Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Utrecht
Bestuursrecht
zaaknummer: NL24.8152
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser] , V-nummer: [V-nummer] , eiser
(gemachtigde: mr. B.A. Palm),
en
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
(gemachtigde: M. Tamliani).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over het terugkeerbesluit dat door de minister aan eiser op 21 juli 2025 is opgelegd. Eiser is het hier niet mee eens en voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de oplegging van het terugkeerbesluit.
1.1.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de minister het terugkeerbesluit terecht heeft opgelegd. Het beroep is dus ongegrond. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Inleiding
2. Eiser is geboren op [geboortedatum] 1985 en heeft de Indiase nationaliteit. In Oekraïne had hij een tijdelijke verblijfsvergunning op het moment dat de Russische strijdkrachten op 24 februari 2022 begonnen met de grootschalige invasie van Oekraïne. Eiser is als gevolg van deze invasie vanuit Oekraïne naar Nederland gekomen en heeft hier rechtmatig verblijf gehad op grond van de Richtlijn Tijdelijke Bescherming (RBT) [1] en het daarop gebaseerde Uitvoeringsbesluit. [2]
2.1.
Op 7 februari 2024 heeft de minister eiser een terugkeerbesluit opgelegd en aan hem medegedeeld dat zijn verblijfsrecht op grond van de RTB eindigt per 4 maart 2024. Eiser heeft tegen dit besluit beroep ingesteld.
2.2.
Op 21 juli 2025 heeft de minister aan eiser een vervangend terugkeerbesluit opgelegd en daarbij – mede door middel van het op 4 juni 2025 uitgebrachte voornemen – aan eiser medegedeeld dat zijn verblijfsrecht op grond van de RTB per 4 maart 2024 is geëindigd. In het terugkeerbesluit staat ook dat op 4 september 2025 de tijdelijke bevriezingsmaatregel stopt. Het eerdere terugkeerbesluit van 7 februari 2024 was volgens de minister prematuur genomen, omdat eiser op dat moment nog rechtmatig verblijf in Nederland had. De minister heeft het besluit van 7 februari 2024 ingetrokken. [3]
2.3.
Partijen zijn per brief van 10 oktober 2025 gevraagd of zij nog mondeling op een zitting willen worden gehoord. Bij het uitblijven van een reactie van beide partijen heeft de rechtbank daarom afgezien van een zitting en het onderzoek gesloten. [4]
Ontvankelijkheid
3. De rechtbank beschouwt het terugkeerbesluit van 21 juli 2025 als vervangend besluit van het terugkeerbesluit van 7 februari 2024 in de zin van artikel 6:19, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). De rechtbank zal het terugkeerbesluit van 21 juli 2025 daarom inhoudelijk beoordelen.
3.1.
Nu de minister het besluit van 7 februari 2024 heeft ingetrokken, heeft eiser geen belang meer bij een inhoudelijke behandeling van dit besluit. De rechtbank zal het beroep voor zover dat gericht is tegen dit besluit niet-ontvankelijk verklaren. Eiser heeft wel recht op vergoeding van zijn proceskosten, omdat het besluit prematuur is genomen. [5] De rechtbank verwijst naar rechtsoverweging 5.1.
De gronden van eiser en het oordeel van de rechtbank
Toezeggingen
4. Eiser voert aan dat het terugkeerbesluit van 21 juli 2025 hem niet kan worden opgelegd. Hij verwijst naar het arrest Kaduna en Abkez. [6] Hieruit volgt volgens eiser dat de verwijzende rechter moet onderzoeken of een lidstaat toezeggingen zijn gedaan waarbij de bescherming van de facultatief beschermde personen (derdelanders met een tijdelijke verblijfsvergunning in Oekraïne) gelijktijdig met die van verplicht beschermde personen (zoals Oekraïners en personen met een permanente verblijfsvergunning in Oekraïne) zou eindigen. Eiser wijst erop dat uit de uitspraken van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) van 23 april 2025 [7] blijkt dat een dergelijk onderzoek naar toezeggingen niet heeft plaatsgevonden. Daarom meent eiser dat de Afdeling in haar uitspraak een innerlijke tegenstrijdigheid vertoont, omdat zij zonder dit onderzoek direct tot de conclusie komt dat de bescherming van facultatief beschermden eerder mocht worden beëindigd, zonder eerst te beoordelen of de minister hiertoe bevoegd was gezien de mogelijke toezeggingen.
4.1.
De Afdeling heeft in haar uitspraak van 17 januari 2024 [8] geoordeeld dat dat de minister geen toezeggingen heeft gedaan, waaruit derdelanders met een tijdelijke verblijfsvergunning in Oekraïne mochten afleiden dat hun tijdelijke bescherming pas zou eindigen als de maximale duur daarvan is bereikt. Verder oordeelt de Afdeling dat de minister geen gegronde verwachtingen heeft gewekt dat derdelanders altijd hetzelfde zouden worden behandeld als andere ontheemden uit Oekraïne die tijdelijke bescherming hebben gekregen. Daarmee heeft de Afdeling geconcludeerd dat schending van het Unierechtelijke rechtszekerheids- of het vertrouwensbeginsel daarmee niet aan de orde is. De Afdeling overweegt in haar uitspraken van 23 april 2025 (na de beantwoording van de prejudiciële vragen in het arrest Kaduna en Abkez), onder verwijzing naar de uitspraak van 17 januari 2024, dat er geen reden is om tot een ander oordeel te komen. Ook de rechtbank ziet geen grond om anders te oordelen. Dat betekent dat het beroep van eiser niet slaagt, omdat de Afdeling het door het Hof voorgeschreven onderzoek naar eventuele toezeggingen wel degelijk heeft verricht. Hiermee is, anders dan eiser betoogt, geen sprake van een innerlijke tegenstrijdigheid in de uitspraken van de Afdeling 23 april 2025.
4.2.
Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat het terugkeerbesluit in stand kan blijven.
Conclusie en gevolgen
5. Het beroep, voor zover dat is gericht tegen het ingetrokken besluit van 7 februari 2024, is niet-ontvankelijk. Het beroep dat gericht is tegen het besluit van 21 juli 2025 is ongegrond. Dat betekent dat eiser geen gelijk krijgt en dat het terugkeerbesluit in stand blijft. Eiser moet daarom binnen de gestelde termijn terugkeren naar India.
5.1.
Omdat de niet-ontvankelijkverklaring van het beroep gericht tegen het besluit van 7 februari 2024 het gevolg is van de intrekking van dat besluit, ziet de rechtbank redenen om de minister te veroordelen in de proceskosten die eiser heeft moeten maken. Deze kosten stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op € 934,00 (1 punt voor het indienen van het beroepschrift met een waarde per punt van € 934,- en een wegingsfactor 1).
5.2.
Bij uitspraak van 29 maart 2024 heeft de voorzieningenrechter van deze rechtbank in de zaak NL24.8153 dat eiser niet mag worden uitgezet. Met deze uitspraak vervalt deze voorziening van rechtswege op grond van artikel 8:85, tweede lid, van de Awb.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep tegen het besluit van 7 februari 2024 niet-ontvankelijk;
- verklaart het beroep tegen het besluit van 21 juli 2025 ongegrond; en
- veroordeelt de minister in de proceskosten van eiser met een bedrag van €934,-.
Deze uitspraak is gedaan door mr. B. Fijnheer, rechter, in aanwezigheid van mr. M.M. Tank, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
19 maart 2026
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de
Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze
partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend
binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de
behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de
indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van
State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.