Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Groningen
Bestuursrecht
zaaknummer: NL25.42666
proces-verbaal van de mondelinge uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[naam], eiser,
V-nummer: [nummer],
(gemachtigde: mr. H. Postma),
en
de minister van Asiel en Migratie,
(gemachtigde: mr. I. Dissevelt).
Inleiding
1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiser tegen de afwijzing van de aanvraag om een machtiging tot voorlopig verblijf (mvv) met als doel ‘verblijf bij familie- of gezinslid’ bij [naam] (referent). De minister heeft de aanvraag met het bestreden besluit van 8 augustus 2025 afgewezen.
1.1.
Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.
1.2.
De rechtbank heeft het beroep op 25 maart 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: referent, de gemachtigde van eiser, een tolk en de gemachtigde van de minister. De rechtbank heeft het onderzoek op de zitting gesloten en direct mondeling uitspraak gedaan.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Beoordeling door de rechtbank
2. De rechtbank geeft hiervoor de volgende motivering.
3. De rechtbank is van oordeel dat de minister zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat het nareisbeleid niet van toepassing is. De minister heeft hiertoe overwogen dat de aanvraag niet binnen de nareistermijn van drie maanden is ingediend. De rechtbank volgt eiser niet in het standpunt dat de termijnoverschrijding verschoonbaar is. De rechtbank stelt voorop dat de termijn ruimschoots overschreden is, namelijk met drie maanden. De rechtbank vindt verder van belang dat niet is gebleken dat referent, nadat zijn contactpersoon bij VluchtelingenWerk Nederland is vertrokken, initiatief heeft genomen om de aanvraag tijdig in te dienen. De rechtbank is verder van oordeel dat het gegeven dat referent verschillende contactpersonen heeft gehad, niet dusdanig bijzonder is waardoor moet worden geconcludeerd dat de termijnoverschrijding verschoonbaar is. De minister heeft verder terecht overwogen dat de aangevoerde individuele bijzondere omstandigheden niet met stukken zijn aangetoond, zodat de minister daarvan niet heeft hoeven uitgaan.
4. De rechtbank overweegt verder als volgt.
5. De minister heeft met het bestreden besluit eisers mvv-aanvraag in de onderhavige procedure afgewezen, omdat referent niet voldoet aan het middelenvereiste, eiser zijn identiteit en nationaliteit niet heeft aannemelijk heeft gemaakt en de familierechtelijke relatie tussen eiser en referent niet aannemelijk is gemaakt.
6. Op grond van artikel 16, eerste lid, aanhef en onder c Vw [1] , artikel 3.22, eerste lid, Vb [2] en paragraaf B7/2.1 van de Vc [3] moet een referent zelfstandig en duurzaam beschikken over voldoende middelen van bestaan voordat een mvv wordt verstrekt aan een vreemdeling die bij hem wil verblijven.
7. Tussen partijen is niet in geschil dat referent niet voldoet aan het middelenvereiste. Het geschil richt zich op de vraag of dit kan worden tegengeworpen in het kader van de individuele omstandigheden. De rechtbank is van oordeel dat de minister het middelenvereiste terecht aan eiser heeft tegengeworpen. Het standpunt van referent dat hij wel degelijk heeft gewerkt en slechts een aanvullende bijstand heeft ontvangen kan hieraan niet afdoen. De rechtbank ziet in de verwijzing naar het arrest Chakroun geen aanleiding voor een ander oordeel. De rechtbank overweegt in dit kader dat door referent niet is onderbouwd dat sprake is van stabiele en regelmatige inkomsten. De minister heeft terecht gewezen op het feit dat referent flexibele arbeidsovereenkomsten had voor bepaalde tijd en dat zijn inkomen niet voldoende en duurzaam was. De rechtbank is verder van oordeel dat de minister terecht heeft overwogen dat de individuele omstandigheden bij de integrale beoordeling zijn betrokken.
8. De rechtbank is, gelet op het voorgaande, van oordeel dat de minister het middelenvereiste terecht heeft tegengeworpen. Nu het middelenvereiste een zelfstandige afwijzingsgrond is, komt de rechtbank niet meer toe aan de bespreking van de overige beroepsgronden. De minister heeft de mvv-aanvraag dan ook terecht afgewezen.
Conclusie en gevolgen
9. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiser geen gelijk krijgt. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
Deze uitspraak is gedaan door mr. R. Tesfai, rechter, in aanwezigheid van mr. M.A. Postma, griffier en openbaar gemaakt door middel van gepseudonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl.
Deze uitspraak is openbaar gemaakt en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.