ECLI:NL:PHR:2011:BQ6703

• Datum uitspraak: 12 juli 2011
• Publicatiedatum: 5 april 2013
• Zaaknummer: 09/04648
• Instantie: Parket bij de Hoge Raad
• Type: Conclusie
• Rechtsgebied: Strafrecht
• Uitkomst: Veroordeling
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Hoge Raad bevestigt toepassing meerdaadse samenloop bij hennepteelt en aanwezigheid

In deze zaak is verdachte door het Gerechtshof te 's-Gravenhage veroordeeld wegens opzettelijk handelen in strijd met de Opiumwet, namelijk het telen van hennepplanten en het aanwezig hebben daarvan in een pand te Schiedam.

Verdachte stelde in cassatie dat het hof ten onrechte meerdaadse samenloop (art. 57 Sr) had toegepast in plaats van eendaadse samenloop (art. 55 Sr), omdat het telen en aanwezig hebben van dezelfde hennepplanten op dezelfde plaats en met dezelfde strekking van de verboden zou zijn.

De Hoge Raad overweegt dat eendaadse samenloop vereist dat de strafbepalingen een vergelijkbare strekking hebben, er eenheid van tijd en plaats is, en een wezenlijke samenhang in de overtredingen. Omdat de periode van telen (1 januari tot 20 maart 2007) en de aanwezigheid (21 maart 2007) niet samenvallen in tijd, is geen sprake van eendaadse samenloop.

Daarnaast merkt de Hoge Raad op dat het hof de feiten ook als voortgezette handeling (art. 56 Sr) had kunnen kwalificeren, wat een lager strafmaximum kent, maar dit geen gevolgen heeft voor de opgelegde straf die ruim onder het maximum bleef. Het cassatieberoep wordt verworpen.

Uitkomst: Het cassatieberoep wordt verworpen en de straf van twee maanden gevangenisstraf blijft gehandhaafd.

Conclusie

Nr. 09/04648

Mr. Machielse

Zitting 24 mei 2011

Conclusie inzake:

[Verdachte]

1. Het Gerechtshof te 's-Gravenhage heeft bij arrest van 2 november 2009 verdachte ter zake van 1. "opzettelijk handelen in strijd met een in artikel 3 onder B van de Opiumwet gegeven verbod" en 2. "opzettelijk handelen in strijd met het in artikel 3 onder C van de Opiumwet gegeven verbod" veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van twee maanden.

2. Mr. P.J. Silvis, advocaat te Schiedam, heeft beroep in cassatie ingesteld. Mr. R.J. Baumgardt, advocaat te Spijkenisse, heeft een schriftuur ingediend, houdende één middel van cassatie.

3.1 Het middel klaagt erover dat het hof ten onrechte meerdaadse samenloop als bedoeld in art. 57 Sr in plaats van eendaadse samenloop als bedoeld in art. 55 Sr heeft aangenomen.

3.2 Het hof heeft bewezenverklaard dat:

"1.

hij in de periode van 1 januari 2007 tot en met 20 maart 2007 te Schiedam opzettelijk heeft geteeld in een pand aan de [a-straat 1] een groot aantal hennepplanten, in elk geval een hoeveelheid van meer dan 30 gram van een materiaal bevattende hennep, zijnde hennep een middel vermeld op de bij de Opiumwet behorende lijst II;

2.

hij op 21 maart 2007 te Schiedam opzettelijk aanwezig heeft gehad in een pand aan de [a-straat 1] ongeveer 220 hennepplanten, en delen daarvan, in elk geval een hoeveelheid van meer dan 30 gram van een materiaal bevattende hennep, zijnde hennep een middel als bedoeld in de bij de Opiumwet behorende lijst II."

3.3 Het hof heeft het bewezenverklaarde als volgt gekwalificeerd:

"1: opzettelijk handelen in strijd met een in artikel 3 onder B van de Opiumwet gegeven verbod;

2: opzettelijk handelen in strijd met het in artikel 3 onder C van de Opiumwet gegeven verbod."

3.4 Het hof heeft in zijn arrest onder meer artikel 57 Sr aangehaald.

3.5 De steller van het middel heeft aangevoerd dat het hof, nu blijkens de bewezenverklaring en de gebezigde bewijsmiddelen het telen en het aanwezig hebben dezelfde hennepplanten betreft en ook op dezelfde plaats is geschied, terwijl de verboden van art. 3 onder B respectievelijk art. 3 onder C van de Opiumwet dezelfde strekking hebben, ten onrechte geen toepassing heeft gegeven aan art. 55 Sr. Derhalve heeft het hof, aldus de steller van het middel, het bewezenverklaarde ten onrechte gekwalificeerd als opleverende opzettelijk handelen in strijd met een in artikel 3 onder B van de Opiumwet gegeven verbod én het opzettelijk handelen in strijd met het in artikel 3 onder C van de Opiumwet gegeven verbod en heeft het hof de strafoplegging onvoldoende met redenen omkleed.

3.6 Vooropgesteld wordt het volgende. Om te kunnen spreken van eendaadse samenloop dienen de betrokken strafbepalingen een vergelijkbare strekking te hebben. Daarnaast dient sprake te zijn van eenheid van tijd en plaats alsmede van een wezenlijke samenhang in de overtreding van de verschillende strafbepalingen.(1)

Reeds omdat er blijkens het bewezenverklaarde, zoals opgenomen onder 3.2, geen sprake is van eenheid van tijd - het hof heeft bewezenverklaard dat verdachte de hennepplanten heeft geteeld in de periode van 1 januari 2007 tot en met 20 maart 2007 en dat verdachte de hennepplanten aanwezig heeft gehad op 21 maart 2007 - kan in het onderhavige geval van eendaadse samenloop niet worden gesproken. Het verdient overigens nog opmerking dat het, anders dan het middel wil, de rechter bij eendaadse samenloop vrij staat de feiten afzonderlijk dan wel enkelvoudig te kwalificeren.(2)

Het middel faalt.

3.7 Ten overvloede merk ik op dat het telen van hennepplanten en het aanwezig hebben van diezelfde henneppplanten soortgelijke feiten betreffen die voortspruiten uit één ongeoorloofd wilsbesluit ten aanzien van dezelfde planten. Deze feiten leveren mijns inziens dan ook een voortgezette handeling als bedoeld in art. 56 Sr op.(3) Het hof had de feiten dan ook, een en ander onder aanhaling van art. 56 Sr, dienen te kwalificeren als een voortgezette handeling. Hoewel het middel er slechts over klaagt dat het hof art. 55 Sr ten onrechte niet heeft toegepast, zou de Hoge Raad de kwalificatie verbeterd kunnen lezen. Toepassing van art. 56 Sr leidt tot een lager strafmaximum dan het hof bij de strafoplegging, waarbij het art. 57 Sr heeft toegepast, voor ogen heeft gehad. Met een verder ingrijpen door de Hoge Raad is mijns inziens echter geen belang gemoeid, nu 's hofs strafoplegging ruim onder het - door toepassing van art. 56 Sr lagere - strafmaximum, te weten twee jaren gevangenisstraf, is gebleven.

4. Het middel faalt. Gronden waarop de Hoge Raad gebruik zou moeten maken van zijn bevoegdheid de bestreden uitspraak ambtshalve te vernietigen, heb ik niet aangetroffen.

5. Deze conclusie strekt tot verwerping van het beroep.

De Procureur-Generaal

bij de Hoge Raad der Nederlanden

1 Vgl. HR 1 juli 1981, NJ 1981, 616 m.nt. Th.W.v.V; HR 28 november 1989, DD 90.135; HR 18 mei 1999, NJ 1999, 540. Zie voorts J. de Hullu, Materieel strafrecht, vierde druk, p. 503.

2 Vgl. HR 16 november 2004, LJN AR2437.

3 Vgl. HR 3 maart 1987, NJ 1988, 8; HR 5 januari 1988, NJ 1989, 89; HR 29 maart 1988, NJ 1989, 163; HR 17 april 2001, LJN AB1273. Zie voorts Noyon-Langemeijer-Remmelink, aant. 2 bij art. 56 (bij t/m 1 juni 2005) en J. de Hullu, Materieel strafrecht, vierde druk, p. 511.