaald op 45%. Met ingang van 4 november 2013 is de loongerelateerde uitkering omgezet in een

WGA-vervolguitkering.

1.2.

Naar aanleiding van een melding van appellante dat haar gezondheid met ingang van

22 maart 2016 is verslechterd is appellante op 7 juni 2016 gezien door een verzekeringsarts. Deze arts is tot de conclusie gekomen dat er op medisch gebied geen wijziging is van de bij de eerdere beoordeling vastgestelde afwijkingen. Deze beperkingen heeft hij weergegeven in een Functionele Mogelijkhedenlijst (FML) van 25 juli 2016. Vervolgens is een arbeidsdeskundige tot de conclusie gekomen dat appellante niet meer geschikt is voor haar eigen werk maar nog wel geschikt voor andere functies. Op basis van de drie functies met de hoogste lonen heeft de arbeidsdeskundige vastgesteld dat er geen sprake is van loonverlies. Bij besluit van 4 augustus 2016 is vastgesteld dat appellante met ingang van 5 oktober 2016 geen recht meer heeft op een WIA-uitkering.

1.3.

Bij besluit van 29 december 2016 (bestreden besluit) heeft het Uwv het bezwaar van appellante tegen het besluit van 4 augustus 2016 ongegrond verklaard. Aan dat besluit liggen rapporten van een verzekeringsarts bezwaar en beroep en van een arbeidsdeskundige bezwaar en beroep ten grondslag.

2. De rechtbank heeft zich met de medische en arbeidskundige grondslag van het bestreden besluit kunnen verenigen en heeft het beroep van appellante ongegrond verklaard.

3.1.

Appellante heeft in hoger beroep aangevoerd dat het Uwv haar klachten en beperkingen te positief heeft ingeschat. Zij blijft van mening dat haar belastbaarheid in de aan de schatting ten grondslag gelegde functies wordt overschreden.

3.2.

Het Uwv heeft de Raad verzocht de aangevallen uitspraak te bevestigen.

4. De Raad oordeelt als volgt.

4.1.

In geschil is de mate van arbeidsongeschiktheid van appellante op 5 oktober 2016.

4.2.

Wat appellante in hoger beroep heeft aangevoerd is een herhaling van wat zij bij de rechtbank naar voren heeft gebracht. Met de rechtbank wordt het medisch onderzoek zorgvuldig geacht. De verzekeringsartsen hebben het dossier bestudeerd, informatie van de behandelend sector in de beoordeling betrokken en appellante gezien. Appellante heeft nadien geen medische informatie overgelegd waaruit kan worden afgeleid dat het Uwv een onjuiste inschatting heeft gemaakt van haar arbeidsmogelijkheden. Hieruit volgt dat de medische grondslag van het bestreden besluit wordt onderschreven. Voor het benoemen van een deskundige behoefde de rechtbank geen aanleiding te zien. Ook de Raad zal daartoe niet overgaan.

4.3.

Appellante heeft geen afzonderlijke beroepsgronden aangevoerd tegen de arbeidskundige beoordeling. De rechtbank wordt gevolgd in haar oordeel dat het Uwv voldoende heeft gemotiveerd dat de aan de schatting ten grondslag gelegde functies in medisch opzicht voor appellante geschikt zijn.

4.4.

Uit wat in 4.2 en 4.3 is overwogen, volgt dat het hoger beroep niet slaagt. De aangevallen uitspraak zal worden bevestigd.

5. Voor een veroordeling in de proceskosten bestaat geen aanleiding.

BESLISSING

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.

Deze uitspraak is gedaan door I.M.J. Hilhorst-Hagen, in tegenwoordigheid van

W.M. Swinkels als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 3 april 2019.

(getekend) I.M.J. Hilhorst-Hagen

(getekend) W.M. Swinkels

VC