mw. mr. A.I. van der Kris

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV de arbeidsongeschiktheid van appellant juist heeft vastgesteld op 53,04% en dat de geselecteerde functies passend zijn, ondanks betwisting van appellant.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de beëindiging van de WIA-uitkering per 7 juni 2023 omdat appellante minder dan 35% arbeidsongeschikt is, ondanks haar bezwaar over handklachten.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de weigering van een WIA-uitkering omdat geen toename van arbeidsongeschiktheid op 12 mei 2010 en 1 februari 2011 is vastgesteld. Appellant ontvangt een schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn.

De Centrale Raad van Beroep verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk omdat het UWV met een gewijzigde beslissing volledig tegemoet is gekomen aan de bezwaren van appellant en kent proceskostenvergoeding toe.

Appellante trekt hoger beroep in na tegemoetkoming UWV, waarna de Raad het UWV veroordeelt tot betaling van wettelijke rente en proceskosten.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat appellant geen WIA-uitkering krijgt omdat hij minder dan 35% arbeidsongeschikt is, met voldoende medische en arbeidskundige onderbouwing.

De Centrale Raad van Beroep wijst het hoger beroep af wegens tegemoetkoming UWV, veroordeelt UWV in proceskosten en de Staat in schadevergoeding en proceskosten wegens overschrijding redelijke termijn.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de beëindiging van de ZW-uitkering omdat appellante meer dan 65% van haar loon kan verdienen en het medisch onderzoek van het UWV zorgvuldig en juist is.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat de WIA-uitkering van appellant na detentie herleeft vanaf 1 mei 2023, omdat appellant onvoldoende informatie heeft verstrekt om het recht op uitkering over de periode daarvoor vast te stellen.

De Centrale Raad van Beroep stelt de mate van arbeidsongeschiktheid vast op 47,13% en het dagloon op €49,20 per 18 februari 2022, vernietigt eerdere besluiten van het UWV en veroordeelt het UWV tot vergoeding van wettelijke rente en proceskosten.

De Centrale Raad van Beroep vernietigt het eerdere besluit over terugvordering van WAO-uitkering wegens niet gemelde pgb-inkomsten, bevestigt gedeeltelijke matiging van de terugvordering en kent schadevergoeding toe wegens overschrijding redelijke termijn.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het UWV terecht de toeslag op grond van de TW heeft ingetrokken en teruggevorderd vanwege het arbeidsongeschiktheidspensioen van het ABP, zonder aanleiding om van terugvordering af te zien.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de terugvordering van €6.150,54 wegens te veel ontvangen toeslag over 2017 en wijst het verzoek om wettelijke rente en immateriële schadevergoeding af.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het bezwaarschrift van appellant tegen UWV-besluiten van 22 januari 2016 niet-ontvankelijk is wegens niet-tijdige indiening en niet-verschoonbare termijnoverschrijding.

De Centrale Raad van Beroep vernietigt de uitspraak van de rechtbank en verklaart het beroep tegen het eerste besluit gegrond, maar het beroep tegen het tweede besluit ongegrond; appellant heeft geen recht op WAO- of WIA-uitkering.

De Centrale Raad van Beroep verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk omdat het UWV met een nieuwe beslissing op bezwaar volledig tegemoet is gekomen aan de bezwaren van appellante, waardoor het procesbelang ontbreekt.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht inkomsten uit een ander dienstverband heeft gekort op de WW-uitkering en de onverschuldigd betaalde bedragen heeft teruggevorderd.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de weigering van een Ziektewetuitkering per 10 mei 2023 omdat appellante geen toegenomen beperkingen heeft sinds de WIA-beoordeling en in staat is de geduide functies te vervullen.

Appellant trekt hoger beroep in nadat het UWV tegemoet is gekomen aan bezwaren; UWV wordt veroordeeld tot vergoeding van proceskosten en griffierechten.

De Centrale Raad van Beroep wijst het hoger beroep af wegens volledige tegemoetkoming door UWV en veroordeelt UWV tot vergoeding van proceskosten en griffierecht.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de terugvordering van WW-, ZW- en WIA-uitkeringen omdat appellant niet gemelde werkzaamheden verrichtte, zonder dringende redenen om van terugvordering af te zien.

De Centrale Raad van Beroep veroordeelt het UWV tot vergoeding van proceskosten en wettelijke rente na intrekking hoger beroep en kent appellant een schadevergoeding toe wegens overschrijding van de redelijke termijn.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV alleen schade hoeft te vergoeden die direct voortvloeit uit het niet opleggen van een loonsanctie aan de ex-werkgever en wijst het aanvullende schadeverzoek af wegens ontbreken causaal verband.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV het WIA-dagloon van €96,61 correct heeft vastgesteld op basis van polisadministratiegegevens, ondanks betwisting door appellante over niet meegenomen extra uren.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de beëindiging van de WIA-uitkering en de definitieve vaststelling ervan ondanks pgb-inkomsten die niet zijn gemeld, en verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk voor de terugvordering.

De Centrale Raad van Beroep verklaart het hoger beroep van appellant niet-ontvankelijk wegens ontbreken van procesbelang en veroordeelt Uwv en Staat tot vergoeding van immateriële schade wegens overschrijding redelijke termijn.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV het WIA-dagloon terecht heeft vastgesteld op basis van het loon na onbetaald verlof, zonder rekening te houden met hoger inkomen vóór het verlof.

De Centrale Raad van Beroep verklaart het beroep van appellante ongegrond en bevestigt het door het UWV vastgestelde dagloon van €70,50 voor haar IVA-uitkering zonder toepassing van de startersregeling.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het WIA-dagloon van appellant terecht is vastgesteld zonder rekening te houden met overuren die door coronamaatregelen niet zijn gemaakt.

De Centrale Raad van Beroep stelt het dagloon voor de WIA-uitkering van betrokkene vast op €64,60 en vernietigt het lagere besluit van het UWV wegens strijd met het evenredigheidsbeginsel.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het UWV de mate van arbeidsongeschiktheid van appellante onjuist heeft vastgesteld en draagt het UWV op het besluit te herstellen met inachtneming van een nieuw medisch advies.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV het dagloon van de IVA-uitkering correct heeft vastgesteld volgens het Dagloonbesluit, ondanks betwisting appellant over onevenredigheid en aantal dagloondagen.

De Centrale Raad van Beroep vernietigt het besluit van het UWV dat de arbeidsongeschiktheid op 45,48% stelt en bepaalt dat appellante vanaf 19 februari 2016 volledig arbeidsongeschikt is wegens onvoldoende medische en arbeidskundige onderbouwing.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV de arbeidsongeschiktheid van appellant juist heeft vastgesteld op 42,88%, wijst het hoger beroep tegen eerdere besluiten toe, en kent schadevergoeding toe wegens overschrijding van de redelijke termijn.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het Uwv terecht de ZW-uitkering van appellant heeft ingetrokken en teruggevorderd wegens het niet melden van op geld waardeerbare werkzaamheden.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht heeft geweigerd terug te komen op het besluit van 4 december 2017 tot toekenning van een IVA-uitkering per 30 augustus 2016 en dat appellant niet doorlopend arbeidsongeschikt was vanaf 1 juli 2010.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht de ZW-uitkering van appellante heeft beëindigd na een zorgvuldige medische en arbeidskundige herbeoordeling.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV het WW-dagloon terecht heeft vastgesteld op €144,17 zonder rekening te houden met de na afloop van de referteperiode uitbetaalde verlofuren.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het UWV onvoldoende rekening heeft gehouden met de beperkingen van ME/CVS bij appellante en draagt het UWV op het besluit te herzien.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het UWV onvoldoende rekening heeft gehouden met de beperkingen van appellante door ME/CVS en draagt het UWV op het besluit te herzien.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het UWV onvoldoende rekening heeft gehouden met de beperkingen van ME/CVS bij het beëindigen van de WIA-uitkering van appellante en draagt het UWV op dit gebrek te herstellen.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV het WIA-dagloon van appellant correct heeft vastgesteld, omdat appellant niet heeft aangetoond dat hij vorderbaar maar niet inbaar loon had in de referteperiode.

De Centrale Raad van Beroep veroordeelt het UWV tot vergoeding van proceskosten en wettelijke rente na intrekking van het hoger beroep wegens tegemoetkoming in bezwaren.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de weigering van een Wajong-uitkering omdat appellante geen nieuwe feiten of omstandigheden heeft aangevoerd die herziening rechtvaardigen.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de voortzetting van de WGA-uitkering omdat de arbeidsongeschiktheid van betrokkene op de datum in geding niet duurzaam is, waardoor geen recht bestaat op een IVA-uitkering.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de afwijzing van de aanvraag om compensatie van een transitievergoeding wegens overschrijding van de zesmaandentermijn, zonder dat sprake is van bijzondere omstandigheden die deze termijnoverschrijding rechtvaardigen.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat een stichting geen recht heeft op compensatie van betaalde transitievergoedingen omdat stichtingen bewust zijn uitgesloten in artikel 4 van het Besluit bij beëindiging van de werkzaamheden van de onderneming.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht de Ziektewetuitkering van appellant heeft beëindigd, omdat hij meer dan 65% van zijn loon kan verdienen en het medisch onderzoek zorgvuldig is uitgevoerd.

De Centrale Raad van Beroep verklaart het hoger beroep van appellante tegen de vaststelling van de maatmanomvang WIA-uitkering niet-ontvankelijk wegens ontbreken van procesbelang, omdat een toekomstige herbeoordeling mogelijk is.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV niet onrechtmatig heeft gehandeld bij het voorbereiden van besluiten, waardoor het verzoek om schadevergoeding van appellant wordt afgewezen.