ECLI:NL:GHSHE:2014:2593

• Datum uitspraak: 6 augustus 2014
• Publicatiedatum: 31 juli 2014
• Zaaknummer: 20-002311-13
• Instantie: Gerechtshof 's-Hertogenbosch
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Strafrecht
• Uitkomst: Veroordeling
• Procedures: Hoger beroep
• Rechters: A.R. Hartmann; J.C.A.M. Claassens; J.H. Wesselink
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl
• Verwijzingen: 8 uitgaand

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Veroordeling wegens bijstandsfraude door professionele verkoop auto-onderdelen

Verdachte werd in eerste aanleg veroordeeld voor het opzettelijk nalaten van het verstrekken van gegevens die van belang zijn voor de vaststelling van zijn recht op bijstand. Hij stelde in hoger beroep dat de verkopen slechts incidenteel waren en geen substantiële inkomsten opleverden, waardoor geen meldingsplicht bestond.

Het hof overwoog dat volgens jurisprudentie van de Centrale Raad van Beroep de opbrengst van incidentele verkoop van privé-goederen niet als inkomen wordt aangemerkt en dus niet gemeld hoeft te worden. Echter, de door verdachte verkochte goederen bestonden uit diverse auto's en auto-onderdelen die niet als privé-goederen konden worden beschouwd.

Gezien de frequentie en professionaliteit van de verkopen, die plaatsvonden vanuit een garage waar verdachte actief was, oordeelde het hof dat sprake was van betrekkelijk intensieve werkzaamheden en derhalve van inkomen dat gemeld had moeten worden. Het hof verwierp het verweer en bevestigde het vonnis van de politierechter.

Uitkomst: Verdachte is veroordeeld tot een taakstraf van 90 uren wegens bijstandsfraude door het niet melden van inkomsten uit professionele verkoop van auto-onderdelen.

Uitspraak

Afdeling strafrecht

Parketnummer : 20-002311-13

Uitspraak : 6 augustus 2014

TEGENSPRAAK

Arrest van de meervoudige kamer voor strafzaken van het gerechtshof

's-Hertogenbosch

gewezen op het hoger beroep, ingesteld tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Oost-Brabant van 28 juni 2013 in de strafzaak met parketnummer 01-820748-12 tegen:

[verdachte],

[geboorteplaats en geboortedatum],

[woonadres].

Hoger beroep

Bij vonnis, waarvan beroep, is de verdachte ter zake van ‘in strijd met een hem bij wettelijk voorschrift opgelegde verplichting opzettelijk nalaten de benodigde gegevens te verstrekken terwijl dat kan strekken tot bevoordeling van zichzelf en terwijl hij weet dat de gegevens van belang zijn voor de vaststelling van zijn recht op een verstrekking’, veroordeeld tot een taakstraf voor de duur van 90 uren, subsidiair 45 dagen hechtenis, met aftrek overeenkomstig artikel 27 van het Wetboek van Strafrecht.

De verdachte heeft tegen voormeld vonnis hoger beroep ingesteld.

Onderzoek van de zaak

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting in hoger beroep, alsmede het onderzoek op de terechtzitting in eerste aanleg.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen namens de verdachte naar voren is gebracht.

De vordering van de advocaat-generaal houdt in dat het hof het beroepen vonnis zal bevestigen.

De verdediging heeft vrijspraak bepleit.

Vonnis waarvan beroep

Het hof verenigt zich met het beroepen vonnis. Gelet op het door de verdediging in hoger beroep gevoerde verweer behoeft het vonnis enige aanvulling.

Bewijsverweer

De verdediging heeft ter terechtzitting in hoger beroep zich op het standpunt gesteld dat verdachte van de aan hem ten laste gelegde bijstandsfraude dient te worden vrijgesproken, nu enkel sprake is geweest van het verkopen van een aantal goederen door verdachte via ‘Marktplaats’, waarmee door verdachte geen substantiële inkomsten zijn genoten, althans van welke inkomsten alsmede de daarmee verband houdende transacties op ‘Marktplaats’ de omvang niet is komen vast te staan.

Het hof overweegt dienaangaande het volgende.

Blijkens de jurisprudentie van de Centrale Raad van Beroep (zie de uitspraak van 8 juni 2010, ECLI:NL:CRVB:2010:BM9097 en de uitspraak van 15 maart 2011, ECLI:NL:CRVB:2011:BP8124) wordt de opbrengst van het
incidenteel verkopen van
privé-goederen , al dan niet via internet, in het algemeen niet als inkomen in de zin artikel 32, eerste lid van de Wet werk en bijstand (hierna: WWB) aangemerkt, zodat daarvan door de bijstandsgerechtigde in beginsel, in tegenstelling tot andere inkomsten, geen mededeling behoeft te worden gedaan als bedoeld in artikel 17, eerste lid, van de WWB.

In de bewezenverklaarde periode heeft verdachte zowel diverse auto’s, als een groot aantal

auto-onderdelen van verschillende soort en aard verkocht.

Blijkens de verklaring van [getuige 1] verhuurde deze een garageruimte aan [betrokkene 1] en sleutelden in deze garage twee mannen aan auto’s, onder wie de verdachte, door de getuige herkend van een foto, terwijl verdachte degene was die meestal de huur contant kwam betalen.

Blijkens de verklaring van [getuige 2] werkten [verdachte] en [betrokkene 2] in deze garage, sloopte verdachte auto’s en verkocht hij onderdelen en kwamen veel mensen bij hem onderdelen kopen.

De verklaringen van [getuige 3] en van [getuige 4] hebben ongeveer dezelfde strekking als die van [getuige 2]

Het hof is van oordeel dat deze door verdachte verkochte goederen gelet op hun hoedanigheid niet als privé-goederen kunnen worden aangemerkt en dat gelet op de frequentie en professionaliteit waarmede deze verkoop heeft plaatsgehad, die verkoop ook niet slechts als incidenteel kan worden beschouwd.

Derhalve is sprake van betrekkelijk intensieve werkzaamheden en van daaruit door verdachte gegenereerd inkomen, waarvan verdachte op grond van artikel 17 van de WWB mededeling had moeten doen bij het College van Burgemeester en Wethouders.

Het hof verwerpt het verweer.

BESLISSING

Het hof:

Bevestigt het vonnis waarvan beroep.

Aldus gewezen door

mr. A.R. Hartmann, voorzitter,

mr. J.C.A.M. Claassens en mr. J.H. Wesselink, raadsheren,

in tegenwoordigheid van mr. A.R. Veldt, griffier,

en op 6 augustus 2014 ter openbare terechtzitting uitgesproken.

mr. J.H. Wesselink is buiten staat dit arrest mede te ondertekenen.