ECLI:NL:RBMNE:2020:4756

• Datum uitspraak: 20 oktober 2020
• Publicatiedatum: 4 november 2020
• Zaaknummer: UTR 20/1837
• Instantie: Rechtbank Midden-Nederland
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
• Uitkomst: Afwijzend
• Procedures: Eerste aanleg - enkelvoudig
• Rechters: C.M. Dijksterhuis
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl
• Verwijzingen: 4 uitgaand

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Afwijzing beroep op bijzondere bijstand voor verhuiskosten wegens gebrek aan noodzakelijkheid

Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het besluit van het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Utrecht om haar aanvraag voor bijzondere bijstand voor verhuiskosten af te wijzen. De rechtbank heeft het beroep ongegrond verklaard.

De rechtbank overweegt dat de kosten van verhuizing en inrichting zich wel hebben voorgedaan, maar dat eiseres de noodzakelijkheid van de verhuizing onvoldoende aannemelijk heeft gemaakt. De medische verklaring van de neuroloog vermeldt dit niet en ook uit andere dossierstukken blijkt dit niet. Bovendien is het feit dat de nieuwe woning te klein was onvoldoende om van noodzakelijke kosten te spreken.

Verder is geoordeeld dat de verhuizing een keuze van eiseres was en dat de kosten daarvan in beginsel uit het inkomen betaald dienen te worden. Het ontbreken van reserveringscapaciteit of een korte termijn om te reserveren leidt niet tot een andere uitkomst. Ook de vordering tot leenbijstand voor aanschaf van een gasfornuis en koelkast is afgewezen omdat deze kosten al voldaan waren en eiseres een individuele inkomenstoeslag ontvangt voor dergelijke uitgaven. Het beleid is consistent toegepast en de rechtbank ziet geen aanleiding tot proceskostenveroordeling.

Uitkomst: Het beroep op bijzondere bijstand voor verhuiskosten wordt ongegrond verklaard wegens onvoldoende aannemelijkheid van noodzakelijkheid en omdat kosten al voldaan zijn.

Uitspraak

RECHTBANK MIDDEN-NEDERLAND

Zittingsplaats Utrecht

Bestuursrecht

zaaknummer: UTR 20/1837

proces-verbaal van de mondelinge uitspraak van de enkelvoudige kamer van 20 oktober 2020 in de zaak tussen

[eiseres] , te [woonplaats] , eiseres

(gemachtigde: mr. W. Kort),

en

het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Utrecht, verweerder

(gemachtigde: E. Chahid).

Procesverloop

Bij besluit van 16-12-2019 (het primaire besluit) heeft verweerder de aanvraag van eiseres om bijzondere bijstand voor verhuiskosten afgewezen.

Bij besluit van 7-4-2020 (het bestreden besluit) heeft verweerder het bezwaar van eiseres ongegrond verklaard.

Eiseres heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.

Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.

Het onderzoek ter zitting heeft via een Skype-verbinding plaatsgevonden op 20 oktober 2020. Eiseres en haar gemachtigde zijn met voorafgaand bericht niet verschenen. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door haar gemachtigde.

Na afloop van de zitting heeft de rechtbank onmiddellijk uitspraak gedaan.

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Overwegingen

1. De rechtbank geeft hiervoor de volgende motivering.

2. Eiseres voert aan dat verweerder ten onrechte stelt dat er geen sprake was van een noodzakelijke verhuizing. De noodzaak om snel te verhuizen is ontstaan als gevolg van haar gezondheidssituatie en op nadrukkelijk advies van haar neuroloog. De situatie in de oude woning was niet langer houdbaar.

3. Bij de toepassing van artikel 35, eerste lid, van de Participatiewet (PW) dient eerst beoordeeld te worden of de kosten waarvoor bijzondere bijstand wordt gevraagd zich voordoen, vervolgens of die kosten in het individuele geval van de betrokkene noodzakelijk zijn en daarna of die kosten voortvloeien uit bijzondere omstandigheden. Ten slotte dient de vraag te worden beantwoord of de kosten kunnen worden voldaan uit de bijstandsnorm, de langdurigheidstoeslag, het vermogen en het inkomen voor zover dit meer bedraagt dan de bijstandsnorm. Op dit punt heeft de bijstandverlenende instantie ingevolge deze bepaling een zekere beoordelingsvrijheid. Volgens vaste rechtspraak van de Centrale Raad van Beroep (CRvB) behoren verhuis- en inrichtingskosten, indien noodzakelijk, tot de incidenteel voorkomende noodzakelijke kosten van het bestaan die in beginsel betaald moeten worden uit de uitkering op bijstandsniveau door reservering vooraf of door gespreide betaling achteraf. De omstandigheid dat de betrokkene al dan niet de mogelijkheid heeft gehad te reserveren voor de kosten waarvoor bijzondere bijstand wordt gevraagd, is een aspect dat moet worden beoordeeld in het kader van de vraag of de zich voordoende, noodzakelijke kosten, voortvloeien uit bijzondere omstandigheden (ECLI:NL:CRVB:2019:3936).

4. Niet in geschil is dat de kosten van verhuizing en inrichting zich hebben voorgedaan. Verweerder heeft kunnen beslissen dat eiseres de noodzaak om te verhuizen niet aannemelijk heeft gemaakt. In de overgelegde informatie van neuroloog Voet staat dat immers niet en verder blijkt het niet uit de stukken van het dossier. Dat de andere woning te klein was maakt niet dat sprake is van noodzakelijke kosten.

De beroepsgrond slaagt niet.

5. Eiseres voert vervolgens aan dat de verhuizing onvoorzien was en dat zij niet heeft kunnen reserveren omdat er geen reserveringscapaciteit is en de termijn om te reserveren te kort was.

6. Kosten van verhuizing en inrichting dienen in beginsel uit het inkomen te worden betaald. Dat eiseres niet kon reserveren vanwege onvoldoende inkomsten heeft zij niet aannemelijk gemaakt. Dat de termijn om te reserveren te kort zou zijn geweest maakt het niet anders. Het is immers de keuze van eiseres geweest om te verhuizen en de kosten die uit die keuze voortkomen dienen voor haar rekening te blijven. De beroepsgrond slaagt niet.

7. Eiseres voert aan dat verweerder ten minste leenbijstand had moeten verstrekken voor de aanschaf van een gasfornuis en een koelkast. Verder voert eiseres aan dat verweerder ten onrechte geen zeer dringende redenen aangenomen heeft op grond waarvan bijstand met toepassing van de hardheidsclausule zou dienen te worden verleend.

8. Volgens vaste rechtspraak (ECLI:NL:CRvB:2020:1152) dient buitenwettelijk begunstigend beleid door de bestuursrechter terughoudend te worden getoetst. Dit houdt in dat de aanwezigheid en de toepassing van dit beleid als gegeven wordt beschouwd met dien verstande dat wordt getoetst of een zodanig beleid op consistente wijze is toegepast.

9. Verweerder heeft eiseres geen leenbijstand hoeven te geven omdat het gasfornuis en de koelkast al betaald waren. Verder ontvangt eiseres vanaf 2015 een individuele inkomenstoeslag die bedoeld is om dergelijke uitgaven mee te doen. Gebleken is dat verweerder het beleid op consistente wijze heeft toegepast. De keuzes die aan het beleid ten grondslag hebben gelegen liggen niet ter beoordeling voor. De beroepsgrond slaagt niet.

10. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

Deze uitspraak is gedaan door mr. C.M. Dijksterhuis, rechter, in aanwezigheid van
L.S. Lodder, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 20 oktober 2020.

griffier rechter

de rechter is verhinderd de uitspraak te ondertekenen.

Afschrift verzonden aan partijen op:

Rechtsmiddel

Tegen deze uitspraak kan binnen zes weken na de dag van verzending van het proces-verbaal daarvan hoger beroep worden ingesteld bij de Centrale Raad van Beroep.