Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Utrecht
Bestuursrecht
zaaknummer: NL25.61421
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser] , V-nummer: [V-nummer] , eiser
(gemachtigde: mr. V. Senczuk),
en
de minister van Asiel en Migratie, de minister
(gemachtigde: mr. W.M.A. van Hoof).
Samenvatting
1.1
Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de asielaanvraag van eiser. Eiser is het daar niet mee eens. Hij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de afwijzing van de asielaanvraag.
1.2
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de afwijzing van de asielaanvraag in stand kan blijven. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2.1
Eiser heeft op 21 november 2025 een aanvraag om verlening van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd ingediend. De minister heeft met het bestreden besluit van 15 december 2025 de aanvraag afgewezen als kennelijk ongegrond.
2.2
Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld en heeft daarbij verzocht om een voorlopige voorziening te treffen. Dit verzoek staat geregistreerd onder zaaknummer NL25.61422. Hierop wordt bij afzonderlijke uitspraak beslist.
2.3
De minister heeft een verweerschrift ingediend.
2.4
De rechtbank heeft het beroep, samen met de zaak NL25.61422, op 24 maart 2026 op zitting behandeld. Eiser en zijn gemachtigde waren, met bericht van verhindering, niet aanwezig. De minister heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
Het oordeel van de rechtbank
Het asielrelaas
3. Eiser heeft verklaard [eiser] te zijn en te zijn geboren op [geboortedatum] 2003. Hij heeft de Algerijnse nationaliteit en behoort tot de Arabische bevolkingsgroep. De ouders van eiser zijn overleden en eiser heeft geen familie meer in Algerije. Hij leefde daarom op straat. Vanwege armoede is eiser naar Europa gegaan. Bij terugkeer vreest eiser weer op straat te moeten leven.
Het bestreden besluit
4.1
Het asielrelaas van eiser bevat volgens de minister het volgende asielmotief:
1. Identiteit, nationaliteit en herkomst.
4.2
De minister heeft de identiteit, nationaliteit en herkomst van eiser geloofwaardig geacht. Uit de verklaringen van eiser blijkt echter niet dat hij een gegronde vrees voor vervolging heeft. Het geloofwaardig geachte asielmotief is niet te herleiden tot een van de gronden van het Vluchtelingenverdrag. De door eiser beschreven sociaaleconomische problemen vallen niet onder de gronden waarop internationale bescherming wordt verleend. Ook is geen sprake van vervolging op grond van bijvoorbeeld ras, religie, politieke overtuiging of het behoren tot een bepaalde sociale groep, noch van ernstige schade zoals bedoeld in het kader van subsidiaire bescherming. Dat eiser uit Algerije komt is op zichzelf niet genoeg om een vluchteling te zijn [1] of om een risico op ernstige schade aan te nemen [2] .
4.3
De aanvraag is door de minister daarom kennelijk ongegrond verklaard. [3] Ook heeft de minister een terugkeerbesluit aan eiser opgelegd. [4] De Zwitserse autoriteiten hadden op
21 juli 2022 al een inreisverbod van zeven jaar aan eiser opgelegd.
Het oordeel van de rechtbank
5. Eiser voert aan dat zijn ouderlijk huis door de overheid is gesloopt zonder dat daar enige financiële compensatie tegenover stond. Dit duidt op tegenwerking door de Algerijnse autoriteiten en zou bij terugkeer kunnen leiden tot verdere problemen met de autoriteiten. Ook stelt eiser dat hij tijdens het nader gehoor heeft verklaard dat hij vaak door de politie zomaar is geslagen en uitgescholden. De minister heeft niet gemotiveerd waarom deze omstandigheid niet zou kunnen leiden tot een reëel risico bij terugkeer naar Algerije.
6. De rechtbank overweegt dat eiser de stelling met betrekking tot het slopen van zijn ouderlijk huis door de autoriteiten en dat dit bij terugkeer tot problemen zou kunnen leiden, niet nader heeft onderbouwd. Zo heeft eiser niet geconcretiseerd of onderbouwd tot welke problemen dit bij terugkeer zou kunnen leiden. Uit pagina 6 van het nader gehoor blijkt verder dat het zomaar slaan en uitschelden door de politie niet specifiek op eiser zag, maar dat het iedere Algerijn kan overkomen. De rechtbank merkt bovendien op dat uit de verklaringen niet blijkt dat dit van dien aard was dat het leidt tot ernstige schade en dat het ook niet betekent dat eiser in de negatieve belangstelling van de autoriteiten staat. De rechtbank verwijst verder naar pagina 4 van het nader gehoor waar eiser heeft verklaard dat armoede de directe aanleiding is geweest om te vertrekken en dat hij hoopte dat zijn leven in een ander land beter zou worden. Desgevraagd heeft eiser ook verklaard dat er behalve de armoede geen andere redenen voor zijn vertrek waren. De minister heeft zich daarom terecht op het standpunt gesteld dat de door eiser aangevoerde beroepsgronden geen raakvlakken hebben met de gronden van het Vluchtelingenverdrag en de voorwaarden voor subsidiaire bescherming op grond van artikel 3 van Pro het EVRM [5] .
7. Uit vaste rechtspraak [6] van het EHRM [7] volgt namelijk dat, om binnen de reikwijdte van de bescherming van artikel 3 van Pro het EVRM te vallen, de gevreesde behandeling een ‘minimum level of severity’ moet bereiken. Verder volgt uit de rechtspraak van het EHRM dat het enkele feit dat een persoon terugkeert naar een land waar zijn economische positie slechter zal zijn dan in het land waar hij thans verblijft, onvoldoende is om te oordelen dat artikel 3 van Pro het EVRM in dat geval zal worden geschonden. Artikel 3 van Pro het EVRM verplicht in zijn algemeenheid de lidstaten ook niet te waarborgen dat eenieder binnen de jurisdictie van een lidstaat onderdak heeft of financiële ondersteuning ontvangt waarmee een bepaalde levenstandaard kan worden gewaarborgd. [8] Uit hetgeen eiser heeft aangevoerd blijkt niet dat sprake zal zijn van een ‘minimum level of severity’ als hij terug moet naar Algerije. Eiser heeft zijn betoog niet nader onderbouwd en ook is niet gebleken dat eiser geen hulp van de (hogere) autoriteiten van Algerije zou kunnen inroepen en krijgen indien hij dit nodig heeft. Het betoog van eiser geeft dan ook geen concrete aanknopingspunten voor een reëel risico op ernstige schade in de zin van artikel 3 van Pro het EVRM bij terugkeer.
Conclusie en gevolgen
8. De minister heeft de aanvraag terecht afgewezen als kennelijk ongegrond. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiser geen gelijk krijgt. Voor een proceskostenveroordeling bestaat bij deze uitkomst geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. A. Skerka, rechter, in aanwezigheid van
mr. A.C. Hummel, griffier. Uitgesproken in het openbaar op 10 april 2026.
Bent u het niet eens met deze uitspraak?
Als u het niet eens bent met deze uitspraak, kunt u een brief sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin u uitlegt waarom u het er niet mee eens bent. Dit heet een beroepschrift. U moet dit beroepschrift indienen binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. U ziet deze datum hierboven