Uitspraak
RECHTBANK AMSTERDAM
Parketnummer: 13/447244-08
Datum uitspraak: 22 augustus 2008
op tegenspraak
VERVROEGD VONNIS
van de rechtbank Amsterdam, meervoudige strafkamer, in de strafzaak tegen
[verdachte],
geboren te [geboorteplaats] op [geboortedatum] 1987,
ingeschreven in de gemeentelijke basisadministratie persoonsgegevens op het adres [adres 1], gedetineerd in de Penitentiaire Inrichting Noord Holland Noord, “Unit Zuyder Bos” te Heerhugowaard.
De rechtbank heeft beraadslaagd naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van 19 augustus 2008.
1. Tenlastelegging
Aan verdachte is tenlastegelegd hetgeen staat omschreven in de dagvaarding zoals deze ter terechtzitting is gewijzigd. Van de dagvaarding en de vordering wijziging telastelegging zijn kopieën als bijlagen 1 en 2 aan dit vonnis gehecht. De gewijzigde tenlastelegging geldt als hier ingevoegd.
2. Voorvragen
Ontvankelijkheid van de officier van justitie
De officier van justitie is conform haar vordering niet-ontvankelijk in haar vervolging ter zake van feit 4 voor zoveel het de periode tot 1 oktober 2002 betreft vanwege het ontbreken van een klacht.
3. Eis officier van justitie
De officier van justitie heeft bij requisitoir gevorderd dat verdachte ter zake van het door haar bewezengeachte feiten 1, primair, 3, 4, voor zover het de periode na 1 oktober 2002 betreft, en 5 zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 36 maanden, waarvan 6 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 (twee) jaren. Tevens verzoekt de officier van justitie verdachte als bijzondere voorwaarde op te leggen een behandeling bij de Waag en toezicht door de Reclassering.
4. Beslissing
De rechtbank acht – met de officier van justitie en de raadsvrouw van verdachte – het onder 2 tenlastegelegde niet wettig en overtuigend bewezen, zodat verdachte daarvan wordt vrijgesproken.
De rechtbank acht - anders dan de officier van justitie – het onder 1, primair en subsidiair, 3, 4 en 5 tenlastegelegde evenmin wettig en overtuigend bewezen, zodat verdachte daarvan zal worden vrijgesproken.
Daartoe wordt het volgende overwogen:
Beoordeling van de ten laste gelegde feiten
1. De rechtbank stelt voorop dat in het bijzonder zedenzaken uiterst omzichtig moeten worden beoordeeld. Daarvoor zijn twee gronden:
a. in een groot aantal gevallen is er naast de aangifte geen of weinig extra bewijs. Met name in gevallen waarin het restbewijs berust op hetgeen aangever aan anderen heeft verteld dienen de bewijsmiddelen uiterst kritisch te worden benaderd;
b. uit vaklitteratuur is bekend dat juist in zedenzaken relatief veel valse of onjuiste aangiften voorkomen. Het is de taak van de rechter na te gaan of zuivere motieven aan de aangifte ten grondslag liggen dan wel of de reële mogelijkheid bestaat dat zulks niet het geval is. Eventuele onzuivere motieven moeten zoveel mogelijk uit het dossier herleidbaar zijn.
2. In deze zaak liggen er twee aangiften:
a. van [slachtoffer 1], een meisje dat in de buurt van verdachte woonde;
b. van [slachtoffer 2], een jongere zus van verdachte.
3. Het dossier bevat in de zaak van [slachtoffer 1] de volgende belastende verklaringen:
a. haar verklaring van 25 februari 2008;
b. de verklaring van de moeder van [slachtoffer 1] van 13 augustus 2008. Daarin verklaart de moeder over hetgeen [slachtoffer 1] na de beweerde verkrachting haar vertelde alsmede hoe de moeder hierop regeerde. Verder vertelt de moeder dat [slachtoffer 1] nadien door verdachte was lastig gevallen en dat anderen een hetze tegen haar waren begonnen. Dit gebeurde met name nadat verdachte was aangehouden. Diverse politiemutaties in het dossier hebben op deze incidenten betrekking.
c. De verklaring van verdachte. Hij erkent de handelingen te hebben verricht die in feit 2 staan omschreven maar stelt dat deze met instemming kan [slachtoffer 1] zijn verricht. [slachtoffer 1] heeft dit laatste bevestigd.
4. In deze zaak is er derhalve naast de verklaring van aangeefster in de verkrachtingszaak geen direct restbewijs zodat de aangifte met extra zorg moet worden bekeken.
5. De zaak van [slachtoffer 2] bevat de volgende belastende stukken:
a. De aangifte van [slachtoffer 2] van 3 mei 2007;
b. De verklaring van [grootmoeder van verdachte], de oma van verdachte, van 28 maart 2008. Zij vertelt dat verdachte haar vertelde dat werd gezegd dat hij [slachtoffer 2] zou hebben aangerand. De grootmoeder ging toen naar de woning van het gezin van [slachtoffer 2] en trof haar daar overstuur aan. Oma vroeg [slachtoffer 2] of het waar was hetgeen zij tot 2 keer toe bevestigde.
c. De verklaring van [ex-onderwijzeres van slachtoffer 2], ex-onderwijzeres van [slachtoffer 2], van 20 maart 2008 waarin wordt gerelateerd dat [slachtoffer 2] haar vertelde dat zij was verkracht.
d. de verklaring van [vriendin slachtoffer 2], een vriendin van [slachtoffer 2] van 15 mei 2008. Zij verklaart dat [slachtoffer 2] in diverse gesprekken had verteld dat verdachte haar vanaf 2003 of 2004 had verkracht en dat dit tot de zomer van 2007 had voortgeduurd.
6. Ook hier bevat het dossier naast de aangifte geen direct ander bewijs zodat ook hier de aangifte met de nodige voorzichtigheid moet worden bekeken.
7. Ten aanzien van de geloofwaardigheid van de aangifte van [slachtoffer 1] overweegt de rechtbank dat zich hier de volgende bijzonderheden voordoen:
a. Haar aangifte dateert van 25 februari 2008 en heeft betrekking op een beweerde verkrachting op 8 augustus 2007. De aangifte is dus ruim zes maanden na het beweerde feit gedaan.
b. Zij verklaart dat als gevolg van de verkrachting haar spieren behoorlijk zijn verkrampt hetgeen haar een blessure aan de enkel heeft opgeleverd. Bij haar schadeclaim zijn gegevens uit haar medisch dossier gevoegd waarin wordt vermeld dat bij haar op 1 augustus 2007 veel pijn binnen zijde bij afwikkelen voet is geconstateerd. Deze constatering dateert derhalve van één week vóór de beweerde verkrachting;
c. Uit de verklaring van haar moeder blijkt dat zij haar dochter streng opvoedt en huisarrest geeft van één dag per kwartier te laat thuiskomen.
8. De rechtbank kan op grond van het vorenstaande niet uitsluiten dat oneigenlijke motieven aan de aangifte van [slachtoffer 1] ten grondslag liggen. Mogelijk heeft zij haar moeder voor zich willen winnen door verdachte te beschuldigen van een seksuele handeling die niet althans niet in de beweerde mate is verricht. Gelet op deze als reëel aan te merken mogelijkheid en het ontbreken van ander direct bewijs is de rechtbank van oordeel dat verdachte van feit 1 moet worden vrijgesproken. Hetzelfde geldt voor feit 2 gelet op het vrijwillige karakter van de daarin beschreven handelingen. De schadeclaim moet in het licht van het vorenstaande niet-ontvankelijk worden verklaard.
9. Over de betrouwbaarheid van de aangifte van [slachtoffer 2] wordt het volgende overwogen. Uit het dossier blijkt dat de verstandhouding tussen broer en zus van begin af aan bijzonder slecht was. Dit wordt niet alleen verklaard door verdachte maar wordt door [slachtoffer 2] bevestigd. Ook [grootmoeder van verdachte] heeft zich in deze zin uitgelaten. [slachtoffer 2] heeft op 25 maart 2008, enkele dagen na de aanhouding van verdachte, aan de officier van justitie geschreven dat zij haar verklaring wil intrekken en dat haar broer niet gestraft maar geholpen moet worden. Op 12 juni 2008 schrijft zij dat verdachte haar niet heeft verkracht en dat er in haar aangifte onjuiste informatie staat. Hun moeder [moeder van verdachte] schrijft op 31 maart 2008 dat [slachtoffer 2] heeft gezegd niet verkracht te zijn en dit ook nooit verklaard te hebben.
10. Naar het oordeel van de rechtbank roepen de tegenstrijdigheden tussen de aangifte en de verklaringen nadien zoveel vragen op dat zulks een nadere verklaring door [slachtoffer 2] noodzakelijk maakt. De officier van justitie heeft [slachtoffer 2] voor de zitting op 19 augustus 2008 opgeroepen. [slachtoffer 2] heeft aan de oproeping gehoor gegeven maar wilde niet dat verdachte in de zittingszaal aanwezig was. De rechtbank heeft met instemming van procespartijen besloten [slachtoffer 2] buiten aanwezigheid van verdachte te horen. Na vertrek van verdachte bleek [slachtoffer 2] echter niet in staat te zijn een verklaring af te leggen. Zij was zeer geëmotioneerd en huilde. Uiteindelijk deelde zij mee van haar verschoningsrecht gebruik te willen maken. Op zitting is derhalve geen nadere verklaring door [slachtoffer 2] afgelegd.
11. Nu ter zitting de noodzakelijke opheldering niet is verkregen kan niet worden beoordeeld of de aangifte geheel of gedeeltelijk op onjuiste gronden is gedaan. Gelet op de verstoorde relatie tussen [slachtoffer 2] en verdachte bestaat naar het oordeel van de rechtbank de reële mogelijkheid dat zij onzuivere motieven heeft gehanteerd. De rechtbank denkt hierbij met name aan wrok. Daarom dient verdachte van de feiten 3 tot en met 5 te worden vrijgesproken.
12. De rechtbank kan er niet omheen dat er hier twee aangiftes van vergelijkbare feiten liggen. De officier van justitie heeft voor deze bijzonderheid terecht aandacht gevraagd. De rechtbank kan hierin echter geen aanleiding vinden tot een ander oordeel te komen al was het alleen maar omdat toeval niet mag worden uitgesloten.
De rechtbank komt op grond van het voorgaande tot de volgende beslissing.
5. Beslissing
1. De officier van justitie is niet-ontvankelijk in haar vervolging ter zake van feit 4 voor zoveel het de periode tot 1 oktober 2002 betreft;
2. De verdachte wordt van de feiten 1 tot en met 5 vrijgesproken.
3. De schadeclaim wordt niet-ontvankelijk verklaard, nu aan verdachte geen straf of maatregel is opgelegd.
4. De voorlopige hechtenis wordt per heden opgeheven.
Dit vonnis is gewezen door
mr. F. Salomon, voorzitter,
mrs. W.M. de Vries en C.W. Inden, rechters,
in tegenwoordigheid van mr. J. Gardenier, griffier,
en uitgesproken op de openbare terechtzitting van deze rechtbank van 22 augustus 2008.