ECLI:NL:RBDHA:2026:5870

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Bestuursrecht

zaaknummers: NL25.43751 en NL25.63389

uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[eiser], eiser, V-nummer: [v-nummer],

(gemachtigde: mr. A.M.V. Bandhoe),

de minister van Asiel en Migratie, verweerder.

Inleiding

1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank de beroepen van 10 september 2025 (NL25.43751) en 27 december 2025 (NL25.63389) van eiser tegen het niet tijdig beslissen op zijn asielaanvraag^[1]door verweerder.

1.1.

Verweerder heeft op de beroepen gereageerd met een verweerschrift en verzocht om de beroepen gevoegd te behandelen.

1.2.

De rechtbank heeft de beroepen op 15 januari 2026 op zitting behandeld. Hieraan heeft de gemachtigde van eiser deelgenomen.

Beoordeling door de rechtbank

Waar gaat deze zaak over?

2. Eiser heeft de Syrische nationaliteit en stelt te zijn geboren op [geboortedatum] 1986. Hij heeft een asielaanvraag ingediend op 25 februari 2024, maar verweerder heeft op deze aanvraag nog niet beslist. Omdat eiser vindt dat verweerder te laat is met het beslissen op zijn aanvraag heeft hij deze beroepen niet-tijdig beslissen ingesteld. Hij heeft allereerst beroep ingesteld op 10 september 2025 (na het verstrijken van achttien maanden) en zekerheidshalve ook nog beroep ingesteld op 27 december 2025 (na het verstrijken van eenentwintig maanden).

Wat vindt eiser in beroep?

3. Eiser voert aan dat verweerder te laat is met het beslissen op zijn asielaanvraag. De termijn om te beslissen eindigde volgens eiser op 25 augustus 2025, achttien maanden na de asielaanvraag. Ter onderbouwing van dit standpunt heeft eiser ter zitting gewezen op uitspraken^[2]van verschillende zittingsplaatsen waarin wordt uitgegaan van deze berekening van de beslistermijn.

Wat vindt verweerder in beroep?

4. Verweerder is het met eiser eens dat de beslistermijn in dit geval achttien maanden na de asielaanvraag eindigde en dat het eerste beroep (van 10 september 2025) daarom terecht is ingediend. Het tweede beroep (van 27 december 2025) was niet nodig en moet daarom niet-ontvankelijk worden verklaard, aldus verweerder.

Wat is het oordeel van de rechtbank?

5. Als een bestuursorgaan niet tijdig beslist, dan kan de betrokkene daartegen in beroep gaan. Voordat hij beroep in kan stellen, moet de betrokkene schriftelijk aan het bestuursorgaan laten weten dat binnen twee weken alsnog moet worden beslist op zijn aanvraag (de ingebrekestelling). Als er na die twee weken nog geen besluit is genomen, dan kan de betrokkene beroep instellen.^[3]

5.1.

Op grond van artikel 42, eerste lid, van de Vw 2000 neemt verweerder in beginsel binnen zes maanden na ontvangst van een asielaanvraag een besluit.

5.2.

Met ingang van 14 december 2024 gold voor Syrië echter een besluit- en vertrekmoratorium voor de duur van zes maanden.^[4]Met het instellen van dit besluitmoratorium is op grond van artikel 43 van Pro de Vw 2000 voor de duur van zes maanden de wettelijke beslistermijn van lopende asielaanvragen en van asielaanvragen die tijdens het moratorium werden ingediend, verlengd met een periode van een jaar tot ten hoogste 21 maanden. Dit geldt ook voor aanvragen waarvan de beslistermijn van zes maanden al is verstreken op het moment van de inwerkingtreding van het besluitmoratorium.^[5]

5.3.

In geval van aanvragen waarbij de beslistermijn al was verstreken op het moment van inwerkingtreding van het moratorium, heeft deze rechtbank eerder aangenomen dat de verlenging van een jaar ingaat op het moment van inwerkingtreding van het moratorium. Hiermee eindigde de beslistermijn op 14 december 2025, tenzij de 21-maandentermijn al daarvoor was verstreken. In de standpunten van eiser en verweerder ziet de rechtbank aanleiding om daar nu anders over te oordelen en om aan te nemen dat de oorspronkelijke beslistermijn van zes maanden door het moratorium met een jaar is verlengd. In beginsel geldt dus voor alle asielaanvragen die vóór en tijdens het moratorium zijn ingediend een beslistermijn van bij elkaar opgeteld achttien maanden.

5.4.

Niet is gebleken dat eiser valt onder één van de categorieën die zijn uitgesloten van de werking van het besluitmoratorium.^[6]Na het verstrijken van de beslistermijn van achttien maanden heeft verweerder op 26 augustus 2025 een ingebrekestelling ontvangen. Hierna heeft eiser tenminste twee weken gewacht voordat hij op 10 september 2025 het eerste beroep instelde.

6. Gelet op het voorgaande is het eerste beroep ontvankelijk en is er sprake van een overschrijding van de beslistermijn. De rechtbank verklaart dat beroep daarom gegrond. Aangezien het beroep gegrond is en nog geen besluit bekend is gemaakt, zal de rechtbank verweerder opdragen alsnog een besluit te nemen. Daarbij zal de rechtbank verweerder een termijn stellen voor het nemen van het nieuwe besluit.^[7]

7. Uit het procesdossier blijkt dat de maximale beslistermijn van 21 maanden inmiddels is overschreden. De rechtbank neemt in dat geval het uitgangspunt dat verweerder binnen acht weken op de asielaanvraag moet beslissen. Daarom bepaalt de rechtbank dat verweerder binnen acht weken na bekendmaking van deze uitspraak een besluit aan eiser bekend moet maken.

8. De rechtbank bepaalt verder dat een dwangsom wordt verbeurd voor elke dag dat

verweerder in gebreke blijft om aan de termijn van deze uitspraak te voldoen.^[8]In overeenstemming met de vaste gedragslijn van de zittingsplaats Den Haag, stelt de rechtbank de hoogte van de dwangsom vast op een bedrag van € 100,- voor elke dag waarmee de hiervoor genoemde termijn wordt overschreden. In overeenstemming met de vaste gedragslijn wordt het maximum bepaald op € 7.500,-.

9. Voor zover eiser heeft verzocht om de hoogte van de verbeurde bestuurlijke dwangsom vast te stellen,^[9]overweegt de rechtbank het volgende. Uit artikel 71b van de Vw 2000 volgt dat verweerder geen bestuurlijke dwangsom verbeurt bij besluiten ten aanzien van aanvragen op grond van de Vw 2000. Het verzoek om de verbeurde bestuurlijke dwangsom vast te stellen, zal de rechtbank dan ook afwijzen.

10. Gelet op het voorgaande veroordeelt de rechtbank verweerder in de kosten die

eiser in verband met de behandeling van het beroep redelijkerwijs heeft moeten maken. Deze kosten stelt de rechtbank voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op € 934,- (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen ter zitting, met een waarde per punt van € 934,- en een wegingsfactor 0,5).^[10]De rechtbank is van oordeel dat deze zaak van licht gewicht is, omdat het alleen gaat over de vraag of de beslistermijn is verstreken. Omdat aan eiser een toevoeging is verleend, moet verweerder de proceskostenvergoeding betalen aan de rechtsbijstandverlener.

11. Nu het eerste beroep van eiser gegrond is, heeft hij geen belang meer bij een beoordeling van zijn tweede beroep. De rechtbank zal het tweede beroep dan ook
niet-ontvankelijk verklaren.

Beslissing

NL25.43751

De rechtbank:

- verklaart het beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit op de aanvraag van eiser gegrond;

- vernietigt het, met een besluit gelijk te stellen, niet tijdig nemen van een besluit;

- draagt verweerder op binnen acht weken na de dag van verzending van deze uitspraak alsnog een besluit te nemen op de aanvraag;

- bepaalt dat verweerder aan eiser een dwangsom van € 100,- moet betalen voor elke dag waarmee hij de hiervoor genoemde termijn overschrijdt, met een maximum van € 7.500,-;

- wijst het verzoek om vaststelling van de verbeurde bestuurlijke dwangsom af;

- veroordeelt verweerder in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 934,-.

NL25.63389

De rechtbank verklaart het beroep niet-ontvankelijk.

Deze uitspraak is gedaan door mr. B. van Dokkum, rechter, in aanwezigheid van L.B. Vrugt, griffier.

De beslissing is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Bent u het niet eens met deze uitspraak?

Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen vier weken na de dag van bekendmaking.

Beroep gegrond wegens niet tijdig beslissen op asielaanvraag Syriër met moratorium