Conclusie
Nr. S 01310/07 H
Mr. Bleichrodt
Zitting 7 oktober 2008
Conclusie inzake:
[aanvrager]
1. De Politierechter te 's-Gravenhage heeft aanvrager bij onherroepelijk vonnis van 10 april 2002 wegens "medeplegen van poging oplichting" bij verstek veroordeeld tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 5 weken.
2. Namens aanvrager heeft Mr. S.M.C. van Beek, advocaat te 's-Gravenhage, herziening gevraagd van het vonnis van de Politierechter op de grond dat er sprake zou zijn geweest van een persoonsverwisseling.
3. Uit de stukken van het geding blijkt dat op 5 februari 2002 te Rijswijk een persoon op heterdaad is aangehouden op verdenking van 'oplichting' en 'valsheid in geschrifte'. Gebleken is dat deze persoon, die blijkens het proces-verbaal van aanhouding opgaf te zijn [aanvrager](1), tezamen met nog een andere man en een vrouw in een filiaal van elektronicabedrijf '[A]' te [plaats] probeerde goederen te kopen met gestolen identiteitsbewijzen en een gestolen bankpas. Deze persoon is voorts tezamen met medeverdachten [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2] op de avond van diens aanhouding in vrijheid gesteld. Uit de zich onder de stukken van het geding bevindende akte van uitreiking volgt dat de dagvaarding op 5 februari 2002 te 21.15 uur in persoon is betekend.
4. In de aanvrage wordt gesteld dat het op 5 februari 2002 gepleegde strafbare feit niet door aanvrager, maar door diens broer [betrokkene 1] zou zijn gepleegd. Laatstgenoemde zou toentertijd niet zijn eigen persoonsgegevens, maar die van aanvrager aan de verbalisanten hebben opgegeven. Aanvrager stelt derhalve om die reden op 10 april 2002 ten onrechte te zijn veroordeeld door de Politierechter te 's-Gravenhage.
5. Aanvrager doet het hierboven onder 4 weergegeven standpunt steunen op een tweetal stukken: een afschrift van een schriftelijke verklaring d.d. 21 januari 2002 afkomstig van [betrokkene 1] en een afschrift van een aanvullend proces-verbaal opgesteld door de politie regio Friesland d.d. 17 juli 1998.
Eerstgenoemde (handgeschreven) verklaring d.d. 21 januari 2002 houdt in de verklaring van [betrokkene 1] die - kort gezegd - verklaart dat de op 26 november 2000 gepleegde poging tot oplichting niet is gepleegd door zijn broer [aanvrager], maar door hemzelf. Voorts verklaart [betrokkene 1] in dat verband dat hij de persoonsgegevens van zijn broer [aanvrager] heeft gebruikt en opgegeven aan de politie toen hij in verband met een op 26 november 2000 gepleegde poging tot oplichting werd ondervraagd. Ten slotte merkt hij nog op dat hij wel eens meer gebruik heeft gemaakt van de persoonsgegevens van zijn broer [aanvrager], onder meer toen hij op 1 maart 1998 in Franeker door de politie werd aangehouden in verband met (de verdenking van) diefstal van geld uit parkeermeters.
Het bij de aanvrage gevoegde afschrift van het aanvullend proces-verbaal opgesteld door de politie regio Friesland d.d. 17 juli 1998 houdt - voor zover hier relevant - in dat [betrokkene 1] aan de desbetreffende verbalisanten heeft verklaard dat hij op 1 maart 1998 te Franeker was aangehouden ter zake het onbevoegd legen van parkeermeters en dat hij bij zijn aanhouding de naam van zijn broer, [aanvrager] had opgegeven.
5. Als grondslag voor een herziening kan, voor zover hier van belang, krachtens het eerste lid, aanhef en onder 2°, van art. 457 Sv Pro slechts dienen een door een opgave van bewijsmiddelen gestaafde omstandigheid die bij het onderzoek op de terechtzitting de rechter niet is gebleken en die het ernstig vermoeden wekt dat, ware zij bekend geweest, het onderzoek der zaak zou hebben geleid hetzij tot vrijspraak van de veroordeelde, hetzij tot ontslag van rechtsvervolging, hetzij tot niet-ontvankelijkverklaring van het openbaar ministerie, hetzij tot toepasselijkverklaring van een minder zware strafbepaling.
6. De vraag die hier beantwoord dient te worden is of hetgeen in de aanvrage is aangevoerd en de ter staving daarvan overgelegde, hierboven onder 4 genoemde, stukken het ernstige vermoeden doen ontstaan dat, ware de Politierechter daarmee bekend geweest, zij aanvrager zou hebben vrijgesproken van het aan hem tenlastegelegde feit. Mijns inziens dient deze vraag ontkennend te worden beantwoord.
Allereerst is het van belang om vast te stellen dat de bij de aanvrage overgelegde stukken wat betreft hun inhoud alle uitsluitend betrekking hebben op andere, eerder dan op 5 februari 2002 gepleegde, strafbare feiten en dus niet op de hier aan de orde zijnde op 5 februari 2002 samen met anderen gepleegde poging tot oplichting. Noch de verklaring van [betrokkene 1] d.d. 21 januari 2002, noch het aanvullend proces-verbaal d.d. 17 juli 1998 van de politie regio Friesland kan uiteraard betrekking hebben op voornoemd op 5 februari 2002 gepleegd feit en steunen dus niet de stelling dat toen een persoonsverwisseling heeft plaatsgevonden, in verband waarmee deze stukken niet geacht kunnen worden een ernstig vermoeden als hiervoor bedoeld op te leveren, waarbij ik nog verwijs naar wat ik in noot 1 heb opgemerkt. Daaraan doet niet af de enkele omstandigheid dat er in het verleden wel sprake is geweest van een persoonsverwisseling tussen [betrokkene 1] en aanvrager.
Gelet op een en ander stel ik mij dan ook op het standpunt dat het aangevoerde niet tot het ernstige vermoeden leidt als hiervoor bedoeld en dat de aanvrage ongegrond verklaard dient te worden.
7. Deze conclusie strekt ertoe dat de aanvrage zal worden afgewezen.
De Procureur-Generaal
bij de Hoge Raad der Nederlanden
1 Het proces-verbaal van aanhouding van aanvrager maakt onder het kopje 'inbeslaggenomen' melding van een drietal documenten/bescheiden (een Nederlands rijbewijs met nummer [001], een bankpas behorende bij rekeningnummer [002] en een Europese identiteitskaart met nummer [003]). Alhoewel zulks niet expliciet in het proces-verbaal staat vermeld, ligt het voor de hand dat deze documenten op naam van aanvrager stonden en dat de toen aangehouden persoon zich met (één of meerdere van) deze documenten aan de desbetreffende verbalisant heeft geïdentificeerd.