Uitspraak
05/2783 AW
Centrale Raad van Beroep
Meervoudige kamer
U I T S P R A A K
op het hoger beroep van:
[appellant], wonende te [woonplaats] (hierna: appellant),
tegen de uitspraak van de rechtbank Utrecht van 11 april 2005, nr. 04/1425 (hierna: aangevallen uitspraak),
in het geding tussen
appellant
en
het College van Bestuur van de Technische Universiteit Delft (hierna: college)
Datum uitspraak: 11 mei 2006.
I. PROCESVERLOOP
Namens appellant heeft mr. G.Tj. de Jong, advocaat te Utrecht, hoger beroep ingesteld.
Namens het college is een verweerschrift ingediend.
Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 30 maart 2006. Appellant is niet verschenen, terwijl het college zich heeft laten vertegenwoordigen door mr. B.W.G. Orth, advocaat te Amsterdam.
II. OVERWEGINGEN
1. Voor een uitgebreidere weergave van de in dit geding van belang zijnde feiten en omstandigheden wordt verwezen naar de aangevallen uitspraak. De Raad volstaat met het volgende.
1.1. Bij besluit van 1 augustus 2000 is aan appellant met ingang van 1 juli 2000 een uitkering toegekend op grond van het Besluit Werkloosheidsregeling Nederlandse Universiteiten (voorzover hier van belang zakelijk gelijkluidend aan het Besluit Werkloosheid onderwijs- en onderzoekpersoneel) in verband met de beëindiging van zijn tijdelijk contract bij de Technische Universiteit Delft. Vanaf 15 oktober 2000 tot 14 april 2001 is appellant wederom in dienst getreden bij de Technische Universiteit Delft, waarna zijn uitkering is herleefd. Vervolgens is appellant van 28 mei 2001 tot 31 augustus 2001 bij TNO werkzaam geweest en aansluitend vanaf 1 september 2001 bij het bedrijf ADNR Technology Services Sagl in Zwitserland. Vanwege het faillissement van dit bedrijf is appellant op 12 juli 2002 werkloos geworden. Vanaf laatstgenoemde datum tot 31 januari 2004 heeft appellant in Zwitserland een Zwitserse werkloosheidsuitkering ontvangen. Vervolgens heeft hij op 4 februari 2004 een verzoek om herleving van zijn eerder in Nederland toegekende werkloosheidsuitkering ingediend.
1.2. Bij besluit van 17 maart 2004, zoals na daartegen gemaakt bezwaar gehandhaafd bij het bestreden besluit van 11 mei 2004, heeft het college afwijzend beslist op het verzoek van appellant om de uitkering met ingang van 1 februari 2004 te doen herleven. Daartoe is overwogen dat appellant direct na de beëindiging van zijn werkzaamheden in Zwitserland in het buitenland is gebleven, hetgeen betekent dat hij vanaf dat moment feitelijk buiten Nederland woont of verblijf houdt anders dan wegens vakantie. Op grond van artikel 5, eerste lid, aanhef en onder f, van de van toepassing zijnde werkloosheidsregeling heeft hij derhalve geen recht op uitkering. Nu hij niet direct naar Nederland is teruggekeerd, nadat zijn aanstelling in Zwitserland was geëindigd, betekent dit dat ook voor hem de herlevingstermijn van zes maanden, als genoemd in artikel 7, derde lid, in verbinding met het vijfde lid, van de betrokken regeling is gaan lopen. Het verzoek om herleving is bij het college ingekomen nadat de periode van zes maanden al was verstreken, zodat op dat verzoek afwijzend is beslist.
2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep van appellant tegen het bestreden besluit van 11 mei 2004 ongegrond verklaard. Daartoe is overwogen dat appellant, toen hij op 12 juli 2002 uit zijn dienstbetrekking bij ADNR in Zwitserland werkloos was geworden en hij in Zwitserland verbleef om te proberen een nieuw inkomen te verwerven, op dat moment op grond van artikel 5, eerste lid, aanhef en onder f, van de van toepassing zijnde regeling geen recht kon doen gelden op een uitkering. Aangezien appellant eerst per 31 januari 2004 is teruggekeerd naar Nederland kan van herleving op grond van artikel 7, derde lid, aanhef en onder a, evenmin sprake zijn omdat de periode tussen de eindiging van het recht op uitkering, te weten het moment dat appellant in Zwitserland verbleef na het ontstaan van zijn werkloosheid op 12 juli 2002 en het vervallen van deze omstandigheid, langer dan zes maanden heeft geduurd. Ten aanzien van de stelling van appellant dat hij in de periode na het verlies van zijn baan in Zwitserland in feite in Nederland woonde, heeft de rechtbank overwogen dat appellant heeft erkend dat hij om in aanmerking te komen voor de door hem in Zwitserland ontvangen werkloosheidsuitkering ter plaatse diende te verblijven en dat hij voorts geen stukken heeft overgelegd ter onderbouwing van de stelling dat hij feitelijk in Nederland verbleef. Gelet hierop en op het feit dat appellant na het intreden van zijn werkloosheid geprobeerd heeft in Zwitserland een bedrijf op te zetten, heeft de rechtbank geconcludeerd dat appellant in de bedoelde periode, anders dan wegens vakantie, buiten Nederland verblijf heeft gehouden.
3.1. Appellant heeft het oordeel van de rechtbank in hoger beroep bestreden. Daartoe is aangevoerd dat hij in verband met het recht op uitkering in Zwitserland aldaar diende te verblijven, maar dat hij volledig beschikbaar bleef voor de Nederlandse arbeidsmarkt en dat hij ook frequent bij zijn gezin in Nederland verbleef, waar hij zelf toentertijd ook in het bevolkingsregister stond ingeschreven. Het standpunt dat hij eerst op 31 januari 2004 naar Nederland is teruggekeerd, is in zijn visie dan ook onjuist.
3.2. Het College heeft gemotiveerd verweer gevoerd.
4. De Raad overweegt het volgende.
4.1. In dit geding dient de vraag te worden beantwoord of de rechtbank kan worden gevolgd in haar oordeel dat appellant met ingang van 1 februari 2004 geen aanspraak kan maken op herleving van diens uitkering, nadat de werkloosheidsuitkering in Zwitserland per 31 januari 2004 is geëindigd.
4.2. Die vraag beantwoordt de Raad bevestigend en hij stelt zich daarbij achter de overwegingen en het oordeel van de rechtbank. Daaraan voegt de Raad nog het volgende toe. Ook de Raad is van oordeel dat op grond van de bewoordingen en de strekking van de van toepassing zijnde werkloosheidsregeling eerst sprake kan zijn van een recht op herleving van de uitkering indien betrokkene na het intreden van werkloosheid in het buitenland binnen zes maanden naar Nederland terugkeert. Op basis van de voorhanden gegevens dient te worden vastgesteld dat appellant na het intreden van zijn werkloosheid per 12 juli 2002 niet naar Nederland is teruggekeerd omdat hij in verband met zijn recht op een werkloosheidsuitkering in Zwitserland over de periode van 12 juli 2002 tot
31 januari 2004 aldaar diende te verblijven en hij ook aldaar de mogelijkheid heeft onderzocht om een eigen bedrijf op te richten, zodat hij niet voldoet aan de genoemde voorwaarde. Gelet op deze feitelijke omstandigheden kan het standpunt van appellant dat hij regelmatig bij zijn gezin in Nederland verbleef, dat hij overal - ook in Nederland - solliciteerde en dat hij in Nederland in het bevolkingsregister stond ingeschreven, niet leiden tot de conclusie dat hij gedurende bedoelde periode in Nederland verbleef. Mitsdien heeft het college terecht besloten dat het recht van appellant op een werkloosheidsuitkering met ingang van 1 februari 2004 niet kon herleven.
4.3. Uit het vorenstaande vloeit voort dat het hoger beroep niet slaagt en de aangevallen uitspraak voor bevestiging in aanmerking komt.
5. De Raad acht geen termen aanwezig om toepassing te geven aan artikel 8:75 van Pro de Algemene wet bestuursrecht inzake een vergoeding van proceskosten.
III. BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep;
Recht doende:
Bevestigt de aangevallen uitspraak.
Deze uitspraak is gedaan door J.C.F. Talman als voorzitter en R. Kooper en C.P.J. Goorden als leden. De beslissing is, in tegenwoordigheid van A.D. van Dissel-Singhal als griffier, uitgesproken in het openbaar op 11 mei 2006.
(get.) J.C.F. Talman.
(get.) A.D. van Dissel-Singhal.
HD
13.04