ECLI:NL:PHR:2015:2052

• Datum uitspraak: 28 juli 2015
• Publicatiedatum: 9 oktober 2015
• Zaaknummer: 15/02877
• Instantie: Parket bij de Hoge Raad
• Type: Conclusie
• Rechtsgebied: Civiel recht
• Uitkomst: Niet-ontvankelijk
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Beëindiging wettelijke schuldsaneringsregeling zonder verlening schone lei bevestigd

De rechtbank Zeeland-West-Brabant heeft op voordracht van de rechter-commissaris de wettelijke schuldsaneringsregeling (WSNP) die op 23 april 2013 voor verzoekers was uitgesproken, tussentijds beëindigd zonder verlening van de schone lei. Verzoekers gingen hiertegen in hoger beroep, maar het gerechtshof ’s-Hertogenbosch heeft dit vonnis bij arrest van 18 juni 2015 bekrachtigd. Het hof oordeelde dat verzoekers ernstig tekort waren geschoten in hun verplichtingen, waaronder sollicitatie-, informatie- en inspanningsverplichtingen, en bovendien nieuwe schulden hadden laten ontstaan.

Verzoekers voerden aan dat het overlijden van hun (schoon)vader, die tragisch omkwam bij een brand, bijzondere omstandigheden vormde die het oordeel van het hof moesten beïnvloeden. De Hoge Raad stelt echter vast dat het hof zijn oordeel mede baseerde op tekortkomingen die al ruim vóór het overlijden plaatsvonden, zoals het niet nakomen van verplichtingen na beëindiging van een WWB-uitkering in augustus 2014. Ook het argument dat een vangnet van familie en vrienden zou bestaan, werd door het hof gemotiveerd verworpen wegens gebrek aan vertrouwen in nakoming van verplichtingen.

De Hoge Raad concludeert dat het cassatiemiddel feitelijke grondslag mist en dat het oordeel van het hof voldoende gemotiveerd is. Daarom leidt het middel niet tot cassatie en wordt het cassatieberoep niet-ontvankelijk verklaard.

Uitkomst: Het cassatieberoep wordt niet-ontvankelijk verklaard en het arrest dat de tussentijdse beëindiging van de WSNP zonder verlening van de schone lei bevestigt, blijft in stand.

Conclusie

15/02877

Mr. L. Timmerman

Parket 28 juli 2015

Conclusie inzake:

1. [verzoeker 1]

2. [verzoekster 2] ,

verzoekers tot cassatie

1. Bij vonnis van 22 april 2015 heeft de rechtbank Zeeland-West-Brabant, zittingsplaats Middelburg op voordracht van de rechter-commissaris de toepassing van de wettelijke schuldsaneringsregeling, die op 23 april 2013 ten aanzien van verzoekers tot cassatie (gezamenlijk “ [verzoeker] c.s. ”) ^[1] was uitgesproken, tussentijds beëindigd zonder verlening van de ‘schone lei’. In het door [verzoeker] c.s. hiertegen ingestelde hoger beroep heeft het gerechtshof ’s-Hertogenbosch bij arrest van 18 juni 2015 het bestreden vonnis bekrachtigd. Daartoe heeft het hof (kort gezegd) overwogen (in rov. 3.7.2, 3.7.3 en 3.8) dat [verzoeker] c.s. ex art. 350 lid 3 sub c en d Fw ernstig zijn tekortgeschoten in de nakoming van hun sollicitatie-, informatie- en inspanningsverplichtingen en nieuwe schulden hebben laten ontstaan. Het overlijden van de (schoon)vader van [verzoeker] c.s. doet hier niet aan af, aangezien (aldus het hof) [verzoeker] c.s. reeds vóór dit overlijden niet aan hun verplichtingen voldeden. Ik merk op dat het een tragische dood betrof: de (77-jarige) (schoon)vader is bij een brand in een woning om het leven gekomen; hij kon niet op tijd uit de woning komen. Zijn vrouw is ernstig gewond geraakt. Het dossier bevat een kopie van een krantenbericht over dit ongeval.

2. Namens [verzoeker] c.s. is op 26 juni 2015 (tijdig ^[2] ) een cassatieverzoekschrift ingediend. ^[3] Het cassatiemiddel bestaat uit twee onderdelen (aangeduid als onderdelen 1 en 2). Het middel klaagt in beide onderdelen dat het hof in rov. 3.7.2, 3.7.3 en 3.8 te hard heeft geoordeeld gelet op de, door het hof miskende, ernstige omstandigheden van [verzoeker] c.s. als gevolg van het overlijden van hun (schoon)vader.

3. Het middel kan klaarblijkelijk niet tot cassatie leiden, omdat het feitelijke grondslag mist. Het middel gaat er namelijk aan voorbij dat het oordeel van het hof mede gebaseerd is op het tekortschieten door [verzoeker] c.s. in de periode ruim vóór het overlijden van hun (schoon)vader. De (schoon)vader stierf begin februari 2015 (rov. 3.7.2 van het hof), terwijl het oordeel van het hof mede gebaseerd is op de periode nadat de gemeente bij beschikking van 21 augustus 2014 de WWB-uitkering van [verzoeker] c.s. had beëindigd en het op de weg van [verzoeker] c.s. lag om opnieuw een uitkering aan te vragen (rov. 3.7.3 van het hof). Daarnaast stelt het hof vast (in rov. 3.7.2, laatste volzin) dat blijkens het tweede verslag van de bewindvoerder [verzoeker] c.s. al vrij vroeg in de wettelijke schuldsanering (dus ruim vóór het overlijden) hun verplichtingen niet nakwamen.

Gelet op het voorgaande gaat de klacht (in onderdeel 1) dat het oordeel van het hof onvoldoende gemotiveerd is, niet op.

4. In onderdeel 2 klaagt het middel nog dat het hof in rov. 3.9 geen rekening heeft gehouden met de stelling van [verzoeker] c.s. dat zij een vangnet van familie en vrienden hebben om hen te ondersteunen, hetgeen grond is voor verlenging van de schuldsanering. Ook deze klacht gaat niet op, omdat het hof in rov. 3.9 voldoende gemotiveerd overweegt dat het er – onder andere gezien de kwestie met de WWB-uitkering, de boedelachterstanden en bij gebreke van behandeling door een psycholoog of andere hulpverlener – geen vertrouwen in heeft dat [verzoeker] c.s. thans wel aan hun verplichtingen zullen voldoen en/of thans wel in staat zullen zijn om aan hun verplichtingen te voldoen.

Conclusie

De conclusie strekt tot niet-ontvankelijkverklaring op grond van art. 80a lid 1 RO.

De procureur-generaal bij de

Hoge Raad der Nederlanden

A-G L. Timmerman

Voetnoten

1. Over de goederen die aan [verzoeker] c.s. als rechthebbenden toebehoren of zullen toebehoren is overigens een bewind ingesteld als bedoeld in art. 1:431 lid 1 BW (rov. 3.1 van het arrest van het hof).

2. Ingevolge art. 351 lid 5 jo. 350 Fw is de cassatietermijn acht dagen.

3. Namens [verzoeker] c.s. is aangegeven (op p. 1 van het verzoekschrift tot cassatie) dat het proces-verbaal van de mondelinge behandeling, die op 10 juni 2015 bij het hof heeft plaatsgevonden, is opgevraagd en dat [verzoeker] c.s. zich het recht voorbehouden nog nader op dit proces-verbaal te kunnen reageren en nadere cassatiemiddelen in te dienen. Bij brief van 10 juli 2015 heeft de Griffier van de Hoge Raad een kopie van dit proces-verbaal aan (de advocaat van) [verzoeker] c.s. gezonden en hen tot en met 20 juli 2015 de gelegenheid gegeven om hierop te reageren. Bij faxbrief van 20 juli 2015 heeft de advocaat van [verzoeker] c.s. aangegeven dat het proces-verbaal geen aanleiding geeft tot een nadere reactie.