ECLI:NL:CRVB:2023:731

• Datum uitspraak: 20 april 2023
• Publicatiedatum: 20 april 2023
• Zaaknummer: 21 / 4111 WMO15
• Instantie: Centrale Raad van Beroep
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
• Uitkomst: Afwijzend
• Procedures: Hoger beroep
• Rechters: J. Brand
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Afwijzing aanvraag verhuiskostenvergoeding wegens ontbreken noodzaak tot verhuizing

Appellant vroeg een verhuiskostenvergoeding aan op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (Wmo 2015) vanwege een verhuizing van een gelijkvloers appartement naar een andere woning. Hij stelde dat de verhuizing noodzakelijk was vanwege de gevolgen van een in 2013 doorgemaakt herseninfarct met linkszijdige verlamming. Het college wees de aanvraag af en verklaarde het bezwaar ongegrond, omdat uit onderzoek bleek dat de oude woning adequaat was en niet aangepast hoefde te worden.

De rechtbank verklaarde het beroep van appellant ongegrond. De verhuiskostenvergoeding is bedoeld om kosten te dekken die samenhangen met beperkingen en een verhuizing. De rechtbank oordeelde dat appellant onvoldoende medische onderbouwing had geleverd waaruit blijkt dat de verhuizing noodzakelijk was vanwege zijn beperkingen. De woning was gelijkvloers, voorzien van drempelvoorzieningen en had voldoende ruimte voor een inloopdouche en stalling van een scootmobiel.

Appellant voerde in hoger beroep aan dat hij vanwege zijn beperkingen niet zelfstandig kon verhuizen en problemen ondervond bij het douchen en andere dagelijkse handelingen. De Raad onderschreef het oordeel van de rechtbank en stelde vast dat de woning geschikt was en dat de verhuizing niet noodzakelijk was vanwege de beperkingen. Ook de stellingen over koude muren en onvoldoende verwarming waren niet onderbouwd. Het hoger beroep werd verworpen en de aangevallen uitspraak bevestigd.

Uitkomst: De aanvraag voor verhuiskostenvergoeding wordt afgewezen omdat de oude woning geschikt was en de verhuizing niet noodzakelijk vanwege beperkingen.

Uitspraak

21. 4111 WMO15

Centrale Raad van Beroep

Enkelvoudige kamer

Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 8 oktober 2021, 20/6248 (aangevallen uitspraak)

Partijen:

[appellant] te [woonplaats 1] (appellant)

het college van burgemeester en wethouders van Leidschendam-Voorburg (college)

Datum uitspraak: 20 april 2023

PROCESVERLOOP

Appellant heeft hoger beroep ingesteld.

Het college heeft een verweerschrift ingediend.

Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 28 maart 2023. Appellant is verschenen. Het college heeft zich laten vertegenwoordigen door E. Diepenbroek.

OVERWEGINGEN

1.1.

Appellant heeft in verband met verhuizing van een gelijkvloers appartement aan [adres 1] te [woonplaats 2] naar de woning aan [adres 2] te [woonplaats 1] een aanvraag ingediend voor verhuiskostenvergoeding op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (Wmo 2015). Appellant heeft hierbij aangegeven dat de verhuizing noodzakelijk was in verband met de gevolgen van een in 2013 doorgemaakt CVA.

Het college heeft de aanvraag bij besluit van 14 januari 2020 afgewezen. Appellant heeft bezwaar gemaakt tegen dit besluit.

1.2.

Bij besluit van 17 augustus 2020 (bestreden besluit) heeft het college het bezwaar ongegrond verklaard. Het college heeft hieraan ten grondslag gelegd dat uit het verrichte onderzoek volgt dat de oude woning van appellant langdurig adequaat is en niet aangepast hoefde te worden.

2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep van appellant tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. De verhuiskostenvergoeding op grond van de Wmo 2015 is ervoor bedoeld om kosten in verband met beperkingen te kunnen opvangen. Uit artikel 12.1 van de Verordening maatschappelijke ondersteuning gemeente LeidschendamVoorburg 2016 volgt dat sprake moet zijn van een verband tussen de beperkingen en de verhuizing om voor een verhuiskostenvergoeding in aanmerking te komen. De rechtbank heeft geoordeeld dat dit in de situatie van appellant niet het geval is. Appellant heeft geen medische informatie overgelegd waaruit blijkt dat hij vanwege zijn beperkingen moest verhuizen. Daar staat tegenover dat het college heeft onderbouwd dat in de gelijkvloerse woning drempelvoorzieningen aanwezig waren en dat de badkamer weliswaar relatief klein was, maar dat er genoeg ruimte was voor een inloopdouche met douchestoel. Verder was buiten het appartement in de gezamenlijke ruimte plaats om de scootmobiel van appellant te stallen en op te laden. Deze onderbouwing van het college is vastgelegd in het onderzoeksverslag van 10 januari 2020. Appellant heeft wat hierin staat niet gemotiveerd weersproken. Er is dan ook niet gebleken dat de woning fysieke belemmeringen opleverde voor appellant. Dat het slechts een tijdelijke woning was als door appellant gesteld, is ook nergens uit gebleken. Verder is de verhuizing van appellant mede ingegeven door de spanningen die waren ontstaan met andere bewoners over de stalling van de scootmobiel. Hoewel begrijpelijk is dat dit voor appellant een vervelende en mentaal belastende situatie was, houdt zijn wens om te verhuizen onvoldoende verband met zijn beperkingen.

3. Appellant heeft zich in hoger beroep tegen de aangevallen uitspraak gekeerd. Hij heeft daartoe aangevoerd dat bij de beoordeling door de rechtbank geen rekening is gehouden met de omstandigheid dat hij een herseninfarct heeft gehad en daardoor linkszijdig verlamd was en dat hij vanuit een rolstoel niet zelf kon verhuizen. Daarnaast werd appellant in zijn oude woning belemmerd in het douchen, afdrogen, naar het toilet gaan en scheren. De doucheruimte, waar het toilet bij inbegrepen was, was namelijk erg klein.

4. De Raad komt tot de volgende beoordeling.

4.1.

De Raad onderschrijft het oordeel van de rechtbank en de overwegingen waarop dit berust en verwijst daarnaar. Met de rechtbank is de Raad van oordeel dat appellant niet in aanmerking voor een verhuiskostenvergoeding komt, omdat de woning die appellant heeft verlaten voor hem geschikt was. Weliswaar heeft appellant gesteld dat hij problemen heeft ondervonden bij de verhuizing door zijn beperkingen, maar dit maakt niet dat appellant moest verhuizen vanwege zijn beperkingen. Dat appellant ondanks zijn belemmeringen participeert in de samenleving en al jaren Wmo-cliënt is maakt dit niet anders. De noodzaak om te verhuizen vanwege zijn beperkingen volgt evenmin uit het ter zitting ingenomen, maar niet onderbouwde standpunt, dat zijn oude woning altijd koud was doordat de muren aan de schuren grensden en de verwarming vanwege zijn beperking onvoldoende functioneerde.

4.2.

Uit wat onder 4.1 is overwogen volgt dat het hoger beroep niet slaagt en dat de aangevallen uitspraak moet worden bevestigd.

BESLISSING

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.

Deze uitspraak is gedaan door J. Brand, in tegenwoordigheid van S.S. Blok als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 20 april 2023.

(getekend) J. Brand

(getekend) S.S. Blok