Uitspraak
RECHTBANK ROTTERDAM
Bestuursrecht
zaaknummers: ROT 22/1004, 22/1005, 22/1006 en 22/1007
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 24 juli 2023 in de zaken tussen
[naam eiser], uit [plaatsnaam], eiser,
(gemachtigde: mr. N.G.A. Voorbach),
en
de heffingsambtenaar van de gemeente Rotterdam, verweerder,
(gemachtigde: mr. P. van Hattem).
Inleiding
Verweerder heeft de volgende naheffingsaanslagen parkeerbelasting aan eiser opgelegd:
- dagtekening 30 september 2021, in totaal € 67,06, bestaande uit € 1,76 aan verschuldigde parkeerbelasting en € 65,30 aan kosten naheffing (vorderingsnummer [nummer 1])
(ROT 22/1004);
- dagtekening 30 september 2021, in totaal € 67,06, bestaande uit € 1,76 aan verschuldigde parkeerbelasting en € 65,30 aan kosten naheffing (vorderingsnummer [nummer 2])
(ROT 22/1005);
- dagtekening 30 september 2021, in totaal € 67,06, bestaande uit € 1,76 aan verschuldigde parkeerbelasting en € 65,30 aan kosten naheffing (vorderingsnummer [nummer 3])
(ROT 22/1006);
- dagtekening 30 september 2021, in totaal € 67,06, bestaande uit € 1,76 aan verschuldigde parkeerbelasting en € 65,30 aan kosten naheffing (vorderingsnummer [nummer 4])
(ROT 22/1007).
Bij uitspraken op bezwaar van 7 februari 2022 (de bestreden besluiten) heeft verweerder de naheffingsaanslagen vernietigd. Er is door verweerder geen proceskostenvergoeding toegekend.
Eiser heeft tegen de bestreden besluiten beroep ingesteld.
Verweerder heeft op de beroepen gereageerd met een verweerschrift.
Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 7 juli 2023. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde. Namens eiser is mr. A. Khadri verschenen, collega van de gemachtigde van eiser.
Beoordeling door de rechtbank
1.1.
Op 10 maart 2021 om 17:01 uur (locatie Schiedamseweg te Rotterdam), op 13 maart 2021 om 12:13 uur (locatie Schiedamseweg te Rotterdam), op 16 maart 2021 om 10:08 uur (locatie Gijsingstraat te Rotterdam) en op 8 mei 2021 om 12:06 uur (locatie Jan Kobellstraat te Rotterdam) heeft een parkeercontroleur geconstateerd dat de auto van eiser (kenteken [kenteken]) geparkeerd stond zonder dat er aan de betaalplicht is voldaan.
1.2.
Naast deze vier naheffingsaanslagen werden nog 26 naheffingsaanslagen aan eiser opgelegd, alle in een periode van acht maanden. Verweerder heeft, nadat eiser bezwaar had gemaakt, de vier voornoemde naheffingsaanslagen vernietigd, nu deze op opvolgende data zijn opgelegd.
2. In geschil is slechts of verweerder terecht geen proceskostenvergoeding in bezwaar heeft toegekend.
3.1.
Eiser stelt dat verweerder ten onrechte geen proceskostenvergoeding heeft toegekend in de uitspraken op bezwaar, nu de naheffingsaanslagen wegens een aan verweerder te wijten onrechtmatigheid zijn vernietigd. Tijdens de hoorzitting heeft eiser betoogd dat het grote aantal naheffingsaanslagen niet in overeenstemming is met de beginselen van zorgvuldigheid en evenredigheid. Aan eiser zijn dertig naheffingsaanslagen opgelegd. Deze zijn eerst naar het oude adres van eiser gegaan, waarna ze later, alle met dagtekening 30 september 2021, naar het correcte adres van eiser zijn gestuurd. Op de zitting heeft eiser aangevoerd dat verweerder hiermee, en ook door niet stil te staan bij de hoeveelheid naheffingsaanslagen, onzorgvuldig gehandeld heeft. De naheffingsaanslagen zijn volgens eiser ook onevenredig omdat eiser veel aanslagen tegelijk heeft ontvangen en deze kosten gelet op het tijdsverloop niet meer kan verhalen op de chauffeurs van zijn transportbedrijf die met het voertuig hebben gereden. Eiser heeft op de zitting gesteld dat aan het evenredigheidsbeginsel getoetst kan worden omdat er sprake is van een omstandigheid die de wetgever niet heeft voorzien. Tegenwoordig wordt er gewerkt met scanauto’s en niet langer met parkeercontroleurs op straat, waardoor er een langere tijd kan zitten tussen het moment van parkeren en de dagtekening van de naheffingsaanslag. Dit kan onevenredigheid opleveren.
3.2.
Daarnaast stelt eiser dat de omstandigheid dat verweerder de naheffingsaanslagen heeft vernietigd uit coulance, niets af doet aan het feit dat er ook een proceskostenvergoeding toegekend moest worden. Eiser verwijst daarbij naar jurisprudentie (Centrale Raad van Beroep van 14 juni 2016, ECLI:NL:CRVB:2016:2277 en gerechtshof ’s-Hertogenbosch van 16 april 2010, ECLI:NL:GHSHE:2010:BM4411).
4. Verweerder voert aan dat de naheffingsaanslagen zijn vernietigd uit coulance, waardoor geen proceskostenvergoeding verschuldigd is. Daarnaast stelt verweerder dat naheffingsaanslagen gebonden besluiten zijn. Omdat er sprake is van dwingend recht, kan er niet worden getoetst aan het evenredigheidsbeginsel. Op de zitting heeft verweerder aangevoerd dat het volgens de wet mogelijk is om een naheffingsaanslag (later) toe te zenden, zonder dat op de auto zelf een parkeerbon of kennisgeving wordt achtergelaten. Het tijdsverloop tussen het moment van het parkeren en de dagtekening van de naheffingsaanslag is dus een omstandigheid die de wetgever had voorzien, waardoor een beroep op het evenredigheidsbeginsel niet opgaat.
5. Op grond van artikel 7:15, tweede lid, van de Awb worden de kosten, die de belanghebbende in verband met de behandeling van het bezwaar redelijkerwijs heeft moeten maken, door het bestuursorgaan uitsluitend vergoed op verzoek van de belanghebbende voor zover het bestreden besluit wordt herroepen wegens een aan het bestuursorgaan te wijten onrechtmatigheid.
6.1.
De rechtbank stelt voorop dat hier sprake is van gebonden beschikkingen, waarbij uit de wetgeving voortvloeit dat, indien een belastbaar feit zich voordoet, de belasting verschuldigd is. Dit is dwingend geformuleerd en het staat verweerder dus niet vrij om bij het opleggen van een naheffingsaanslag parkeerbelasting een belangenafweging te maken, Daardoor is artikel 3:4, tweede lid, van de Awb niet van toepassing. (ECLI:NL:RVS:2023:772). De stelling van eiser dat de wetgever een situatie als in deze zaak niet heeft voorzien waardoor het evenredigheidsbeginsel toch een rol kan spelen, kan hem niet baten. Uit rechtspraak volgt dat indien sprake is van bijzondere omstandigheden die niet of niet ten volle zijn verdisconteerd in de afweging van de wetgever, aanleiding kan bestaan om tot een andere uitkomst te komen dan waartoe toepassing van de wettelijke bepaling leidt. Dat is het geval indien die niet verdisconteerde bijzondere omstandigheden de toepassing van de wettelijke bepaling zozeer in strijd doen zijn met algemene rechtsbeginselen of (ander) ongeschreven recht dat die toepassing achterwege moet blijven (ECLI:NL:RVS:2023:772). Er is niet gebleken dat de wetgever situaties als deze niet heeft voorzien. Verweerder mag per kalenderdag één naheffingsaanslag opleggen. Daarnaast heeft de wetgever bepaald dat een naheffingsaanslag kan worden toegezonden zonder dat een kennisgeving op het voertuig wordt achtergelaten, waardoor de wetgever enig tijdsverloop tussen het opleggen van de naheffingsaanslag en de kennisneming daarvan heeft voorzien. De rechtbank onderkent dat in deze zaak de naheffingsaanslagen pas na vier tot zes maanden aan het juiste adres van eiser zijn toegezonden. Dit is op zichzelf geen bijzondere omstandigheid waar de wetgever niet aan zal hebben gedacht bij het opstellen van de wet. Hierbij neemt de rechtbank in aanmerking dat het niet zo is dat de naheffingsaanslagen die aan eiser zijn opgelegd alle voortkomen uit één fout, zoals het abusievelijk niet verlengen van een parkeervergunning. Eiser parkeert als pakketbezorger op verschillende plaatsen zonder te betalen, dan wel laat werknemers van hem dit doen. De rechtbank heeft geen aanleiding om anders te concluderen dan dat het niet betalen van parkeerbelasting een bewuste keuze is. Dat eiser vervolgens een reeks naheffingsaanslagen krijgt is een logisch en voorzienbaar gevolg daarvan. Dat hij de kosten niet kan verhalen op zijn (oud-)werknemers komt voor zijn rekening en risico.
6.2.
Daarnaast is de rechtbank van oordeel dat verweerder niet in strijd met het zorgvuldigheidsbeginsel heeft gehandeld. Niet is gebleken dat verweerder heeft verzuimd de nodige kennis omtrent de relevante feiten bij de voorbereiding van het besluit te betrekken. Dat de naheffingsaanslagen eerst naar een verkeerd adres zijn gestuurd, maakt niet dat de naheffingsaanslagen onzorgvuldig zijn opgelegd. Verweerder heeft geen rekening hoeven houden met de hoeveelheid aanslagen die in één keer naar eiser zijn gestuurd. Verweerder mag namelijk één naheffingsaanslag per kalenderdag opleggen.
6.3.
Gelet op het bovenstaande, is de rechtbank van oordeel dat verweerder de naheffingsaanslagen mocht opleggen. Hieruit vloeit voort dat, nu verweerder de naheffingsaanslagen uit coulance heeft vernietigd en niet vanwege een aan verweerder te wijten onrechtmatigheid, er geen proceskostenvergoeding voor de bezwaarfase aan eiser moet worden vergoed. De jurisprudentieverwijzingen van eiser maken dit niet anders omdat deze zien op andere situaties.
Conclusie en gevolgen
7. De beroepen zijn ongegrond. Eiser krijgt het griffierecht niet terug.
8. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding. Hierdoor bestaat ook geen aanleiding voor het vergoeden van enige wettelijke rente.
Beslissing
De rechtbank verklaart de beroepen ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. A.L. Pöll, rechter, in aanwezigheid van
mr. W.D.F. Oskam, griffier. De uitspraak is uitgesproken in het openbaar op 24 juli 2023.
griffier
rechter
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar het gerechtshof Den Haag waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van het gerechtshof Den Haag vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.