Parket bij de Hoge Raad
In deze zaak heeft de Hoge Raad het cassatieberoep beoordeeld dat betrekking had op de inhoud van de aantekening van het mondeling arrest en de verwijzing naar processtukken. De aan het middel ten grondslag liggende opvatting dat slechts in het geval van een bekennende verdachte mag worden verwezen naar processtukken in de aantekening, wordt niet ondersteund door de geldende regeling noch door de wetsgeschiedenis van artikel 359.3 tweede volzin Sv.
De Hoge Raad verwijst naar eerdere jurisprudentie (ECLI:NL:HR:2012:BX0146) waarin is gesteld dat klachten die de duidelijke strekking van de wet of vaste rechtspraak miskend, geen behandeling in cassatie rechtvaardigen. Gezien artikel 80a RO verklaart de Hoge Raad het beroep in cassatie niet-ontvankelijk.
De conclusie van de Procureur-Generaal is dat de klachten onvoldoende belang bij cassatie hebben of klaarblijkelijk niet tot cassatie kunnen leiden, waardoor het beroep niet ontvankelijk wordt verklaard.
Uitkomst: Het cassatieberoep is niet-ontvankelijk verklaard wegens onvoldoende belang en geen behandeling rechtvaardigende klachten.