ECLI:NL:RBROT:2008:BF9056

• Datum uitspraak: 14 oktober 2008
• Publicatiedatum: 5 april 2013
• Zaaknummer: 10/437769-08
• Instantie: Rechtbank Rotterdam
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Strafrecht
• Uitkomst: Vrijspraak
• Procedures: Eerste aanleg - enkelvoudig
• Rechters: J.W. van den Hurk
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl
• Verwijzingen: 6 uitgaand

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Vrijspraak wegens ontbreken wettelijke basis voor openbaar vervoerverbod tramlijn 2

Aan verdachte werd ten laste gelegd dat hij zich in tramlijn 2 van de RET bevond terwijl hem was opgelegd gedurende acht weken die lijn niet te gebruiken. Verdachte stelde dat hij niet wist van het verbod, en dat hij het papier met de aanwijzing niet in ontvangst had genomen. De kantonrechter oordeelde dat artikel 73 van de Wet Personenvervoer 2000 (WPv) geen wettelijke grondslag biedt voor een dergelijk langdurig openbaar vervoerverbod.

De kantonrechter sloot aan bij een eerder vonnis van de politierechter Rotterdam (18 oktober 2006) en stelde dat de wetgever niet heeft voorzien in een bevel als het onderhavige. De langdurige inbreuk op de persoonlijke bewegingsvrijheid past niet bij de situaties die tijdens de parlementaire behandeling van het wetsvoorstel aan de orde waren. Uit de Memorie van Toelichting blijkt dat alleen artikel 98 WPv voorziet in een preventief openbaar vervoerverbod, maar overtreding daarvan is niet strafbaar gesteld.

De kantonrechter voegde toe dat het belang van ordehandhaving in het openbaar vervoer erkend wordt en dat het vooralsnog mogelijk lijkt om personen die de orde verstoren het gebruik van het openbaar vervoer te ontzeggen. Het niet naleven van een aanwijzing om het vervoer te verlaten is wel strafbaar, maar het opleggen van een langdurig verbod niet. Daarom werd verdachte vrijgesproken wegens ontbreken van wettelijke basis.

Uitkomst: Verdachte is vrijgesproken omdat artikel 73 WPv geen wettelijke basis biedt voor het opgelegde openbaar vervoerverbod.

Uitspraak

Rechtbank Rotterdam RMTV

Sector kanton Rotterdam

AANTEKENING MONDELING VONNIS

Sector : KA

Parketnummer : 10/437769-08

Volgnummer : 0001

Uitspraak van de kantonrechter mr. J.W. van den Hurk van 14 oktober 2008, in de

zaak tegen de verdachte

naam : [achternaam verdachte] Man

voornamen : [voornaam verdachte]

geboren op : [geboortedatum] 1968 te [geboorteplaats] (Liberia)

adres : [adres]

plaats : [woonplaats]

Tegenspraak

BESLISSING:

Vrijspraak

De kantonrechter,

Toelichting op de beslissing van de kantonrechter inzake OV-verbod Rotterdam:

Aan de verdachte is ten laste gelegd de overtreding van artikel 73 van de Wet Personenvervoer 2000 (verder: de WPv), inhoudende dat hij zich in tramlijn 2 van de RET heeft bevonden terwijl hem de aanwijzing was gegeven om daar gedurende een periode van acht weken geen gebruik te maken.

Verdachte heeft gesteld dat hij niet wist dat hij niet van tramlijn 2 gebruik mocht maken. Als dat al zo zou zijn dan heeft hij dat aan zichzelf te wijten omdat hij heeft geweigerd het papier waarop de aanwijzing vermeld wordt in ontvangst te nemen.

Naar het oordeel van de kantonrechter biedt artikel 73 WPv geen basis voor een dergelijk verbod. In aansluiting op een vonnis van de Politierechter te Rotterdam van 18 oktober 2006 (LJN AZ0597) is de kantonrechter van oordeel dat de wetgever met het opstellen van dit artikel niet heeft voorzien of bedoeld een bevel als in de onderhavige zaak is gegeven, mogelijk te maken. De langdurige inbreuk op de persoonlijke bewegingsvrijheid welke een bevel als het onderhavige oplevert, verhoudt zich niet met de situaties welke tijdens de parlementaire behandeling van de voorganger van artikel 73 WPv (artikel 33 WPv oud) aan de orde zijn geweest.

Blijkens de Memorie van Toelichting bij het wetsvoorstel WPv is dit door de wetgever onder ogen gezien. Daar wordt gesteld: “…is het onder omstandigheden op grond van artikel 89 (thans: 98, kantonrechter) mogelijk, indien dit noodzakelijk mocht blijken te zijn ter handhaving van de openbare orde, om een reiziger een langdurig preventief openbaar vervoerverbod op te leggen.” (TK 1998-1999, 26456, nr. 3, blz. 88).

Artikel 73 WPv biedt derhalve geen wettelijke basis voor een aanwijzing als hier aan de orde, zodat de verdachte moet worden vrijgesproken.

Overtreding van artikel 98 WPv is niet strafbaar gesteld. De kantonrechter voegt hieraan evenwel toe – gelet op het belang van handhaving van orde en rust in het openbaar vervoer – dat het voorhands mogelijk lijkt om indien een persoon handelt in strijd met de bepalingen die de orde en rust in het openbaar vervoer beogen te waarborgen (de artikelen 70 tot en met 74 van de WPv), die persoon het gebruik van het openbaar vervoer gedurende zekere periode te ontzeggen. Indien deze ontzegging niet wordt nageleefd levert dat op zichzelf geen strafbaar feit op maar is de vervoerder bevoegd om deze persoon een aanwijzing te geven het openbaar vervoer te verlaten. Het niet naleven van die aanwijzing is in beginsel wel strafbaar. Vanzelfsprekend zal altijd onderzocht moeten worden of de ontzegging op goede gronden is gegeven en voldoet aan de beginselen van proportionaliteit en subsidiariteit.