ECLI:NL:RBNNE:2021:3971

• Datum uitspraak: 7 september 2021
• Publicatiedatum: 16 september 2021
• Zaaknummer: 18/065175-21
• Instantie: Rechtbank Noord-Nederland
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Strafrecht
• Uitkomst: Veroordeling
• Procedures: Op tegenspraak
• Rechters: N.A. Vlietstra; K.A. de Groot; M.E. Joha
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Veroordeling voor openlijke geweldpleging in portiek van flat te Leeuwarden

Op 7 maart 2021 heeft verdachte samen met anderen in een portiek van een flat in Leeuwarden openlijk geweld gepleegd tegen het slachtoffer door hem vast te pakken en tegen het hoofd te slaan en/of te stompen.

De rechtbank sprak verdachte vrij van de primair en subsidiair ten laste gelegde poging tot doodslag met een autokrik en van het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel, omdat het bewijs daarvoor onvoldoende was. Wel werd bewezen verklaard dat verdachte in vereniging met anderen openlijk geweld heeft gepleegd door het slachtoffer vast te pakken en tegen het hoofd te slaan en/of te stompen.

Verdachte handelde niet uit noodweer of putatief noodweer, omdat geen wapen bij het slachtoffer was aangetroffen en het verweer niet aannemelijk werd geacht. De rechtbank hield rekening met eerdere veroordelingen van verdachte en legde een gevangenisstraf van drie maanden op, met aftrek van de tijd in voorlopige hechtenis. Tevens werd gedeeltelijke tenuitvoerlegging van een eerdere voorwaardelijke straf gelast en een taakstraf opgelegd.

Uitkomst: Verdachte veroordeeld tot drie maanden gevangenisstraf voor openlijke geweldpleging met aftrek voorlopige hechtenis, vrijspraak voor poging doodslag en zware mishandeling met autokrik.

Uitspraak

RECHTBANK NOORD-NEDERLAND

Afdeling strafrecht

Locatie Leeuwarden

parketnummer 18/065175-21

vordering na voorwaardelijke veroordeling parketnummer 18/154240-18

vonnis van de meervoudige kamer voor de behandeling van strafzaken d.d. 7 september 2021 in de zaak van het openbaar ministerie tegen de verdachte

[verdachte] ,

geboren op [geboortedatum] 1993 te [geboorteplaats] ,

wonende te [straatnaam] , [woonplaats] .

Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting van 24 augustus 2021.

De verdachte is verschenen, bijgestaan door mr. S.F.J. Smeets, advocaat te Amsterdam.

Het openbaar ministerie is ter terechtzitting vertegenwoordigd door mr. L. Lübbers.

Tenlastelegging

Aan verdachte is, na wijziging van de tenlastelegging, ten laste gelegd dat:

hij op of omstreeks 7 maart 2021 te Leeuwarden, in de gemeente Leeuwarden, in een portiek van een flat, gelegen aan of bij [straatnaam] , aldaar, ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om [slachtoffer] opzettelijk van het leven te beroven, met dat opzet die [slachtoffer] met een autokrik, althans met een zwaar en/of hard voorwerp op/tegen het hoofd heeft geslagen,
terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid;

subsidiair althans, indien het vorenstaande niet tot een veroordeling mocht of zou kunnen leiden:

hij op of omstreeks 7 maart 2021 te Leeuwarden, in de gemeente Leeuwarden, in een portiek van een flat, gelegen aan of bij [straatnaam] , aldaar, tezamen en in vereniging met een of meer anderen, althans alleen, ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om aan [slachtoffer] opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toe te brengen, met dat opzet die [slachtoffer] meermalen, althans eenmaal,
- tegen het hoofd heeft/hebben geslagen en/of gestompt en/of
- (terwijl die [slachtoffer] op de grond lag) tegen het lichaam heeft/hebben geschopt en/of getrapt en/of
- met een autokrik, althans met een zwaar en/of hard voorwerp, tegen het hoofd heeft/hebben geslagen,
terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid;

meer subsidiair althans, indien het vorenstaande niet tot een veroordeling mocht of zou kunnen leiden:

hij op of omstreeks 7 maart 2021 te Leeuwarden, in de gemeente Leeuwarden, openlijk, te weten in een portiek van een flat, gelegen aan of bij [straatnaam] , aldaar, in elk geval op een voor het publiek toegankelijke plaats, in vereniging geweld heeft gepleegd tegen [slachtoffer] , welk geweld bestond uit het meermalen, althans eenmaal,
- (met kracht) vastpakken van die [slachtoffer] en/of
- in het gezicht, althans tegen het hoofd slaan en/of stompen van die [slachtoffer] en/of
- (terwijl die [slachtoffer] op de grond lag) schoppen en/of trappen tegen het lichaam van die [slachtoffer] en/of
- met een autokrik, althans met een zwaar en/of hard voorwerp, tegen het hoofd slaan van die [slachtoffer] .

Beoordeling van het bewijs

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft veroordeling gevorderd voor het primair ten laste gelegde feit. Zij heeft daartoe onder meer het volgende aangevoerd.

De waarde van de getuigenverhoren bij de rechter-commissaris is zeer gering, omdat getuigen en verdachten elkaar hebben gesproken, het dossier door hen is gelezen en hun verklaringen afwijken van hetgeen eerder bij de politie is verklaard. Bovendien heeft aangever bij de rechter-commissaris verklaard dat hij bang is voor represailles vanuit de hoek van verdachten nadat hij is benaderd met de boodschap dat hij zijn aangifte beter kan intrekken. Mogelijk heeft hij naar aanleiding hiervan zijn verklaring bijgesteld en afgezwakt. Er moet dan ook worden uitgegaan van de verklaringen zoals die bij de politie zijn afgelegd. Door aangever en getuige [getuige 1] is bij de politie verklaard dat verdachte met de krik op het hoofd van aangever heeft geslagen. Het letsel, een gebroken neus met bloedneus, betreft geen specifiek letsel dat past bij een slag met een krik, maar kan daardoor wel zijn ontstaan. De verklaring van verdachte dat hij de krik alleen vast heeft gehad en niet heeft gebruikt komt niet overeen met de beelden. Daarop is namelijk te zien dat verdachte op een bepaald moment met de krik in zijn handen een snelle beweging maakt boven zijn hoofd. Gelet op deze beweging kan niet anders dan worden geconcludeerd dat er met de krik is geslagen in de richting van aangever. Op de beelden is vervolgens te zien dat aangever het volgende moment naar de grond gaat.

Het slaan met een krik op het hoofd levert een poging doodslag op, omdat het hoofd een kwetsbaar deel van het lichaam is, terwijl de krik een metalen voorwerp is dat veel schade kan toebrengen wanneer deze tegen het hoofd wordt geslagen. Door met een krik van boven het hoofd naar beneden in de richting van het hoofd van aangever te slaan, heeft verdachte de aanmerkelijke kans aanvaard dat aangever ten gevolge van een dergelijke slag zou komen te overlijden.

Standpunt van de verdediging

De raadsman heeft betoogd dat verdachte integraal moet worden vrijgesproken.

Ten aanzien van het meer subsidiair ten laste gelegde heeft de raadsman daartoe aangevoerd dat verdachte geen significante bijdrage heeft geleverd aan het geweld omdat hij aangever nooit heeft bereikt. Daarnaast heeft het incident in een portiek van een flat plaatsgevonden, hetgeen niet als een openbare plek gekwalificeerd kan worden. Op pagina 10 van het dossier bevindt zich een foto van de portiek. Allereerst valt op dat de plek waar de vechtpartij heeft plaatsgevonden vanaf buiten niet te zien is, omdat deze om de hoek, bij de brievenbussen die buiten zicht zijn, plaatsvond. Daarnaast ging de schuifdeur niet vanzelf open. De Hoge Raad is kritisch op het bestanddeel openlijk en heeft in het arrest van 3 juli 2018 geoordeeld dat de portiek van een flat niet de openbare weg is, zeker niet zonder nadere motivering en bewijsconstructie waaruit blijkt dat er wel sprake is van een openlijke locatie. Tevens gold op het moment van de vechtpartij een avondklok, waardoor op dat moment niemand op straat mocht zijn, en men ook niet kon waarnemen wat er is gebeurd.

Ook kunnen de in de tenlastelegging opgenomen gedachtestreepjes geen van alle bewezen worden. Er zijn geen klappen gezien, er zijn geen trappen waargenomen en er is geen letselverklaring.

Oordeel van de rechtbank

Vrijspraak ten aanzien van het primair en subsidiair ten laste gelegde

De rechtbank acht het primair en subsidiair ten laste gelegde niet wettig en overtuigend bewezen, zodat verdachte hiervan zal worden vrijgesproken. De rechtbank overweegt hierbij het volgende.

Camerabeelden

De rechtbank constateert dat de camerabeelden van de vechtpartij bestaan uit een reeks van opeenvolgende stilstaande beelden (zgn. “stills”) waarop geen bewegingen, maar slechts suggesties van bewegingen waarneembaar zijn. Bovendien ontbreken er op meerdere momenten een (groot) aantal seconden tussen twee stills. Hoewel er beelden beschikbaar zijn, kennen deze hun beperkingen.

Slaan met een autokrik door verdachte

Aangever en getuige [getuige 1] hebben direct na het geweldsincident in de nacht van 7 maart 2021 tegenover de politie verklaard dat verdachte aangever met een autokrik in zijn gezicht heeft geslagen. Verdachte heeft weliswaar verklaard dat hij die nacht een autokrik in handen heeft gehad, maar heeft consequent ontkend daarmee aangever te hebben geslagen. De andere getuigen en verdachten hebben niet gezien dat aangever met een autokrik is geslagen.

Aangever en getuige [getuige 1] zijn kort voor de behandeling ter terechtzitting bij de rechter-commissaris nogmaals gehoord. Beiden hebben toen verklaard dat zij destijds van de ander hebben gehoord dat aangever met de autokrik was geslagen maar dit niet zelf te hebben waargenomen. Aangever heeft verder verklaard dat hij dacht dat zijn neus gebroken was, maar dat hij geen arts heeft bezocht. Anders dan de officier van justitie ziet de rechtbank geen aanleiding om aan te nemen dat aangever zijn verklaring bij de rechter-commissaris heeft afgezwakt uit angst voor represailles. Bovendien heeft niet alleen aangever anders verklaard dan bij de politie, maar ook [getuige 1] . Daarnaast is er geen letselverklaring waaruit volgt welk letsel aangever daadwerkelijk aan het incident van 7 maart 2021 heeft overgehouden en waardoor dat is veroorzaakt. Met andere woorden, er staat niet vast dat het op de beelden waar te nemen bloed op het gezicht van aangever duidt op een gebroken neus, noch dat het bloed is veroorzaakt door een klap met een krik in het gezicht.

Gelet op het voorgaande en nu uit de stills enkel is af te leiden dat verdachte de krik in zijn handen had en deze op enig moment boven zijn hoofd heeft gehouden, komt de rechtbank tot de conclusie dat er onvoldoende wettig en overtuigend bewijs is om vast te stellen dat verdachte aangever met een autokrik op zijn hoofd dan wel ergens anders op zijn lichaam heeft geslagen.

Schoppen

Uit het dossier blijkt dat aangever heeft verklaard dat hij veelvuldig door meerdere personen is geschopt. Uit de stills kan worden afgeleid dat er tijdens het incident door verdachte en zijn medeverdachten poses zijn aangenomen die naar hun uiterlijke verschijningsvorm lijken op schoppen. Op de stills is echter niet te zien of dit daadwerkelijk schoppen zijn geweest, evenmin of aangever met de voeten van (een van) de verdachte(n) is geraakt. Daarnaast heeft behalve aangever geen enkele verdachte of getuige, uit de groep van aangever noch uit de groep van verdachten, verklaard dat aangever is geschopt. Ten slotte mist ook hier een letselverklaring waaruit zou kunnen blijken dat aangever letsel heeft opgelopen dat past bij het (meerdere malen) geschopt zijn. Op basis hiervan acht de rechtbank onvoldoende wettig en overtuigend bewezen dat aangever is geschopt.

Gelet op het hiervoor overwogene resteert ten aanzien van het primair en subsidiair ten laste gelegde als uitvoeringshandeling enkel het tegen het hoofd slaan en/of stompen. De rechtbank acht bewezen dat daarvan sprake is geweest. Zonder hier de vraag te beantwoorden of verdachte nauw en bewust heeft samengewerkt met de medeverdachten, levert het enkele slaan en/of stompen tegen het hoofd naar het oordeel van de rechtbank niet zonder meer een poging tot doodslag of zware mishandeling op. Uit de stukken en het verhandelde ter terechtzitting is niet duidelijk geworden waar op zijn hoofd aangever precies is geraakt, met hoeveel kracht hij op het hoofd is geslagen/gestompt, noch hoe vaak. Daarom kan niet worden vastgesteld of er een aanmerkelijke kans was dat aangever door het slaan/stompen tegen zijn hoofd zwaar lichamelijk letsel zou oplopen, laat staan het leven zou verliezen. Alleen al daarom zal verdachte van het primair en subsidiair tenlastegelegde worden vrijgesproken.

Partiële vrijspraak ten aanzien van het meer subsidiair ten laste gelegde

Zoals uit het hiervoor overwogene blijkt, acht de rechtbank niet bewezen dat aangever met een autokrik tegen zijn hoofd is geslagen. Ook is er onvoldoende wettig en overtuigend bewijs om vast te stellen dat er tegen het lichaam van aangever is geschopt. Verdachte zal daarom ook ten aanzien van het meer subsidiair ten laste gelegde van dit deel van de tenlastelegging worden vrijgesproken.

Bewezenverklaring ten aanzien van het meer subsidiair ten laste gelegde

Ten aanzien van het overige meer subsidiair ten laste gelegde is de rechtbank, anders dan de raadsman van verdachte, van oordeel dat er voldoende wettig en overtuigend bewijs is voor een bewezenverklaring.

De rechtbank past de volgende bewijsmiddelen toe die de voor de bewezenverklaring redengevende feiten en omstandigheden bevatten zoals hieronder zakelijk weergegeven.

1. De door verdachte ter zitting van 24 augustus 2021 afgelegde verklaring, voor zover inhoudend:

Ik was opgefokt en ik heb lopen terugschreeuwen.

2. Een naar wettelijk voorschrift opgemaakt proces-verbaal van aangifte van 7 maart 2021, opgenomen op pagina 15 e.v. van het dossier van Politie Noord-Nederland met nummer PL0100-2021060083 van 2 april 2021, inhoudend als verklaring van [slachtoffer] :

Op 7 maart 2021, omstreeks 01.00 uur bevond ik mij op [straatnaam] te Leeuwarden. Ik ben in de lift gestapt om naar beneden te gaan. Ik zag en voelde dat ik hard in mijn gezicht werd geslagen. Ik voelde dat ik met gebalde vuisten werd geslagen. Ik voelde dat ik vele harde en rake klappen in mijn gezicht kreeg. Ik zag dat een van de jongens een autokrik in zijn handen had.

3. Een naar wettelijk voorschrift opgemaakt proces-verbaal van getuigenverhoor van 7 maart 2021, opgenomen op pagina 3 van voornoemd dossier, inhoudend als verklaring van [getuige 1] :

Omstreeks 01:00 uur stond ik op de balustrade van de flat [straatnaam] te Leeuwarden. Ik ben in de lift naar beneden gegaan. Ik zag meerdere mannen in de centrale hal staan. Ze sloegen [slachtoffer] tegelijk.

4. Een naar wettelijk voorschrift opgemaakt proces-verbaal van bevindingen van 8 maart 2021, opgenomen op pagina 70 e.v. van voornoemd dossier, inhoudend als relaas van verbalisant ^[1] :

Op 8 maart 2021 bekeek ik, verbalisant [verbalisant] , de camerabeelden van 7 maart 2021 van de Flat, gelegen aan [straatnaam] te Leeuwarden.

Afbeelding 16: Op het moment dat [getuige 1] richting de lift loopt komt aangever [slachtoffer] Johan [slachtoffer] de lift uit stappen. Achter hem aan lopen [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2] de lift uit.
Afbeelding 22: [medeverdachte 3] en [slachtoffer] staan tegenover elkaar. [medeverdachte 2] staat dicht op dit gesprek.
Afbeelding 24: Direct hierna pakt [medeverdachte 2] [slachtoffer] van achteren beet. [slachtoffer] heeft zijn hoofd gekeerd naar [medeverdachte 2] . [verdachte] rent op [slachtoffer] en [medeverdachte 2] af.

Afbeelding 26: [medeverdachte 1] pakt de capuchon van [slachtoffer] vast.

Afbeelding 34: [verdachte] komt los en gaat weer naar het gevecht toe.

Afbeelding 67: [medeverdachte 3] houdt met zijn linker hand de trui van [slachtoffer] vast.
Afbeelding 68: [medeverdachte 3] blijft [slachtoffer] vast houden.
Afbeelding 86: [verdachte] en [medeverdachte 1] worden tegengehouden.
Afbeelding 87: …(
er is) goed waar te nemen dat hij (
[slachtoffer] ) gewond geraakt is. (
onder) Zijn neus (
veel) bloed. Zijn bloed ligt op de vloer.

5. Een naar wettelijk voorschrift opgemaakt proces-verbaal van getuigenverhoor van 25 maart 2021, opgenomen op pagina 247 e.v. van voornoemd dossier, inhoudend als verklaring van [getuige 2] :

Ik ging naar een feestje in Leeuwarden met [verdachte] . Ik weet dat [medeverdachte 3] er ook was. Op een gegeven moment gingen we weg. Dit was op 7 maart 2021. Toen ik beneden kwam zag ik [medeverdachte 3] en [verdachte] staan in die gang. Ook zag ik beneden een Nederlander. Deze Nederlander lag later op de grond. Iedereen schreeuwde. Toen ik beneden de lift uit kwam zag ik [verdachte] meteen al staan met een krik in zijn hand. Ik hoorde dat hij schreeuwde. [verdachte] zei dat ik hem los moest laten. Dit deed ik toen. Ik zag dat die Nederlander op de grond lag. [verdachte] ging ook meteen weer lopen in de richting van die Nederlander. Ik zag dat die Nederlander bloed had bij zijn neus.

6. Een proces-verbaal van getuigenverhoor van 9 augustus 2021, opgemaakt en ondertekend door de rechter-commissaris en de griffier, voor zover inhoudende, zakelijk weergegeven als verklaring van [getuige 3] :

U houdt mij voor dat het gaat om 7 maart 2021. Er was een feestje bij mijn moeder. Op dat feestje waren onder andere [verdachte] , [medeverdachte 1] , [medeverdachte 3] . Mijn zus en [medeverdachte 3] gingen naar beneden. [verdachte] ging daar ook achteraan. Er werd aangebeld dat er een ruzie was. Wij zijn naar beneden gegaan. Ik zag [verdachte] naar binnen komen, hij was best boos. [verdachte] wilde naar de onbekende man. Ik was de hele tijd bezig met [verdachte] . Ik heb hem tegengehouden. Ik wilde voorkomen dat er een groot gevecht zou komen.

7. Een proces-verbaal van getuigenverhoor van 17 augustus 2021, opgemaakt en ondertekend door de rechter-commissaris en de griffier, voor zover inhoudende, zakelijk weergegeven als verklaring van [medeverdachte 3] :

Het slachtoffer de heer [slachtoffer] , zijn naam ken ik uit het dossier, kwam naar beneden. Er waren heel veel bewegingen, getrek en geduw. Ik heb hem ook vast gehouden en 1 of 2 klappen uitgedeeld.

8. Een naar wettelijk voorschrift opgemaakt proces-verbaal van verhoor van 7 maart 2021, opgenomen op pagina 136 e.v. van voornoemd dossier, inhoudend als verklaring van [medeverdachte 1] :

We hebben gezeten bij de flat in Leeuwarden. Het heet [straatnaam] . Die jongen werd geslagen. Toen die man uit de lift sprong heb ik de capuchon naar achteren getrokken.

Bewijsoverweging rechtbank ten aanzien van het meer subsidiair ten laste gelegde

De raadsman heeft allereerst aangevoerd dat verdachte geen significante bijdrage heeft geleverd aan het op aangever uitgeoefende geweld.

De rechtbank stelt voorop dat van het "in vereniging" plegen van geweld sprake is, indien de betrokkene een voldoende significante of wezenlijke bijdrage levert aan het geweld, zij het dat deze bijdrage zelf niet van gewelddadige aard behoeft te zijn. De enkele omstandigheid dat iemand aanwezig is in een groep die openlijk geweld pleegt is niet zonder meer voldoende om hem te kunnen aanmerken als iemand die "in vereniging" geweld pleegt. Beoordeeld zal moeten worden of de door de verdachte geleverde – intellectuele en/of materiële – bijdrage aan het delict van voldoende gewicht is.

De rechtbank stelt op grond van het procesdossier en het verhandelde ter terechtzitting de navolgende feiten en omstandigheden vast. Op 7 maart 2021 rond 1:00 uur in de nacht heeft er in een portiek van een flat aan [straatnaam] in Leeuwarden een confrontatie plaatsgevonden tussen verdachte en zijn medeverdachten enerzijds en aangever anderzijds. De rechtbank stelt op grond van voornoemde bewijsmiddelen vast dat er daarbij door medeverdachten [medeverdachte 3] en [medeverdachte 2] geweld jegens aangever is gebruikt, in die zin dat aangever is vastgepakt en tegen het hoofd is geslagen en/of gestompt. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verdachte een bijdrage aan dit geweld geleverd doordat hij tijdens de confrontatie met aangever een autokrik in zijn handen heeft gehad, deze dreigend boven zijn hoofd heeft gehouden en continue heeft geprobeerd aangever met de autokrik te naderen. Uit verklaringen van diverse getuigen, alsook uit de stills van de camerabeelden leidt de rechtbank af dat verdachte telkens opnieuw probeerde bij aangever in de buurt te komen, maar door bemoeienis van deze getuigen daarin niet is geslaagd. Daarnaast heeft verdachte door te schreeuwen een bijdrage geleverd aan (de escalatie van) het geweld.

Op grond hiervan staat voor de rechtbank vast dat de verdachte niet enkel de groep getalsmatig heeft versterkt, maar dat hij door te handelen als hiervoor vermeld, opzet heeft gehad op de ten laste gelegde en bewezen te verklaren geweldshandelingen en daaraan een voldoende significante bijdrage heeft geleverd.

De raadsman heeft tevens aangevoerd dat er geen sprake is van openlijk geweld, omdat de vechtpartij in het portiek van een flat heeft plaatsgevonden, hetgeen niet openlijk is. Daarbij heeft de raadsman onder meer verwezen naar het arrest van de Hoge Raad van 3 juli 2018, ECLI:NL:HR:2018:1008, waarin de Hoge Raad kritisch is over het bestanddeel ‘openlijk’.

De rechtbank overweegt dat uit dit arrest niet volgt dat volgens de Hoge Raad een portiek in geen geval als ‘openlijk’ kan worden gekwalificeerd, maar dat de motivering van de bewezenverklaring van het bestanddeel ‘openlijk’ in niet-evidente gevallen, zoals een portiek, nadere aandacht verdient. Daarbij dient onder meer de potentiële waarneembaarheid van de tenlastegelegde gedragingen vanaf de openbare weg, de (on)toegankelijkheid van die ruimte voor een ieder en de aanwezigheid van in zekere zin willekeurig publiek in de ruimte te worden betrokken.

Op basis van het dossier stelt de rechtbank vast dat de toegangsdeur van het portiek op het moment van de geweldpleging enkel toegankelijk was voor bewoners van de flat. Niet kan worden vastgesteld dat een ieder zomaar in en uit kon lopen, zoals de officier van justitie heeft betoogd. De rechtbank neemt als uitgangspunt dat de centrale toegangsdeur tussen 19.00 uur en 06.00 uur op slot was en enkel nog toegankelijk was voor bewoners, zoals de politie heeft opgetekend. Op de beelden zijn alleen bewoners dan wel bezoekers van bewoners te zien die het portiek verlaten dan wel er binnenkomen. Niet te zien op de beelden is echter of zij naar binnen kunnen gaan zonder daarvoor een aanvullende handeling te verrichten, zodat er geen reden is om aan te nemen dat de situatie op 7 maart 2021 rond 01.00 uur anders was dan wat als uitgangspunt heeft te gelden. Zoals de raadsman heeft aangevoerd, gold op het moment van de geweldpleging tevens een avondklok. Het enkele feit dat er sprake was van een avondklok maakt echter niet dat er geen mensen op straat mochten zijn. Er waren immers uitzonderingen voor personen die een geldende reden hadden om op straat te zijn en bovendien hield niet iedereen zich aan de avondklok. Op pagina 10 van het dossier is een foto opgenomen waarop de ingang van het portiek vanaf de openbare weg zichtbaar is. De rechtbank heeft deze foto vergeleken met de camerabeelden en stelt vast dat de deur naar de lift en het raam links daarvan, voor welke de geweldpleging in ieder geval deels heeft plaatsgevonden, op zowel de foto als op de camerabeelden zichtbaar is. Wanneer men meer rechts van de positie van degene die de foto heeft gemaakt (op pagina 10 van het dossier) voor de ruit zou hebben gestaan, zou bovendien een nog groter gedeelte van het portiek en met name van de hoek waarin de geweldpleging tegen aangever zich heeft voltrokken, zichtbaar zijn geweest. Op basis hiervan is de rechtbank van oordeel dat de geweldpleging vanaf de openbare weg zichtbaar was. Ondanks het feit dat er sprake was van een avondklok kon willekeurig publiek de openlijke geweldpleging dus waarnemen, zodat naar het oordeel van de rechtbank sprake is van ‘openlijke’ geweldpleging.

Gelet op het voorgaande verwerpt de rechtbank het verweer en komt tot een bewezenverklaring van het meer subsidiair ten laste gelegde.

Bewezenverklaring

De rechtbank acht het meer subsidiair ten laste gelegde feit wettig en overtuigend bewezen, met dien verstande dat:

meer subsidiair

hij op 7 maart 2021 te Leeuwarden, openlijk, te weten in een portiek van een flat, gelegen aan [straatnaam] , in vereniging geweld heeft gepleegd tegen [slachtoffer] , welk geweld bestond uit het meermalen,
- vastpakken van die [slachtoffer] en
- tegen het hoofd slaan en/of stompen van die [slachtoffer] .

Verdachte zal van het meer of anders ten laste gelegde worden vrijgesproken, aangezien de rechtbank dat niet bewezen acht.

Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd. Verdachte is daardoor niet geschaad in de verdediging.

Strafbaarheid

Het bewezen verklaarde levert op:

meer subsidiair Openlijk in vereniging geweld plegen tegen personen.

Vervolgens is de vraag aan de orde of er sprake is van een strafuitsluitingsgrond.

Standpunt van de verdediging

De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat verdachte heeft gehandeld uit noodweer, dan wel putatief noodweer. Toen verdachte begreep dan wel dacht dat er een vuurwapen in het spel was, heeft hij een autokrik gepakt om zichzelf en zijn naasten te kunnen verdedigen tegen een levensbedreigende situatie. Deze reactie van verdachte was proportioneel. Meerdere getuigen hebben immers verklaard dat aangever voortdurend zijn hand in zijn zak hield en dat er werd geroepen dat aangever een vuurwapen had. Zelfs als er geen sprake was van een vuurwapen, was het vermoeden dat aangever een wapen had dan ook gerechtvaardigd. In dat geval heeft verdachte gedwaald over de dreiging en komt hem een beroep op putatief noodweer toe.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft aangevoerd dat vaststaat dat niemand een wapen heeft gezien en dat bij de politie ook niemand iets heeft verklaard over een vuurwapen, behalve medeverdachte [medeverdachte 1] . Ook op de camerabeelden is op geen enkel moment een vuurwapen bij aangever te zien. Opvallend is dat niet alleen verdachte bij de politie niets zegt over een wapen, ook getuige [getuige 2] heeft hierover niets bij de politie verklaard terwijl hij een van de weinigen was die nuchter was die avond. Zoiets wezenlijks zou je toch direct aan de politie melden als deze je bevraagt over je aandeel die avond.

Op zijn minst bijzonder is ook dat bij de rechter-commissaris opeens meer personen zijn gaan verklaren dat aangever een wapen zou hebben gehad.

Gelet op al het voorgaande is niet aannemelijk dat er daadwerkelijk sprake is geweest van een vuurwapen dan wel dat verdachte en zijn medeverdachten daarover op dat moment dwaalden. Er was dus geen sprake van een situatie waarin verdachten genoodzaakt waren om zich te verdedigen.

Oordeel van de rechtbank

De rechtbank is van oordeel dat de door de verdediging aan het verweer te grondslag gelegde feitelijke gang van zaken niet aannemelijk is geworden.

De rechtbank stelt vast dat medeverdachte [medeverdachte 1] bij zijn aanhouding, kort na het geweldsincident, over de aanwezigheid van een vuurwapen heeft verklaard. Volgens verbalisanten vertelden [medeverdachte 1] en [getuige 4] , die bij hem was toen hij werd aangehouden, dat toen ze buiten kwamen ze hoorden dat er werd gesproken over een vuurwapen. [medeverdachte 1] heeft die verklaring bij latere gelegenheden herhaald en heeft daarbij aangegeven dat hij niet daadwerkelijk een vuurwapen heeft gezien bij aangever. Verdachte en de medeverdachten [medeverdachte 3] , [medeverdachte 4] en [medeverdachte 2] hebben daar bij de politie niets over gezegd. Ook de getuigen [getuige 3] en [getuige 2] hebben niet tegenover de politie verklaard dat (er werd geroepen dat) aangever een vuurwapen bij zich zou hebben. Voor zover er over de (vermoedelijke) aanwezigheid van een vuurwapen bij aangever door anderen dan [medeverdachte 1] is verklaard, zijn deze verklaringen geruime tijd na het voorval afgelegd. Nog steeds heeft niemand verklaard ook daadwerkelijk een vuurwapen te hebben gezien bij aangever. De omstandigheid dat verdachte en de medeverdachten dachten dat aangever een vuurwapen bij zich droeg en dat zij uit angst daarvoor zijn overgegaan tot het bewezenverklaarde handelen, is naar het oordeel van de rechtbank een zodanig essentieel gegeven dat mag worden aangenomen dat een ieder dit direct tegen de politie zou hebben genoemd. Dat verdachte en de medeverdachten in de veronderstelling verkeerden dat aangever een vuurwapen had, vindt ook overigens geen steun in het dossier. Gelet hierop acht de rechtbank het niet aannemelijk dat aangever een vuurwapen bij zich had of dat verdachte en zijn medeverdachten ook maar enig moment in de veronderstelling hebben verkeerd dat aangever een wapen bij zich droeg. Het door de verdediging aangevoerde scenario acht de rechtbank dan ook niet aannemelijk geworden.

Het beroep op noodweer subsidiair putatief noodweer wordt verworpen.

Gelet hierop acht de rechtbank het feit en verdachte strafbaar nu geen omstandigheden aannemelijk zijn geworden die de strafbaarheid uitsluiten.

Strafmotivering

Vordering van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte ter zake van het primair ten laste gelegde feit wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf van 18 maanden waarvan zes maanden voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaren met als bijzondere voorwaarden een meldplicht, een gedragsinterventie cognitieve vaardigheden, een locatieverbod voor de provincie Friesland, een contactverbod met het slachtoffer en het meewerken aan dagbesteding, schuldhulpverlening en middelencontrole.

Standpunt van de verdediging

De raadsman heeft gepleit voor integrale vrijspraak. Daarnaast heeft de raadsman aangevoerd dat verdachte na lange tijd in voorlopige hechtenis te hebben gezeten zijn leven weer heeft opgepakt. De reclassering is positief over verdachte en hij verdient de kans verder te gaan met zijn leven. Een onvoorwaardelijke straf past daar niet bij.

Oordeel van de rechtbank

Bij de bepaling van de straf heeft de rechtbank rekening gehouden met de aard en de ernst van het bewezen en strafbaar verklaarde, de omstandigheden waaronder dit is begaan, de persoon van verdachte zoals deze naar voren is gekomen uit het onderzoek ter terechtzitting en de rapportage van Reclassering Nederland d.d. 2 juli 2021, het uittreksel uit de justitiële documentatie, alsmede de vordering van de officier van justitie en het pleidooi van de verdediging.

De rechtbank heeft in het bijzonder het volgende in aanmerking genomen. Verdachte heeft zich op 7 maart 2021 samen met anderen schuldig gemaakt aan een openlijke geweldpleging in een portiek van een flat in Leeuwarden. Het geweld bestond uit het vastpakken en het slaan/stompen tegen het hoofd van het slachtoffer. Verdachte en zijn medeverdachten hebben hiermee een inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit van het slachtoffer. Daarnaast zorgen dit soort geweldsfeiten voor gevoelens van angst en onrust in de maatschappij.

De rechtbank heeft er bij de strafbepaling rekening mee gehouden dat verdachte eerder is veroordeeld voor soortgelijke feiten. Daarnaast heeft de rechtbank bij de straftoemeting in aanmerking genomen dat verdachte in de proeftijd van een eerdere veroordeling liep. De rechtbank rekent het verdachte aan dat hij zich door eerdere straffen en door deze voorwaardelijk opgelegde straf niet heeft laten weerhouden opnieuw een strafbaar feit te plegen.

De reclassering schat het risico op recidive in als gemiddeld tot hoog. De reclassering heeft geadviseerd een (deels) voorwaardelijke straf met als bijzondere voorwaarden een meldplicht, een gedragsinterventie cognitieve vaardigheden, een locatieverbod, een contactverbod, dagbesteding, het meewerken aan schuldhulpverlening en het meewerken aan middelencontroles op te leggen. Tevens heeft de reclassering geadviseerd deze voorwaarden dadelijk uitvoerbaar te verklaren.

Verdachte heeft tot aan de schorsing van de voorlopige hechtenis op 15 juni 2021 reeds ruim drie maanden in voorlopige hechtenis doorgebracht. Gelet op het feit dat de rechtbank tot een andere bewezenverklaring komt dan de officier van justitie, alsook op het hiervoor overwogene, ziet de rechtbank geen ruimte om een deels voorwaardelijke straf op te leggen.

Alles afwegend acht de rechtbank een gevangenisstraf voor de duur van drie maanden, met aftrek van de tijd die verdachte in voorlopige hechtenis heeft doorgebracht, passend en geboden.

Bevel voorlopige hechtenis

Bij afzonderlijke beslissing van 25 augustus 2021 heeft de rechtbank het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis reeds opgeheven met ingang van die datum.

Vordering na voorwaardelijke veroordeling

Bij onherroepelijk vonnis van 13 oktober 2020 van de politierechter in de rechtbank Noord-Nederland te Leeuwarden, is verdachte veroordeeld tot -onder meer- een gevangenisstraf van twee maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaren. De proeftijd is ingegaan op 28 oktober 2020. Daarbij is als algemene voorwaarde gesteld dat veroordeelde voor het einde van de proeftijd geen strafbare feiten zal plegen.

Vordering van de officier van justitie

De officier van justitie heeft bij vordering van 14 mei 2021 de tenuitvoerlegging gevorderd van de voorwaardelijke straf. Ter terechtzitting heeft de officier van justitie bij deze vordering gepersisteerd.

Standpunt van de verdediging

De raadsman heeft gepleit voor afwijzing van de vordering na voorwaardelijke veroordeling. De raadsman heeft daartoe aangevoerd dat de proeftijd uitsluitend van toepassing is wegens een ingetrokken appel. Daarnaast is de betrokkenheid van verdachte bij het onderhavige feit zo gering dat er geen reden is tot tenuitvoerlegging over te gaan. Nog los daarvan heeft verdachte de situatie niet opgezocht, maar werd daarmee geconfronteerd door de aangever die verdachte en zijn groep agressief benaderde.

Oordeel van de rechtbank

Op 13 oktober 2020 heeft veroordeelde voor onder andere openlijke geweldpleging onder meer een voorwaardelijke gevangenisstraf van twee maanden opgelegd gekregen. Ondanks deze veroordeling is hij binnen vijf maanden opnieuw de fout in gegaan en heeft hij zich opnieuw schuldig gemaakt aan een openlijke geweldpleging. De rechtbank leidt hieruit af dat veroordeelde ondanks deze waarschuwing niet heeft geleerd van deze eerdere veroordeling. Gelet op het aandeel dat veroordeelde in het in dit vonnis bewezenverklaarde feit heeft gehad is de rechtbank van oordeel dat dit tot consequenties moet leiden. Op dit moment gaat het echter goed met veroordeelde en focust hij zich op zijn werk en gezin en zal een volledige tenuitvoerlegging van een gevangenisstraf van twee maanden het positieve verloop van zijn leven doorkruisen. Bovendien heeft de voorlopige hechtenis en de schorsing daarvan onder voorwaarden, waaronder elektronische monitoring, langer geduurd dan de bij dit vonnis aan verdachte op te leggen straf. Gelet op het hiervoor overwogene zal de rechtbank de gedeeltelijke tenuitvoerlegging gelasten van deze voorwaardelijke straf, te weten voor de duur van twee weken. Gelet op het voorgaande en het advies van de reclassering om geen gevangenisstraf ten uitvoer te leggen, ziet de rechtbank aanleiding om in plaats daarvan de tenuitvoerlegging van een taakstraf van 60 uren te gelasten.

Toepassing van wetsartikelen

De rechtbank heeft gelet op artikel 141 van het Wetboek van Strafrecht.

Dit voorschrift is toegepast, zoals zij ten tijde van het bewezen verklaarde rechtens gold dan wel ten tijde van deze uitspraak geldt.

Uitspraak

De rechtbank

Verklaart niet bewezen hetgeen verdachte primair en subsidiair is ten laste gelegd en spreekt verdachte daarvan vrij.

Verklaart het meer subsidiair ten laste gelegde bewezen, te kwalificeren en strafbaar zoals voormeld en verdachte daarvoor strafbaar.

Verklaart niet bewezen hetgeen aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan het bewezen verklaarde en spreekt verdachte daarvan vrij.

Veroordeelt verdachte tot:

Een gevangenisstraf voor de duur van drie maanden.

Beveelt dat de tijd die de veroordeelde voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en voorlopige hechtenis heeft doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf geheel in mindering zal worden gebracht.

Beslissing op de vordering na voorwaardelijke veroordeling onder parketnummer 18/154240-18 :

Gelast de gedeeltelijke tenuitvoerlegging van de straf, voor zover voorwaardelijk opgelegd bij vonnis van de politierechter van de Rechtbank Noord-Nederland, locatie Leeuwarden van 13 oktober 2020, te weten een gevangenisstraf voor de duur van twee weken.

Gelast het verrichten van een
taakstraf voor de duur van 60 uren , in plaats van de last tot tenuitvoerlegging van gevangenisstraf voor de duur van twee weken.

Beveelt dat voor het geval de veroordeelde deze taakstraf niet naar behoren verricht, vervangende hechtenis voor de duur van 14 dagen zal worden toegepast.

Dit vonnis is gewezen door mr. N.A. Vlietstra, voorzitter, mr. K.A. de Groot en

mr. M.E. Joha, rechters, bijgestaan door mr. C.G. Velvis, griffier, en uitgesproken ter openbare terechtzitting van deze rechtbank op 7 september 2021.

Mr. De Groot is buiten staat dit vonnis mede te ondertekenen.

Voetnoten

1. Schuine tekst van de rechtbank