Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Groningen
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.1071
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[naam], eiser,V-nummer: [nummer],
(gemachtigde: mr. M. Rasul),
en
de minister van Asiel en Migratie,
(gemachtigde: mr. I. van Es).
Samenvatting
1.1.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de afwijzing van de asielaanvraag niet in stand kan blijven
.Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
.Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. Eiser heeft op 30 september 2023 een aanvraag om verlening van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd ingediend. De minister heeft met het bestreden besluit van 2 januari 2026 deze aanvraag in de verlengde procedure afgewezen als kennelijk ongegrond.
2.1.
Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.
2.2.
De minister heeft gereageerd met een verweerschrift.
2.3.
De rechtbank heeft het beroep op 2 april 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, bijgestaan door mr. [naam] als waarnemer van zijn gemachtigde en de gemachtigde van de minister. Ook is er een tolk verschenen. Het onderzoek is ter zitting gesloten.
Beoordeling door de rechtbank
Het asielrelaas
3. Eiser legt aan zijn asielaanvraag het volgende ten grondslag. Eiser heeft verklaard dat hij de Syrische nationaliteit bezit en behoort tot de Arabische bevolkingsgroep. Hij heeft voorts verklaard dat hij Syrië op vierjarige leeftijd heeft verlaten en samen met zijn familie naar Turkije is gegaan. Eiser stelt dat hij niet kan terugkeren naar Syrië vanwege de aldaar heersende oorlogssituatie, alsmede vanwege honger en armoede. Eiser woonde met zijn familie in Turkije in een appartement, dat als gevolg van een aardbeving is ingestort. Na deze gebeurtenis heeft eiser met zijn familie in een tent verbleven. Verder heeft eiser naar voren gebracht dat hij niet in militaire dienst wil.
Het bestreden besluit
4. Met het bestreden besluit heeft de minister de asielaanvraag van eiser afgewezen als kennelijk ongegrond [2] . De minister acht eisers identiteit, nationaliteit en herkomst ongeloofwaardig. De minister vindt verder dat eiser in grote lijnen niet als geloofwaardig kan worden beschouwd. De minister heeft de door eiser aangevoerde asielmotieven niet inhoudelijk beoordeeld, nu deze slechts betekenis hebben tegen de achtergrond van de identiteit, nationaliteit en herkomst.
Heeft de minister voldaan aan de procedurele waarborgen?
Heeft de minister voldaan aan de procedurele waarborgen?
5. Eiser voert allereerst aan dat de minister onzorgvuldig heeft gehandeld door eiser te horen in de afwezigheid van Nidos. Door te stellen dat eiser hierdoor niet in zijn belangen is geschaad, gaat de minister eraan voorbij dat de aanwezigheid van de voogd een essentiële procedurele waarborg vormt bij het horen van een minderjarige asielzoeker. Eiser verwijst hierbij naar een uitspraak van 24 juni 2025 van deze rechtbank, zittingsplaats Zwolle [3] . In het geval van eiser gaat het bovendien zelfs om het nader gehoor en niet om het aanmeldgehoor zoals in voornoemde uitspraak. Eiser betwist verder dat hij niet in zijn belangen zou zijn geschaad. Het feit dat eiser correcties en aanvullingen heeft kunnen indienen kan voornoemd gebrek daarnaast niet compenseren.
6. De rechtbank overweegt als volgt.
7. Uit artikel 22 van Pro het IVRK [4] en General Comment 6 [5] volgt dat de wettelijk vertegenwoordiger van een niet-begeleide minderjarige aanwezig moet zijn bij alle gesprekken die worden gevoerd met de beslisautoriteit. Tussen partijen is niet in geschil dat Nidos niet aanwezig was tijdens het nader gehoor. De gemachtigde van de minister heeft op zitting aangegeven dat niet kan worden achterhaald waarom Nidos afwezig was. De rechtbank volgt de minister niet in zijn standpunt dat eiser hierdoor niet in zijn belangen is geschaad. De rechtbank stelt voorop dat de aanwezigheid van de wettelijk vertegenwoordiger een procedurele waarborg is die door de minister in acht moet worden genomen. Bij de afwezigheid van Nidos tijdens het gehoor ligt het dan ook op de weg van de minister om op andere wijze te voldoen aan deze waarborg of om te wachten met het gehoor. Niet is gebleken dat het gehoor niet op een ander moment kon plaatsvinden. Daarbij gaat het om een waarborg tijdens het gehoor zelf en niet om bijstand voorafgaand of na het gehoor, zodat de vraag of eiser bijstand had van zijn gemachtigde niet in de plaats kan treden van de aanwezigheid van de wettelijk vertegenwoordiger tijdens het gehoor zelf. De rechtbank volgt de minister verder niet in het standpunt dat de situatie van eiser niet vergelijkbaar zou zijn met de situatie in de door eiser aangehaalde uitspraak, omdat eiser tijdens het nader gehoor wel bijstand heeft gehad van zijn gemachtigde. In beide zaken was Nidos tijdens het aanmeldgehoor immers eveneens afwezig en was er in die fase evenmin sprake van bijstand van een gemachtigde. Dat eiser voorafgaand aan en na afloop van het nader gehoor wel bijstand heeft gehad van zijn gemachtigde, maakt het voorgaande dan ook niet anders. De rechtbank merkt ten overvloede op dat de asielmotieven van eiser verder ongeloofwaardig zijn geacht, zodat ook hierom niet kan worden uitgesloten dat eiser in zijn belangen is geschaad. Het feit dat eiser correcties en aanvullingen heeft kunnen indienen, kan hieraan niet afdoen.
8. Gelet op het voorgaande, slaagt de beroepsgrond. De rechtbank komt daarom niet toe aan een beoordeling van de overige beroepsgronden.
Conclusie en gevolgen
9. Het beroep is gegrond, omdat het bestreden besluit onzorgvuldig is voorbereid en in strijd is met de procedurele waarborgen. De rechtbank vernietigt daarom het bestreden besluit. De rechtbank ziet geen aanleiding om de rechtsgevolgen van het bestreden besluit in stand te laten.
10. De rechtbank bepaalt met toepassing van artikel 8:72, vierde lid, van de Algemene wet bestuursrecht dat de minister een nieuw besluit moet nemen met inachtneming van deze uitspraak. De rechtbank geeft de minister hiervoor een termijn van zes weken.
Omdat het beroep gegrond is, krijgt eiser een vergoeding van zijn proceskosten. De minister moet deze vergoeding betalen. De vergoeding bedraagt € 1.868,- (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen ter zitting met een waarde per punt van € 934,- en een wegingsfactor 1). [6]
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep gegrond;
- vernietigt het bestreden besluit;
- draagt de minister op binnen zes weken na de dag van verzending van deze uitspraak een nieuw besluit te nemen op de aanvraag met inachtneming van deze uitspraak;
- veroordeelt de minister in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 1.868,-.
- vernietigt het bestreden besluit;
- draagt de minister op binnen zes weken na de dag van verzending van deze uitspraak een nieuw besluit te nemen op de aanvraag met inachtneming van deze uitspraak;
- veroordeelt de minister in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 1.868,-.
Deze uitspraak is gedaan door mr. R. Tesfai, rechter, in aanwezigheid van A. Hoekstra - Verbeek, griffier en openbaar gemaakt door middel van gepseudonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.