Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Utrecht
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.10643
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiseres] , V-nummer: [V-nummer] , eiseres
(gemachtigde: mr. W.J. Rohlof),
en
de minister van Asiel en Migratie, de minister
(gemachtigde: mr. A. Sloots).
Inleiding
1. De minister heeft de aanvraag van eiseres met het besluit van 14 oktober 2025 niet in behandeling genomen omdat Zwitserland verantwoordelijk is voor de aanvraag. Het door eiseres ingestelde beroep tegen dit besluit is op 18 februari 2026 ongegrond verklaard.
1.1
In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiseres tegen het besluit tot het verlengen van de overdrachtstermijn aan Zwitserland. De minister heeft met het bestreden besluit van 19 februari 2026 de overdrachtstermijn tot achttien maanden verlengd.
1.2
De rechtbank heeft het beroep op 24 maart 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiseres, de gemachtigde van eiseres, G. Burgu als tolk en de gemachtigde van de minister.
Beoordeling door de rechtbank
2. De rechtbank beoordeelt het bestreden besluit tot het verlengen van de overdrachtstermijn. Zij doet dat aan de hand van de argumenten die eiseres heeft aangevoerd, de beroepsgronden.
3. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Dat betekent dat eiseres ongelijk krijgt en het bestreden besluit in stand blijft. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
4. Eiseres voert aan dat de overdrachtstermijn met het bestreden besluit niet rechtsgeldig is verlengd. Eiseres stelt dat zij niet met onbekende bestemming (MOB) is vertrokken, zoals de minister wel stelt. In de beroepsgronden voert eiseres aan dat zij de nacht voor de geplande overdracht is blijven slapen bij een vriend op het COA, zodat zij niet alleen hoefde te slapen. De ochtend van de geplande overdracht heeft zij zich verslapen waarop zij zich direct bij de receptie van het COA heeft gemeld. Volgens eiseres zei het COA dat ze haar niet MOB zouden melden, zij op het terrein van het COA mocht blijven en dat zij een nieuwe vlucht voor eiseres zouden boeken. Verder heeft eiseres altijd aan haar meldplicht voldaan en heeft zij het terrein van het COA nooit verlaten. Ter zitting verklaart eiseres anders, namelijk dat zij vanwege de ramadan in de ochtend naar een vriendin is gegaan die op het COA verblijft omdat zij haar kamergenoot niet wilde storen. Zij verblijft bij een vrouw van 70 jaar oud en eiseres wilde haar niet wakker maken omdat zij om 5 uur in de ochtend moest opstaan vanwege de ramadan. Eiseres verklaart dat zij dit van tevoren heeft gemeld bij het COA en dat zij hier niets van hebben gezegd. Nadat eiseres ’s ochtends vroeg heeft gebeden en ontbeten is zij per ongeluk in slaap gevallen. Toen zij wakker werd, is zij meteen naar het COA gegaan om dit te melden.
5. De rechtbank overweegt als volgt. De minister heeft met het besluit de overdrachtstermijn verlengd overeenkomstig artikel 29, tweede lid, van de Dublinverordening vanwege onderduiken. In de uitspraak van Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling) van 14 december 2022 [1] is overwogen dat uit het arrest Jawo [2] van het Hof van Justitie van de Europese Unie blijkt dat artikel 29, tweede lid, van de Dublinverordening zo uitgelegd moet worden dat een betrokkene onderduikt wanneer deze persoon doelbewust ervoor zorgt dat hij buiten het bereik blijft van de nationale autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de uitvoering van de overdracht om deze overdracht te voorkomen. Dat is in ieder geval het geval wanneer die overdracht niet kan worden uitgevoerd, omdat de betrokkene de hem toegekende woonplaats heeft verlaten zonder de bevoegde nationale autoriteiten van zijn afwezigheid op de hoogte te brengen, op voorwaarde dat hij werd geïnformeerd over zijn verplichtingen. De betrokkene behoudt de mogelijkheid om aan te tonen dat er geldige redenen waren om de autoriteiten niet in te lichten over zijn afwezigheid en dat hij niet de bedoeling had om zich te onttrekken aan die autoriteiten. [3]
6. De rechtbank oordeelt als volgt. Op 24 oktober 2025 is een brief aan eiseres gezonden waarin zij wordt uitgenodigd voor een vertrekgesprek waarin de overdracht besproken zal worden. Hierin wordt ook vermeld dat zij verplicht is om op het vertrekgesprek te verschijnen en haar medewerking aan de overdracht te verlenen. In dat vertrekgesprek, op 4 november 2025, is aan eiseres vermeld wat de gevolgen zijn als zij niet meewerkt aan de overdracht. Dit is wederom vermeld in het vertrekgesprek op 27 januari 2026. In dat gesprek is eiseres er ook op gewezen wat de eventuele consequenties zijn als zij ervoor kiest om niet aanwezig te zijn op de afgesproken tijd voor de overdracht. Uit het in verweer overlegde formulier “Tijdelijk Buiten Bereik Autoriteiten in de zin van de Dublinverordening ter verlenging van de Uiterste Overdrachtsdatum” volgt dat eiseres niet is verschenen voor de geplande overdracht op 19 februari 2026, dat zij zich op dat moment niet op haar kamer op het COA bevond en dat voor zover redelijkerwijs niet bekend was bij en/ of niet redelijkerwijs direct waarneembaar was door de autoriteiten dat eiseres zich elders op het COA-terrein bevond. De verklaringen van eiseres geven de rechtbank geen aanleiding om te twijfelen aan de juistheid van deze bevindingen van de Dienst Terugkeer en Vertrek welke bevindingen zijn afgestemd met het COA. Eiseres heeft niet aannemelijk gemaakt dat zij haar verblijf bij haar vriendin tijdig heeft gemeld en dat daarmee het formulier “Tijdelijke Buiten Bereik Autoriteiten” niet zou kloppen. Zij heeft deze stelling niet onderbouwd. Eiseres heeft verder over de reden van haar afwezigheid voor de overdracht ook wisselende verklaringen afgelegd. De rechtbank kan deze verklaringen ook om die reden niet volgen en is van oordeel dat de minister voldoende heeft onderbouwd dat sprake is van onderduiken in de zin van de Dublinverordening en het arrest Jawo. De beroepsgrond slaagt niet.
7. Verder merkt de rechtbank op dat de vraag of sprake is van indirect refoulement niet ter beoordeling ligt bij de toetsing van de rechtmatigheid van een besluit tot verlenging van de overdrachtstermijn. Wat eiseres hierover naar voren heeft gebracht, behoeft dan ook geen bespreking.
Conclusie en gevolgen
8. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat de minister de overdrachtstermijn terecht heeft verlengd. Eiseres krijgt geen vergoeding van haar proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. B. Fijnheer, rechter, in aanwezigheid van S.N. Lekatompessij, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
1 april 2026
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen