Uitspraak
11/1895 ZW
Centrale Raad van Beroep
Meervoudige kamer
Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 22 februari 2011, 10/3077 (aangevallen uitspraak)
Partijen:
[A. te B.] (appellant)
de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)
Datum uitspraak: 21 november 2012
PROCESVERLOOP
Namens appellant heeft mr. P. Goettsch, advocaat, hoger beroep ingesteld.
Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.
Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 10 oktober 2012. Namens appellant is mr. Goettsch verschenen. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. A. Ruis.
OVERWEGINGEN
1.1. Appellant was sinds 1990 werkzaam bij [naam besloten vennootschap] (werkgeefster), laatstelijk als ontbijt supervisor voor gemiddeld 38 uur per week. Op 25 augustus 2007 is appellant uitgevallen met psychische klachten. Medio 2008 heeft appellant zijn werkzaamheden hervat. Op 15 oktober 2008 heeft appellant zich opnieuw ziek gemeld met psychische klachten. Tussen appellant en werkgeefster zijn problemen ontstaan over zijn re-integratie. Werkgeefster heeft het Uwv naar aanleiding hiervan gevraagd om een deskundigenoordeel. Op 20 april 2009 heeft het Uwv, na onderzoek, geconcludeerd dat appellant niet voldoende re-integratie-inspanningen heeft verricht, zonder daarvoor een deugdelijke grond te hebben. Op 11 september heeft Uwv WERKbedrijf werkgeefster, onder verwijzing naar het deskundigenoordeel, een ontslagvergunning verleend. Op 28 september 2009 heeft werkgeefster de arbeidsovereenkomst met ingang van 1 oktober 2009 opgezegd.
1.2. Bij besluit van 18 december 2009 heeft het Uwv, onder verwijzing naar de gang van zaken rond de beëindiging van appellants dienstverband, geweigerd appellant een uitkering ingevolge de Ziektewet (ZW) te betalen. Bij besluit van 4 januari 2010 heeft het Uwv het ten onrechte aan appellant betaalde ziekengeld over de periode van 1 oktober 2009 tot en met 10 december 2009 van € 3.207,90 bruto, teruggevorderd. Bij besluit van 31 mei 2010 (bestreden besluit) heeft het Uwv de bezwaren tegen beide besluiten ongegrond verklaard. Het Uwv heeft hiertoe, onder verwijzing naar het deskundigenoordeel en de ontslagvergunning, overwogen dat appellant zijn re-integratieverplichtingen onvoldoende is nagekomen, zonder daarvoor een deugdelijke grond te hebben, niet al het mogelijke heeft gedaan om zijn baan te behouden en daardoor onnodig een beroep op de ZW heeft gedaan.
2. De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard.
3.1. In hoger beroep heeft appellant aangevoerd dat ten onrechte is gesteld dat de re-integratie-inspanningen van appellant onvoldoende zijn geweest. Appellant zou in staat zijn geweest voorzichtig te re-integreren, maar werkgeefster heeft veel te veel druk op appellant gezet, waardoor hij weer is uitgevallen. Voorts is volgens appellant geen rekening gehouden met, althans onvoldoende onderkend, dat sprake was van een arbeidsconflict. Appellant heeft voorts aangevoerd dat iedere vorm van verwijtbaarheid ontbreekt en dat op zijn minst de beëindiging van het dienstverband hem niet in deze mate kan worden aangerekend. Appellant heeft verzocht om schadevergoeding.
3.2. Het Uwv heeft verzocht de uitspraak van de rechtbank te bevestigen.
4. De Raad komt tot de volgende beoordeling.
4.1. Het deskundigenoordeel is gebaseerd op een rapportage van arbeidsdeskundige A.W.M. Wiewel van 20 april 2009. Uit deze rapportage komt naar voren dat de arbeidsdeskundige een gedegen onderzoek heeft gedaan. Zij heeft kennis genomen van gegevens afkomstig van de bedrijfsarts van werkgeefster, werkgeefster zelf en appellant en zij heeft gesproken met de leidinggevende van appellant en zijn toenmalige advocaat. Voorts heeft de arbeidsdeskundige overleg gepleegd met verzekeringsarts Van der Graaf. Deze laatste heeft kennis genomen van een brief van appellants behandelend psychiater A. Vermeulen van 15 april 2009. Op basis van de verkregen gegevens heeft de arbeidsdeskundige inzichtelijk gemotiveerd waarom de inspanningen die de werkgeefster van appellant heeft gevraagd redelijk en passend zijn en de argumenten van appellant om niet mee te werken onvoldoende zijn. De Raad ziet geen aanleiding om aan de juistheid van de analyse van de arbeidsdeskundige te twijfelen. Appellant heeft ook na het deskundigenoordeel volhard in zijn opstelling. Werkgeefster is hem voldoende ruimte blijven bieden om passende werkzaamheden te verrichten en appellant heeft geen gebruik gemaakt van de hem geboden mogelijkheden. Deze opstelling van appellant heeft uiteindelijk geleid tot het verlenen van een ontslagvergunning en het ontslag per 1 oktober 2009. Daarmee is een einde gekomen aan werkgeefsters loondoorbetalingsverplichting en is appellant teruggevallen op de ZW.
4.2. De Raad volgt appellant niet in zijn stelling dat werkgeefster te veel druk op hem heeft gezet. Zoals blijkt uit hetgeen onder 4.1 is overwogen waren de inspanningen die werkgeefster van appellant heeft gevraagd redelijk en passend. Dat eerder sprake was geweest van een arbeidsconflict naar aanleiding van een verdwenen geldbedrag maakt dit niet anders. Dit conflict is voor appellants werkhervatting medio 2008 opgelost in die zin dat de officiële waarschuwingen die appellant in verband hiermee had gekregen zijn ingetrokken. Anders dan door appellant gesteld is niet gebleken dat werkgeefster dit conflict daarna op enigerlei wijze is blijven onderhouden.
4.3. Door te handelen als onder 4.1 beschreven heeft appellant een onnodig beroep op de ZW gedaan en daarmee een benadelingshandeling gepleegd als bedoeld in artikel 45, eerste lid, aanhef en onder j, van de ZW. Het gaat hier om een handelen dat moet worden gekwalificeerd als het schenden van een verplichting van de vierde categorie als bedoeld in artikel 7, aanhef en onder a, van het Maatregelenbesluit socialezekerheidswetten. Van het ontbreken van verwijtbaarheid dan wel van een verminderde verwijtbaarheid is geen sprake. Het Uwv heeft de uitkering dan ook blijvend geheel kunnen weigeren. Van een dringende reden om van het opleggen van een maatregel af te zien is kan volgens vaste rechtspraak van de Raad slechts sprake zijn wanneer de maatregel voor de betrokkene onaanvaardbare gevolgen heeft. Hiervoor heeft de Raad in de stukken geen aanknopingspunten gevonden.
4.4. Tegen de terugvordering van het over de periode van 1 oktober 2009 tot en met 10 december 2009 betaalde ziekengeld zijn geen specifieke gronden aangevoerd. Gelet hierop is met de vaststelling dat de blijvend gehele weigering van ziekengeld de rechterlijke toets kan doorstaan ook komen vast te staan dat de terugvordering van het alsdan ten onrechte betaalde ziekengeld die toets kan doorstaan.
5. Hetgeen onder 4.1 tot en met 4.4. is overwogen leidt de Raad tot de slotsom dat het beroep van appellant niet slaagt en de aangevallen uitspraak moet worden bevestigd. Voor vergoeding van schade als door appellant verzocht is in dit geval dan ook geen plaats, zodat dit verzoek wordt afgewezen.
6. De Raad acht geen termen aanwezig voor een proceskostenveroordeling als bedoeld in artikel 8:75 van Pro de Algemene wet bestuursrecht.
BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep
- bevestigt de aangevallen uitspraak;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door Ch. van Voorst als voorzitter en J.J.T. van den Corput en A.I. van der Kris als leden, in tegenwoordigheid van D. Heeremans als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 21 november 2012.
(getekend) Ch. van Voorst
(getekend) D. Heeremans