Uitspraak
21.3804 AW
Datum uitspraak: 21 april 2022
Centrale Raad van Beroep
Meervoudige kamer
Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 15 september 2021, 20/3870 en 19/5006 (aangevallen uitspraak)
Partijen:
[appellant] te [woonplaats] (appellant)
de Directeur-Generaal van de Statistiek van het Centraal Bureau voor de Statistiek (directeur-generaal)
PROCESVERLOOP
Namens appellant heeft mr. A.J.M. van Meer, advocaat, hoger beroep ingesteld.
De directeur-generaal heeft een verweerschrift ingediend.
Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 10 maart 2022. Appellant is verschenen, bijgestaan door mr. Van Meer. De directeur-generaal heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. B.A. van der Veer, drs. G.J. Eding en dr. P.M. van Berkel.
OVERWEGINGEN
1.1.
Met ingang van 1 januari 2020 is de Ambtenarenwet gewijzigd en Ambtenarenwet 2017
(AW 2017) gaan heten. Op grond van artikel 16, tweede lid, van de AW 2017 blijft op besluiten of handelingen die vóór 1 januari 2020 zijn bekendgemaakt, het toen geldende recht van toepassing wat betreft de mogelijkheid om bezwaar te maken of beroep in te stellen en wat betreft de behandeling van dat bezwaar of beroep.
1.2.
Appellant was sinds 1 april 2005 bij het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) werkzaam, laatstelijk in de functie van [naam functie].
1.3.
Na een voornemen daartoe, waarop appellant zijn zienswijze heeft gegeven heeft de directeur-generaal appellant bij besluit van 9 december 2019 (ontslagbesluit) met ingang van 1 februari 2020 ontslag verleend primair wegens ongeschiktheid anders dan op grond van ziels- of lichaamsgebreken, als bedoeld in artikel 98, eerste lid, aanhef en onder g, van het Algemeen Rijksambtenarenreglement (ARAR). Subsidiair heeft de directeur-generaal appellant ontslag verleend op grond van artikel 99, eerste lid, van het ARAR wegens een impasse in de arbeidsverhouding dan wel een verstoorde arbeidsverhouding (ontslag op andere gronden).
1.4.
Naar aanleiding van het bezwaar van appellant tegen het ontslagbesluit heeft de Commissie advisering bezwaarschriften personeelsleden CBS (de commissie) geadviseerd het bezwaar, voor zover het zich richt tegen de primaire ontslaggrond, gegrond te verklaren wegens een onvoldoende zorgvuldige voorbereiding door het ontbreken van een medisch onderzoek. De commissie heeft verder geadviseerd om het bezwaar, voor zover het zich richt tegen de subsidiaire ontslaggrond, ongegrond te verklaren
1.5.
Bij besluit van 21 april 2020 (bestreden besluit) heeft de directeur-generaal het bezwaar van appellant voor zover zich dat richt tegen het ontslagbesluit ongegrond verklaard. Daarbij heeft de directeur-generaal het ontslagbesluit gewijzigd in die zin dat het ontslag primair wordt gebaseerd op artikel 99, eerste lid, van het ARAR, en subsidiair op artikel 98, eerste lid, aanhef en onder g, van het ARAR. Daaraan heeft de directeur-generaal, onder verwijzing naar het advies van de commissie, ten grondslag gelegd dat ten tijde van het ontslagbesluit sprake was van een onherstelbaar verstoorde arbeidsverhouding tussen appellant en de leidinggevende, tussen appellant en de clusterleider en tussen appellant en de sectordirecteur.
2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank, voor zover hier van belang, het beroep tegen het bestreden besluit voor zover dat ziet op het ontslag ongegrond verklaard.
3. In hoger beroep heeft appellant zich op hierna te bespreken gronden tegen de aangevallen uitspraak gekeerd voor zover die betreft de ongegrondverklaring van het beroep tegen het ontslag.
4. De Raad komt tot de volgende beoordeling.
4.1.
Volgens vaste rechtspraak kan een ontslaggrond als die van artikel 99, eerste lid, van het ARAR worden toegepast als sprake is van een verstoorde arbeidsverhouding en voortzetting van het dienstverband redelijkerwijs niet van het bestuursorgaan kan worden verlangd. Dit impliceert dat ten tijde van het nemen van het ontslagbesluit duidelijk moet zijn dat herplaatsing elders binnen de organisatie niet mogelijk is of dat van verdere inspanningen daartoe geen resultaat te verwachten is. [1]
4.2.
Tussen partijen is niet in geschil dat de arbeidsverhouding tussen appellant enerzijds en zijn leidinggevende, de clusterleider en de directeur anderzijds ten tijde van het ontslagbesluit was verstoord. Appellant heeft echter aangevoerd dat de arbeidsverhouding niet onherstelbaar is verstoord. Deze beroepsgrond slaagt niet.
4.2.1
Dat appellant, zoals hij zelf zegt, prima overweg kan met zijn directe collega’s en zo zijn werkzaamheden weer zou kunnen hervatten omdat er een nieuwe leidinggevende is, doet er niet aan af dat de arbeidsverhouding tussen appellant enerzijds en de clusterleider en de directeur anderzijds ten tijde van het ontslagbesluit verstoord was. Aan die verstoorde arbeidsverhouding ligt een verschil in beleving van de werkelijkheid ten grondslag. Appellant voelt zich al jarenlang buitengesloten, benadeeld en geïntimideerd door met name de clusterleider en heeft hulp vanuit de organisatie gemist. Het beeld van de directeur-generaal is dat het functioneren van appellant tekortschoot, dat hij de oorzaken daarvoor bij anderen zocht en zelf geen initiatief tot verbetering heeft genomen. Een coachingstraject is niet van de grond gekomen omdat er over de precieze opdracht geen overeenstemming kon worden bereikt. Een poging om de verstoorde arbeidsverhoudingen door middel van mediation te herstellen is op niets uitgelopen omdat verschil van mening bestond over het doel van de mediation. Ter zitting bij de Raad heeft de directeur-generaal te kennen gegeven geen enkele manier te zien waarop de samenwerking nog hersteld had kunnen worden. Ook appellant heeft daartoe geen concrete mogelijkheden aangegeven.
4.2.2.
Hieruit volgt dat de arbeidsverhoudingen onherstelbaar verstoord zijn en dat voortzetting van het dienstverband redelijkerwijs niet van de directeur-generaal kon worden verlangd. Dit betekent dat de directeur-generaal terecht de ontslaggrond van artikel 99, eerste lid, van het ARAR heeft toegepast en dat het ontslagbesluit stand houdt.
4.3.
Appellant heeft verder aangevoerd dat de directeur-generaal aan hem een aanvullende ontslagvergoeding volgens de CRvB-formule had behoren toe te kennen. Ook deze beroepsgrond slaagt niet. Zoals eerder overwogen, is voor een dergelijke vergoeding in het algemeen slechts aanleiding als voldaan is aan de voorwaarde dat het bestuursorgaan een overwegend aandeel heeft gehad in het ontstaan en voortbestaan van de situatie die tot het ontslag heeft geleid. [2] Appellant heeft niet onderbouwd dat dit het geval is. Dat hij, naar eigen zeggen, onheus is bejegend is daartoe onvoldoende. De directeur-generaal heeft erop gewezen dat appellant onder verschillende leidinggevenden werkzaam is geweest en dat de problemen zich telkens opnieuw voordeden. Verder heeft de directeur-generaal een poging gedaan om de verstoorde verhoudingen door middel van het opstarten van een mediationtraject te herstellen. Gelet op deze omstandigheden is van een overwegend aandeel van de directeur-generaal in de verstoorde verhoudingen niet gebleken.
4.4.
Uit 4.1 tot en met 4.3 volgt dat het hoger beroep niet slaagt. De aangevallen uitspraak, voor zover aangevochten, moet worden bevestigd.
5. Voor een veroordeling in de proceskosten bestaat geen aanleiding.
BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak voor zover aangevochten.
Deze uitspraak is gedaan door J.T.H. Zimmerman als voorzitter en K.H. Sanders en R.W.L. Koopmans als leden, in tegenwoordigheid van D. Al-Zubaidi als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 21 april 2022.
(getekend) J.T.H. Zimmerman
(getekend) D. Al-Zubaidi