ECLI:NL:RBROT:2026:2487

• Datum uitspraak: 13 maart 2026
• Publicatiedatum: 12 maart 2026
• Zaaknummer: 10-292075-21 (ontnemingsvonnis)
• Instantie: Rechtbank Rotterdam
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Strafrecht
• Uitkomst: Toewijzend
• Procedures: Eerste aanleg - meervoudig
• Rechters: M.J.M. van Beckhoven; N. van Esch; L.J.M. Janssen
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl
• Verwijzingen: 6 uitgaand

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Ontnemingsvonnis wegens medeplegen valsheid in geschrift met wederrechtelijk verkregen voordeel

De rechtbank Rotterdam heeft op 13 maart 2026 een ontnemingsvonnis uitgesproken tegen de veroordeelde, die eerder op die dag is veroordeeld voor medeplegen van valsheid in geschrift en het gebruik van valse documenten. De ontnemingsvordering van het Openbaar Ministerie was gebaseerd op artikel 36e van het Wetboek van Strafrecht en betrof het wederrechtelijk verkregen voordeel uit de strafbare feiten gepleegd in de periode van 21 maart 2021 tot en met 5 oktober 2022.

De rechtbank heeft het wederrechtelijk verkregen voordeel vastgesteld op €94.149,08, na aftrek van kosten die rechtstreeks verband houden met de strafbare feiten, zoals analysekosten en betalingen aan de medeveroordeelde. De berekening is gebaseerd op een gedetailleerde transactieberekening van betalingen ontvangen voor valse rapportages over monsternemingen bij tanks met olie op een haventerrein, waarbij betalingen via de bedrijfsrekening van de veroordeelde en de medeveroordeelde liepen.

De verdediging voerde aan dat de vordering moest worden afgewezen of gematigd vanwege onjuiste en onvolledige berekeningen, en dat kosten niet correct waren meegenomen. De rechtbank verwierp deze verweren, onder meer omdat de verdediging onvoldoende onderbouwing leverde voor extra kosten en omdat fiscale afdracht niet in mindering mag worden gebracht bij de ontneming.

De rechtbank legde de veroordeelde de verplichting op om het bedrag van €94.149,08 aan de staat te betalen en bepaalde de maximale duur van gijzeling bij niet-betaling op 395 dagen. Het vonnis is gewezen door drie rechters en is niet onherroepelijk.

Uitkomst: De veroordeelde is verplicht €94.149,08 aan de staat te betalen ter ontneming van het wederrechtelijk verkregen voordeel.

Uitspraak

Rechtbank Rotterdam

Team straf 2

Parketnummer: 10-292075-21

Datum uitspraak: 13 maart 2026

Tegenspraak

Vonnis van de rechtbank Rotterdam, meervoudige kamer voor strafzaken, naar aanleiding van de vordering als bedoeld in artikel 36e van het Wetboek van Strafrecht van de officier van justitie in de zaak tegen

[veroordeelde] ,

geboren op [geboortedatum] 1964 in [geboorteplaats] ,

ingeschreven in de basisregistratie personen op het adres:

[adres] , [postcode] [woonplaats] ,

raadsman mr. P.T.P. van der Made, advocaat in Rotterdam.

1. Procedure

De officier van justitie heeft een vordering tot ontneming ingediend. Het onderzoek op de zitting heeft plaatsgevonden op 10 en 12 februari 2026 en op 13 maart 2026, gelijktijdig met het onderzoek van de strafzaak.

2. Voorafgaande veroordeling

Bij vonnis van deze rechtbank van 13 maart 2026 (hierna: het vonnis) is [veroordeelde] (hierna: de veroordeelde) veroordeeld voor - kort gezegd - medeplegen van valsheid in geschrift, en deze geschriften gebruiken als ware deze echt en onvervalst, meermalen gepleegd in de periode van 21 maart 2021 tot en met 5 oktober 2022. Dit vonnis is niet onherroepelijk.

3. Vordering

De vordering van de officier van justitie mr. B. Lijnse, zoals gewijzigd op de zitting van

12 februari 2026, strekt tot:

- het vaststellen van het wederrechtelijk verkregen voordeel als bedoeld in artikel 36e van het Wetboek van Strafrecht (hierna: Sr) op een bedrag van € 100.334,60;

- het opleggen aan de veroordeelde van de verplichting tot betaling aan de staat van een bedrag van € 100.334,60 ter ontneming van dat wederrechtelijk verkregen voordeel.

De vordering is gebaseerd op artikel 36e, tweede lid, Sr. Volgens de officier van justitie is sprake van voordeel verkregen door middel van of uit de baten van het strafbare feit waarvoor [veroordeelde] is veroordeeld.

4. Standpunt verdediging grondslag/hoogte ontnemingsvordering

De ontnemingsvordering dient te worden afgewezen, omdat de veroordeelde het onderliggende feit ontkent en door de verdediging vrijspraak werd bepleit.

Subsidiair is aangevoerd dat de vordering dient te worden gematigd, omdat de berekening onvolledig en onjuist is; er is niet zoveel verdiend als wordt gesteld en niet alle kosten zijn op de berekening in mindering gebracht. De verdediging stelt zich op het standpunt dat het niet aan de verdediging is om de kosten naar voren te brengen, maar dat het openbaar ministerie een juiste berekening moet maken. De betaling van [naam bedrijf 1] op 17 juni 2022 ziet niet op werkzaamheden verricht in het kader van de tenlastegelegde sampling rapporten en dient dan ook niet te worden meegekomen in de berekening. De ontvangen vergoeding voor de monsternemingen is inclusief de kosten voor de analyse van de olie. Deze werkzaamheden werden door de veroordeelde uitbesteed en dienen als kosten in mindering te worden gebracht. De analyse van één sampling op 16 juli 2021 kostte € 1.028,50. Ook is aangevoerd dat de veroordeelde veel meer geld heeft overgemaakt aan [naam eenmanszaak 1] / [medeveroordeelde] dan nu uit de berekening van het openbaar ministerie blijkt. De veroordeelde en [medeveroordeelde] hebben er beiden ongeveer hetzelfde bedrag aan overgehouden. Om welke bedragen het gaat kan de verdediging op dit moment niet concreet maken. De werkzaamheden werden zakelijk verricht en maken onderdeel uit van de totale omzet van het bedrijf van de veroordeelde. Over die omzet, en dus over de verdiensten van de werkzaamheden in deze zaak is inkomstenbelasting betaald en daarmee is in de berekening ook geen rekening gehouden.

5. Beoordeling van het wederrechtelijk verkregen voordeel

De veroordeelde is bij vonnis van deze rechtbank van 13 maart 2026 veroordeeld, voor zover van belang, voor het strafbare feit:

Feit 2

medeplegen van valsheid in geschrift, meermalen gepleegd

en

medeplegen van opzettelijk een geschrift als bedoeld in artikel 225, eerste lid van het Wetboek van Strafrecht, afleveren en/of voorhanden hebben, terwijl hij weet of redelijkerwijs moet vermoeden dat dit geschrift bestemd is voor gebruik als ware het echt en onvervalst, meermalen gepleegd.

In het vonnis in de strafzaak is vastgesteld dat dit strafbare feit door de veroordeelde is begaan.

Uit het rapport berekening wederrechtelijk verkregen voordeel ^[1] (hierna: het ontnemingsrapport) blijkt dat de veroordeelde door middel van dit feit wederrechtelijk voordeel heeft verkregen.

6. Schatting van het wederrechtelijk verkregen voordeel

Uit het vonnis blijkt dat de veroordeelde samen met [medeveroordeelde] meerdere rapportages vals/valselijk heeft opgemaakt met betrekking tot monsternemingen bij tanks met olie op een haventerrein, in eigendom bij Shell. De betaling hiervoor verliep via de bedrijfsrekening van [naam eenmanszaak 2] Nederland , de eenmanszaak van de veroordeelde. In een aantal gevallen werd een deel van die betaling overgemaakt naar [naam eenmanszaak 1] , de eenmanszaak van voornoemde [medeveroordeelde] . De onderzoeksperiode loopt van 1 januari 2021 tot 31 december 2022. Het betreft een transactieberekening, die betrekking heeft op de rapportages die door de veroordeelde zijn opgesteld naar aanleiding van de verschillende monsternemingen.

De schatting van het wederrechtelijk verkregen voordeel is gebaseerd op de feiten en omstandigheden die zijn ontleend aan de inhoud van de wettige bewijsmiddelen. De berekening van het bedrag waarop het wederrechtelijk verkregen voordeel moet worden geschat, is gebaseerd op de berekening in het ontnemingsrapport. Deze berekening is in het ontnemingsrapport voldoende door middel van wettige en nauwkeurig aangeduide bewijsmiddelen onderbouwd. Deze bewijsmiddelen zullen niet worden uitgewerkt, maar volstaan wordt met een samenvatting van de voor de schatting redengevende feiten en omstandigheden. De vindplaatsen daarvan zullen in voetnoten worden vermeld.

Bespreking verweren

Naar aanleiding van verweren over de berekening van het geschatte wederrechtelijk verkregen voordeel overweegt de rechtbank het volgende. Uit het ontnemingsrapport blijkt dat de veroordeelde voor het opstellen van 7 rapporten een bedrag van € 157.800,00 heeft ontvangen. ^[2]

De rechtbank neemt, anders dan de verdediging heeft betoogd, het rapport van 11 juli 2022 ook mee in de berekening. Uit de berichten aangetroffen in de telefoon van [medeveroordeelde] met de opdrachtgever blijkt dat de betaling van [naam bedrijf 1] op 17 juni 2022 ziet op deze monsterneming. ^[3]

Bij de bepaling van de hoogte van het voordeel kunnen kosten in mindering worden gebracht die rechtstreeks in verband staan met het begaan van de strafbare feiten waarop het voordeel is gebaseerd en die redelijkerwijs voor aftrek in aanmerking komen. Ten aanzien van deze rapporten kunnen de bedragen die door [naam eenmanszaak 2] / [veroordeelde] aan [naam eenmanszaak 1] / [medeveroordeelde] zijn overgemaakt als kosten worden beschouwd en deze zullen dan ook op het wederrechtelijk verkregen voordeel in mindering worden gebracht.

Door de verdediging is aangevoerd dat de door [naam eenmanszaak 2] betaalde analysekosten ook in mindering moeten worden gebracht. De rechtbank zal deze kosten op het ontnemingsbedrag in mindering brengen. Deze kosten werden door [naam eenmanszaak 2] betaald en dit wordt ondersteund door de zich in het dossier bevindende facturen. ^[4] Ten aanzien van de monsternemingen waarvan geen factuur in het dossier zit, gaat de rechtbank uit van de verklaring van [veroordeelde] en de factuur van 19 juli 2021, dat voor de analyse van één monster bij [naam 1] € 1.028,50 werd betaald.

Verder stelt de verdediging zich op het standpunt dat het niet aan de verdediging is om de kosten naar voren te brengen en te onderbouwen, maar dat het openbaar ministerie een juiste berekening moet maken. Dit is een onjuiste voorstelling van zaken. Het is aan de verdediging om te stellen en te onderbouwen dat door de veroordeelde kosten zijn gemaakt. Nu dat - afgezien van de analysekosten - niet is gebeurd, kan de rechtbank daar in de berekening geen rekening mee houden.

Het verzoek om rekening te houden met de fiscale afdracht die over het wederrechtelijk verkregen voordeel heeft plaatsgevonden wordt afgewezen. Hierbij wordt verwezen naar de wetsgeschiedenis van artikel 36e Sr en vaste rechtspraak waarin de Hoge Raad heeft beslist dat de rechter bij de vaststelling van de hoogte van het door de betrokkene aan de staat ter ontneming van het wederrechtelijk verkregen voordeel te betalen bedrag, geen rekening dient te houden met de belastingheffing over het bedrag van het door de veroordeelde wederrechtelijk verkregen voordeel. ^[5] Verrekening met eventueel afgedragen belastingheffingen vindt plaats in de executiefase. Het verweer wordt verworpen.

Berekening

1.
Rapport [naam rapport 1] , monsterneming op 25 maart 2021

Bij dit rapport werd een factuur aangetroffen van 24 maart 2021 met de naam Invoice [naam rapport 1] , gericht aan [persoon A] . Het factuurbedrag was € 10.000,-. Op 29 maart 2021 werd € 10.000,- bijgeschreven op bankrekening van [naam eenmanszaak 2] Nederland , voorzien van omschrijving Diptest voor BLCO at Shel/Eurpoort Invoice [naam rapport 1] .

Op 30 maart 2021 werd € 4.152,72 overgeboekt naar de bankrekening van [naam bedrijf 2] , voorzien van omschrijving Factuur [factuurnummer] , Analyse BLCO Tk.3009 / Tk.3010.

2.
Rapport [naam rapport 2] , monsterneming 31 mei 2021

Behorende bij deze rapportage werd een factuur aangetroffen met de naam Invoice [naam rapport 2] , gericht aan [naam bedrijf 3] voor een bedrag van

€ 6.310,-. Op 29 en 30 mei 2021 werd respectievelijk € 4.000,- en € 2.310,- bijgeschreven op de bankrekening van [naam eenmanszaak 2] , voorzien van de omschrijvingen [naam omschrijving 1] // [naam omschrijving 2] .

Er is geen factuur voor de kosten van de analyse van dit sample in het dossier aangetroffen. Deze kosten worden, gelet op hetgeen hiervoor is overwogen, door de rechtbank vastgesteld op € 1.028,50.

3.
Rapport [naam rapport 3] , monsterneming 16 juli 2021

Op respectievelijk 16 en 19 juli 2021 werd een bedrag van € 20.000,- en van € 9.500,- bijgeschreven op de bankrekening van [naam eenmanszaak 2] Nederland , die laatste voorzien van kenmerk [kenmerk] . Dat beide bedragen zien op deze monsterneming wordt afgeleid uit de Whatsappgesprekken tussen de veroordeelde en [medeveroordeelde] , waarbij de veroordeelde op 16 juli 2021 een bericht stuurt dat er een overboeking was gedaan van € 29.500,- afkomstig van [naam bedrijf 4] .

Vervolgens werd op 21 juli 2021 een deel hiervan, € 7.500,-, door de veroordeelde van de bankrekening van [naam eenmanszaak 2] overgemaakt aan [medeveroordeelde] onder vermelding van: Voorschot [naam bedrijf 4] . Op 19 juli 2021 werd € 1.028,50 overgeboekt naar bankrekening van [naam bedrijf 2] , zonder omschrijving.

4.
Rapport [naam rapport 3] , monsterneming 21/22 september 2021

Op 20 september 2021 werd € 33.000,- bijgeschreven op de bankrekening van [naam eenmanszaak 2] Nederland , voorzien van omschrijving: [naam bedrijf 4] TO [naam eenmanszaak 2] FOR DIP TEST DIP TEST SHELL ROTERDAM [naam rapport 3] , afkomstig van de rekening van [naam bedrijf 5] . In de telefoon van de veroordeelde staat een op 20 september 2021 verstuurd bericht van ene [persoon B] dat het bedrag van € 33.000,- zal worden overgemaakt naar [naam eenmanszaak 2] . Rond 21 en 22 september appen de veroordeelde en [medeveroordeelde] dat het voor hen slechts een paar uurtjes werk is om een rapport aan te passen en daar € 33.000,- voor in rekening te brengen. Deze omstandigheden maken dat deze betaling hoort bij dit rapport en deze monsterneming.

In de laptop van [medeveroordeelde] werden 2 facturen van [naam eenmanszaak 1] aan [naam eenmanszaak 2] aangetroffen; voor een bedrag van € 9.443,- van 24 september 2021 met omschrijving: Inspection and diptest [naam 2] en voor een bedrag € 750,- onder vermelding van [naam 3] . Op 25 september 2021 werd € 9.443,- overgemaakt vanaf de bankrekening van [naam eenmanszaak 2] naar de bankrekening van [naam eenmanszaak 1] , voorzien van de omschrijving: Dip test 21-22 september 2021, [naam bedrijf 4] . Op 3 oktober 2021 werd zonder nadere omschrijving € 750,- overgemaakt vanaf de bankrekening van [naam eenmanszaak 2] naar de bankrekening van [naam eenmanszaak 1] . In totaal is naar [naam eenmanszaak 1] een bedrag van € 10.193,- doorgeboekt.

Op 24 september 2021 werd € 4.114,- overgemaakt ten gunste van de bankrekening van [naam eenmanszaak 2] , voorzien van omschrijving [naam omschrijving 3] 21 en 22 Sept. Dezelfde dag werd dit bedrag overgemaakt naar de bankrekening van [naam bedrijf 2] .

5.
Rapport [naam rapport 4] / [naam rapport 5] , monsterneming 11/12 oktober 2021

Hetzelfde rapport is onder twee verschillende namen aangetroffen in het dossier; ‘ [naam rapport 4] ’ en in de laptop van [medeveroordeelde] werd een sampling report aangetroffen met de naam ‘Sampling and analysing report [naam rapport 5] ’. Op 1 oktober 2021 werd

€ 43.990,- bijgeschreven op de bankrekening van [naam eenmanszaak 2] , voorzien van de omschrijving: [naam omschrijving 4] Invoice Number- [nummer] . De datum komt niet overeen met de opgemaakte rapportage, maar wel wordt de datum van de transactie aan deze sampling gekoppeld, te meer nu op 2 oktober 2021 een bedrag van € 42.464,- door [naam eenmanszaak 2] werd overgemaakt naar een andere rekening van [naam eenmanszaak 2] met de omschrijving Voorbereiding [naam omschrijving 5] .

Bij voornoemd rapport in de laptop van [medeveroordeelde] werd een factuur aangetroffen opgesteld door [naam eenmanszaak 1] , gericht aan [naam eenmanszaak 2] en voorzien van de naam [naam 4] , met de datum 12 oktober 2021 voor een bedrag van € 16.737,-. Op 13 en 14 oktober werd vervolgens respectievelijk € 15.000,- en € 1.737,- overgemaakt van [naam eenmanszaak 2] Nederland naar het bankrekeningnummer [rekeningnummer] ten name van [naam eenmanszaak 1] , voorzien van de omschrijving en ‘ [naam omschrijving 6] , eerste afwikkeling, Kan geen 1.737 extra boeken, morgen [naam omschrijving 6] , 2e deel’.

Op 12 oktober 2021 werd € 3.525,94 overgemaakt ten gunste van de bankrekening van [naam bedrijf 2] .

6.
Rapport [naam rapport 6] , monsterneming 8 april 2022

In de laptop van [medeveroordeelde] werd naast dit rapport, een factuur van € 12.500,- aangetroffen opgesteld uit hoofde van [naam eenmanszaak 2] , gericht aan [naam bedrijf 6] d.d. 5 april 2022. Hoewel zich in het dossier geen saldo- en/of transacties bevinden die zien op de periode na de aanhouding van de veroordeelde, blijkt uit het berichtenverkeer dat dit bedrag ook daadwerkelijk is ontvangen. Uit Whatsapp berichten van [medeveroordeelde] blijkt dat op 6 april 2022 een bericht werd verstuurd door [persoon C] waarin een ‘outgoing wire transfer request’ was opgenomen. Dit betrof een betaling van € 12.500,00 euro aan [naam eenmanszaak 2] met afzender [persoon C] [naam bedrijf 6] . Dat dit bedrag ook daadwerkelijk is betaald door [naam bedrijf 6] blijkt uit de Whatsapp berichten tussen deze [persoon C] en de veroordeelde. Op 12 april 2022 geeft [persoon C] aan dat hij en zijn investeerders boos zijn omdat er ‘12,5 K’ is betaald, terwijl er meerdere dingen in het rapport niet kloppen.

Er is geen factuur voor de kosten van de analyse van de drie samples in het dossier aangetroffen. Deze worden, gelet op hetgeen hiervoor is overwogen, door de rechtbank vastgesteld op 3 x € 1.028,50 = € 3.085,50.

7.
Rapport [naam rapport 7] , monsterneming 11 juli 2022.

Hetzelfde geldt bij de betaling die hoort bij dit rapport. Uit het berichtenverkeer volgt dat betaling daadwerkelijk heeft plaatsgevonden. In de telefoon van [medeveroordeelde] staan Whatsapp berichten met [persoon D] van [naam bedrijf 1] over dit rapport. [persoon D] stuurde een bericht dat er € 22.500,- was overgemaakt op 17 juni 2022. [medeveroordeelde] bevestigt de ontvangst van de betaling op 17 juni 2022. [medeveroordeelde] stuurt vervolgens op 11 juli 2022 foto’s van samplingflessen met de krant (AD) zichtbaar in beeld naar [persoon D] en een afbeelding met een deel van het labrapport van [naam 1] . Ook uit Whatsapp berichten tussen de veroordeelde en [medeveroordeelde] blijkt dat er daadwerkelijk is betaald.

Op 14 juli 2022 stuurde [medeveroordeelde] een bericht dat de kosten van [naam 1] ‘1.712 ex’ bedragen. Vervolgens reageerde de veroordeelde: “Dat is dan € 10.214,24 de man...” Op de vraag van de veroordeelde op welke bankrekening hij het kan storten, reageert [medeveroordeelde] met: [naam eenmanszaak 1] . Even later bevestigt [medeveroordeelde] de betaling: “Ja, staat er op.”

Er is geen factuur aangetroffen met betrekking tot de analyse door [naam 1] . Gelet op de hiervoor weergegeven berichten tussen de veroordeelde ten [medeveroordeelde] komt de rechtbank uit op een bedrag van € 2.071,52 (€ 22.500,- minus 2x € 10.214,24).

Resumé

Rapporten opbrengsten kosten [medeveroordeelde] kosten analyse

25 maart 2021 € 10.000,00 € 4.152,72

31 mei 2021 € 6.310,00 € 1.028,50

16 juli 2021 € 29.500,00 € 7.500,00 € 1.028,50

21/22 september 2021 € 33.000,00 € 10.193,00 € 4.114,00

11/12 oktober 2021 € 43.990,00 € 16.737,00 € 3.525,94

8 april 2022 € 12.500,00 € 3.085,50

11 juli 2022
€ 22.500,00 € 10.214,24 € 2.071,52

€ 157.800,00 € 44.644,24 € 19.006,68

Het totaal aan wederrechtelijk verkregen voordeel, opbrengst minus kosten, komt hiermee op € 94.149,08.

Toerekening

Bij de schatting van het te ontnemen voordeel is het uitgangspunt dat de veroordeelde in de vermogenspositie wordt gebracht waarin hij verkeerde voor het plegen van het strafbare feit en waaruit dat voordeel is genoten. Gelet hierop dient bij de bepaling van dat voordeel te worden uitgegaan van het voordeel dat de veroordeelde in de concrete omstandigheden van het geval daadwerkelijk heeft behaald.

Gebleken is dat de veroordeelde door middel van en uit de baten van het strafbare feit wederrechtelijk voordeel heeft verkregen. Dit voordeel dient hem te worden ontnomen.

Conclusie

Gezien het voorgaande wordt het door de veroordeelde wederrechtelijk verkregen voordeel geschat op
€ 94.149,08 .

7. Vaststelling van de betalingsverplichting

Uitgangspunt is dat de betalingsverplichting wordt vastgesteld op het geschatte wederrechtelijk verkregen voordeel. Er is in deze zaak geen reden om daarvan af te wijken.

De slotsom is dat aan de veroordeelde de verplichting zal worden opgelegd om een bedrag van
€ 94.149,08 aan de staat te betalen ter ontneming van het wederrechtelijk verkregen voordeel.

Bij deze beslissing zijn de persoon en de persoonlijke omstandigheden van de veroordeelde in aanmerking genomen.

9. Maximale duur gijzeling

Op grond van artikel 6:6:25 Sv zal de duur van de gijzeling worden vastgesteld die ten hoogste kan worden gevorderd indien volledig verhaal van het ontnemingsbedrag niet mogelijk is.

Uitgaande van een maximum duur van de gijzeling van drie jaar (artikel 36e, elfde lid, Sr) hanteert de rechtbank naar rato de volgende verdeling:

• voor bedragen tot € 50.000,- geldt een maximum van 360 dagen;
• voor bedragen tot € 500.000,- geldt een maximum van 720 dagen;
• voor bedragen van € 5.000.000,- of meer geldt een maximum van 1080 dagen.

Het aantal dagen gijzeling in deze zaak zal daarom worden vastgesteld op 395 dagen

(360 + 35 (360:450.000x44.149)).

10. Toepasselijke wettelijke voorschriften

Deze beslissing is gegrond op artikel 36e van het Wetboek van Strafrecht.

11. Beslissing

De rechtbank:

stelt het bedrag waarop het door de veroordeelde wederrechtelijk verkregen voordeel wordt

geschat, vast op
€ 94.149,08 (zegge: vierennegentig duizend honderdnegenenveertig euro en acht cent);

legt aan de veroordeelde de verplichting op tot betaling aan de staat van
€ 94.149,08 (zegge: vierennegentig duizend honderdnegenenveertig euro en acht cent) ter ontneming van dat wederrechtelijk verkregen voordeel;

bepaalt de duur van de gijzeling die met toepassing van artikel 6:6:25 Sv ten hoogste kan worden gevorderd op
395 dagen (zegge: driehonderd vijfennegentig);

wijst af het meer of anders gevorderde.

Dit vonnis is gewezen door:

mr. M.J.M. van Beckhoven, voorzitter,

en mrs. N. van Esch en L.J.M. Janssen, rechters,

in tegenwoordigheid van M.J. Grootendorst, griffier,

en uitgesproken op de openbare zitting van deze rechtbank op 13 maart 2026.

Voetnoten

1. Het rapport berekening wederrechtelijk verkregen voordeel per delict onderzoek Barrel, van politie Rotterdam, nummer [rapportnummer 1] , met bijlagen.

2. Pagina’s 12 t/m 27 van het ontnemingsrapport

3. [rapportnummer 2] , bijlage pagina 327 en verder bij het ontnemingsrapport

4. Bijlagen processen-verbaal [nummer proces-verbaal 1] en [nummer proces-verbaal 2]

5. ECLI:NL:HR:2017:429 en ECLI:NL:HR:2021:1