Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Middelburg
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.8261
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser] , eiserV-nummer: [V-nummer]
(gemachtigde: mr. A.B.G.T. von Bóné),
en
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
(gemachtigde: mr. K. Kanters).
Procesverloop
Bij besluit van 12 februari 2026 (het bestreden besluit) heeft verweerder aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59b, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd.
Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.
Partijen hebben de rechtbank schriftelijk meegedeeld in te stemmen met een schriftelijke behandeling van het beroep. Eiser heeft de gronden van beroep op 16 februari 2026 ingediend. Verweerder heeft hier op 17 februari 2026 op gereageerd. De rechtbank heeft het onderzoek op 26 februari 2026 gesloten.
Overwegingen
1. Eiser stelt te zijn geboren op [geboortedag] 1996 en de Iraakse nationaliteit te hebben. Hij heeft op 16 februari 2026 een asielaanvraag ingediend waarop nog niet is beslist.
2. In de maatregel van bewaring heeft verweerder overwogen dat de bewaring noodzakelijk is met het oog op het verkrijgen van gegevens die noodzakelijk zijn voor beoordeling van een asielaanvraag en er een risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken en de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert. Als zware gronden [1] zijn in de maatregel vermeld dat eiser:
- 3a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan;- 3b. zich in strijd met de Vreemdelingenwetgeving gedurende enige tijd aan het toezicht op vreemdelingen heeft onttrokken;- 3c. eerder een visum, besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven;- 3d. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit;en als lichte gronden [2] vermeld dat eiser:
- 4a. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden;- 4b. meerdere aanvragen tot het verlenen van een verblijfsvergunning heeft ingediend die niet tot verlening van een verblijfsvergunning hebben geleid;- 4c. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;- 4d. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.
- 4f. arbeid heeft verricht in strijd met de Wet Arbeid Vreemdelingen.
3. Eiser stelt zich op het standpunt dat de maatregel in strijd is met het recht, dan wel dat een belangenafweging in redelijkheid niet gerechtvaardigd is. Hij voert aan bereid te zijn om mee te werken aan zijn terugkeer en aan het verkrijgen identiteitsdocumenten voor de afgifte van een lp. Verder heeft hij een vaste woon en verblijfplaats in Nederland bij zijn vriendin, ondanks dat hij hier niet staat ingeschreven. Eiser beschikt niet over voldoende middelen van bestaan, maar zijn vriendin is in staat om deze middelen te genereren en te voorzien in zijn terugkeer. Detentie is voor eiser zwaar en onrechtvaardig. Niet valt in te zien waarom door verweerder geen lichter middel wordt toegepast.
4. Wat eiser heeft aangevoerd, geeft geen aanleiding de gronden van de maatregel van bewaring onvoldoende te achten. Alle zware gronden zijn feitelijk juist en voor zover nodig voldoende gemotiveerd. Dat eiser nu aangeeft mee te willen werken aan terugkeer en het verkrijgen van identiteitsdocumenten voor de afgifte van een lp, laat onverlet dat eiser eerder niet heeft meegewerkt aan terugkeer. Eiser heeft in 2019 een meeromvattende beschikking ontvangen waarbij tegen eiser een in rechte vaststaand terugkeerbesluit en een inreisverbod zijn uitgevaardigd. Hier heeft eiser geen gehoor aan gegeven. De enkele mededeling dat eiser wenst mee te werken aan de vaststelling van zijn identiteit, leidt in het licht van het voorgaande ook niet tot de conclusie dat de zware grond 3d niet juist zou zijn. Wat eiser overigens heeft aangevoerd ziet op de lichte gronden en behoeft geen bespreking , nu dit niet tot een andere uitkomst kan leiden. De zware gronden onderbouwen al het risico op onttrekking en kunnen de maatregel daarom zelfstandig dragen.
5. Verweerder heeft voldoende gemotiveerd dat niet is gebleken dat een lichter middel doeltreffend is toe te passen om het genoemde risico op onttrekking aan het toezicht te ondervangen. Verweerder heeft daarbij in aanmerking genomen dat eiser in zijn eerdere asielprocedure met onbekende bestemming is vertrokken. Verder is niet gebleken van feiten of omstandigheden die de bewaring voor eiser onevenredig bezwarend maken.
6. Ook overigens is er geen aanleiding voor het oordeel dat het voortduren van de maatregel van bewaring tot het moment van het sluiten van het onderzoek op enig moment onrechtmatig is.
7. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
8. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan op 2 maart 2026 door mr. J.F.I. Sinack, rechter, in aanwezigheid van mr. Y. Chakur, griffier, en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op
www.rechtspraak.nl. De uitspraak is bekendgemaakt op:
www.rechtspraak.nl. De uitspraak is bekendgemaakt op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.