ECLI:NL:CBB:2021:957

• Datum uitspraak: 19 oktober 2021
• Publicatiedatum: 14 oktober 2021
• Zaaknummer: 20/507
• Instantie: College van Beroep voor het bedrijfsleven
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Bestuursrecht
• Uitkomst: Afwijzend
• Procedures: Verzet
• Rechters: T.G.M. Simons
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Redelijke termijn eindigt bij kennisname besluit dat belanghebbende geheel tegemoetkomt

Appellante had beroep ingesteld tegen een besluit van de minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit inzake de invordering van een dwangsom. Na een bezwaarprocedure verklaarde de minister het bezwaar alsnog gegrond en herroept het oorspronkelijke besluit. Het College veroordeelde de minister tot betaling van proceskosten en een vergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn.

Appellante maakte bezwaar tegen de vaststelling van de redelijke termijn en stelde dat deze pas eindigde bij betaling, wat zou leiden tot een hogere vergoeding. Het College oordeelde echter dat de redelijke termijn eindigt zodra de betrokkene kennis neemt van een besluit dat geheel tegemoetkomt aan zijn belang, omdat vanaf dat moment geen spanning en frustratie meer wordt ondervonden.

Het verzet van appellante werd ongegrond verklaard. Tevens werd bevestigd dat een verzoek om vergoeding van immateriële schade binnen een redelijke termijn van één jaar moet worden beslist, en dat de duur van de verzetprocedure niet tot verlenging van die termijn leidt.

Uitkomst: Het verzet wordt ongegrond verklaard en de vergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn blijft € 1.500,-.

Uitspraak

COLLEGE VAN BEROEP VOOR HET BEDRIJFSLEVEN

zaaknummer: 20/507

uitspraak van de enkelvoudige kamer van 19 oktober 2021 op het verzet van

[naam BV] , te [plaats] , appellante

(gemachtigde: mr. drs. A.C.M. Brom MA LLM).

Procesverloop

Appellante heeft beroep ingesteld tegen het besluit van de minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (minister) van 20 april 2020, waarbij het op 6 juli 2017 door de minister ontvangen bezwaar van appellante tegen het besluit van 6 mei 2017 tot invordering van een dwangsom ongegrond is verklaard.

Bij besluit van 25 september 2020 heeft de minister het bezwaar alsnog gegrond verklaard en het besluit van 6 mei 2017 herroepen.

Bij uitspraak van 3 augustus 2021 heeft het College de minister veroordeeld tot betaling van € 748,- aan proceskosten en € 1.500,- wegens overschrijding van de redelijke termijn.

Appellante heeft tegen de uitspraak van 3 augustus 2021 verzet gedaan.

Het verzet is ter zitting behandeld op 6 oktober 2021. Appellante heeft zich laten vertegenwoordigen door haar gemachtigde. De minister is niet verschenen.

Overwegingen

1. Het College heeft in de uitspraak van 3 augustus 2021 overwogen dat appellante het beroep heeft ingetrokken en daarbij heeft verzocht om een proceskostenveroordeling en vergoeding van immateriële schade wegens overschrijding van de redelijke termijn. Het College heeft vervolgens overwogen dat de in aanmerking te nemen termijn is aangevangen op 6 juli 2017 en is geëindigd op 25 september 2020, wat leidt tot een bedrag aan immateriële schade van (3 x € 500,- =) € 1.500,-.

2. Appellante heeft in het verzetschrift aangevoerd dat het College ten onrechte heeft overwogen dat zij het beroep heeft ingetrokken en dat daarom - behoudens het gedane verzet - het geschil pas is geëindigd met de uitspraak van 3 augustus 2021. Dat had moeten leiden tot een door de minister te betalen bedrag aan immateriële schade van (5 x € 500,- =) € 2.500,-. Ter zitting in verzet heeft appellante betoogd dat het geschil pas is geëindigd met de betaling door de minister van het aan appellante verschuldigde bedrag op 16 augustus 2021.

3. Het College stelt in verzet voorop dat appellante geen belang heeft bij een oordeel over de vraag of in de uitspraak van 3 augustus 2021 wel of niet terecht is overwogen dat het beroep is ingetrokken. Het College is namelijk, evenals het gerechtshof Den Haag (uitspraak van 4 november 2020, ECLI:NL:GHDHA:2020:2111) en het Gemeenschappelijk Hof van Justitie van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba (uitspraak van

19 augustus 2021, ECLI:NL:OGHACMB:2021:226), van oordeel dat de in aanmerking te nemen termijn eindigt zodra de betrokkene kennis neemt van een besluit van het bestuursorgaan waarbij geheel aan de betrokkene tegemoet wordt gekomen. Vanaf dat moment kan immers worden aangenomen dat geen sprake meer is van door de betrokkene ondervonden spanning en frustratie. Het betoog van appellante dat de in aanmerking te nemen termijn (pas) eindigt op het moment van betaling, slaagt niet. Dat spanning en frustratie worden ondervonden is immers uitsluitend het gevolg van het uitblijven van duidelijkheid over de uitkomst van het materiële geschil. In het voorliggende geval is aldus de in aanmerking te nemen termijn geëindigd op 26 september 2020. Dat betekent dat bij de uitspraak van 3 augustus 2021 terecht een bedrag van € 1.500,- aan immateriële schade is toegekend. Het verzet moet daarom ongegrond worden verklaard.

4. Het voorgaande neemt overigens niet weg dat op een verzoek om vergoeding van immateriële schade binnen een redelijke termijn (van één jaar) moet worden beslist. Dat is hier het geval. Het verzoek is gedaan op 25 augustus 2020 en de in verzet aangevallen uitspraak op 3 augustus 2021. Omdat het verzet ongegrond wordt verklaard, wordt de hier in aanmerking te nemen termijn niet verlengd met de duur van de procedure in verzet.

5. Voor een veroordeling in de proceskosten van het verzet is geen aanleiding.

Beslissing

Het College verklaart het verzet ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. T.G.M. Simons, in aanwezigheid van

T.S Garcia Bijvoet, griffier
. De beslissing is in het openbaar uitgesproken

op 19 oktober 2021.

w.g. T.G.M. Simons w.g. T.S. Garcia Bijvoet