ECLI:NL:GHAMS:2026:1055

• Datum uitspraak: 21 april 2026
• Publicatiedatum: 24 april 2026
• Zaaknummer: 23-000243-24
• Instantie: Gerechtshof Amsterdam
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Strafrecht
• Uitkomst: Veroordeling
• Procedures: Hoger beroep
• Rechters: M.L.M. van der Voet; M.T.C. de Vries; A.C. Bijlsma
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Hoger beroep rijden onder invloed van cocaïne met bloedafnameprocedure

De verdachte werd beschuldigd van het besturen van een voertuig onder invloed van cocaïne met een bloedconcentratie van 427 microgram per liter, hoger dan de wettelijke grenswaarde. In eerste aanleg werd hij veroordeeld tot een geldboete en een voorwaardelijke rijontzegging.

In hoger beroep stelde de verdediging dat de bloedafname onregelmatigheden vertoonde, met name dat de voorgeleiding aan de hulpofficier van justitie pas na het verhoor en de bloedafname plaatsvond, wat volgens hen in strijd was met artikel 53, tweede lid, Sv. Het hof onderzocht de tijdstippen en concludeerde dat de bloedafname tijdens het verhoor plaatsvond en dat de voorgeleiding binnen veertig minuten na aanhouding plaatsvond, wat voldoende waarborg biedt voor de belangen van de verdachte.

Het hof verwierp het verweer van de verdediging en achtte het bewezen dat de verdachte onder invloed van cocaïne reed. Gezien de ernst van het feit, de eerdere veroordeling van de verdachte voor soortgelijke feiten en de richtlijnen van het LOVS, legde het hof een geldboete van €850 en een voorwaardelijke rijontzegging van twaalf maanden op met een proeftijd van twee jaar.

Het vonnis van de politierechter werd vernietigd en het hof deed opnieuw recht met de genoemde strafoplegging.

Uitkomst: De verdachte is veroordeeld tot een geldboete van €850 en een voorwaardelijke rijontzegging van twaalf maanden wegens rijden onder invloed van cocaïne.

Uitspraak

afdeling strafrecht

parketnummer: 23-000243-24

datum uitspraak: 21 april 2026

TEGENSPRAAK

Verkort arrest van het gerechtshof Amsterdam gewezen op het hoger beroep, ingesteld tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Noord-Holland (locatie Alkmaar) van 31 januari 2024 in de strafzaak onder parketnummer 96-149637-23 tegen

[verdachte] ,

geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 1996,

adres: [adres] .

Onderzoek van de zaak

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep van

7 april 2026 en naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in eerste aanleg.

De verdachte heeft hoger beroep ingesteld tegen voormeld vonnis.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen de verdachte en de raadsman naar voren heeft gebracht.

Tenlastelegging

Aan de verdachte is tenlastegelegd dat:

hij, op of omstreeks 3 september 2022 te Medemblik een voertuig, te weten een personenauto, heeft bestuurd of als bestuurder heeft doen besturen na gebruik van een in artikel 2, van het Besluit alcohol, drugs en geneesmiddelen in het verkeer, aangewezen stof als bedoeld in artikel 8, eerste lid van de Wegenverkeerswet 1994, te weten cocaïne, terwijl ingevolge een onderzoek in de zin van artikel 8 van genoemde Wet, het gehalte in zijn bloed van de bij die stof vermelde meetbare stof 427 microgram cocaïne per liter bloed bedroeg, zijnde hoger dan de in artikel 3 van het genoemd Besluit, bij die stof vermelde grenswaarde;

Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zal het hof deze verbeterd lezen. De verdachte wordt daardoor niet in de verdediging geschaad.

Vonnis waarvan beroep

Het vonnis waarvan beroep zal worden vernietigd, omdat daarvan slechts aantekening is gedaan ingevolge artikel 378a van het Wetboek van Strafvordering (Sv).

Bewijsoverweging

De advocaat-generaal heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van het tenlastegelegde feit. Zij heeft hiertoe – kortgezegd – aangevoerd dat de gang van zaken over de bloedafname bij de verdachte voldoende duidelijk uit het dossier blijkt en geen sprake is van schending van de belangen van de verdachte.

De verdediging heeft vrijspraak bepleit en heeft hiertoe aangevoerd dat blijkens het proces-verbaal van voorgeleiding geen toepassing is gegeven aan artikel 53, tweede lid, Sv, nu de voorgeleiding aan de hulpofficier van justitie heeft plaatsgevonden nadat de verdachte is gehoord en nadat de bloedproef is afgenomen, en dat het bevel om de verdachte voor nader onderzoek op te houden is gegeven nadat het onderzoek had plaatsgevonden. Daarnaast heeft de bloedafname vóór het verhoor plaatsgevonden, terwijl blijkens de tijdsaanduiding in het proces-verbaal dit na aanvang van het verhoor zou zijn gebeurd. Volgens de raadsman is om die redenen sprake van onregelmatigheden, die de betrouwbaarheid en accuraatheid van de onderzoeksresultaten hebben aangetast waardoor de resultaten van het bloedonderzoek niet bruikbaar zijn voor het bewijs.

Het hof overweegt als volgt.

Uit het dossier volgt dat de verdachte op 3 september 2022 om 03:13 uur is aangehouden, waarna hij is overgebracht naar de plaats van voorgeleiding. De verdachte is van 03:40 uur tot 03:50 uur verhoord door een verbalisant. Bij de verdachte is om 03:45 uur bloed afgenomen, nadat hij daarvoor toestemming had verleend. De verdachte is om 03:51 uur voorgeleid aan de hulpofficier van justitie en om 04.33 uur in vrijheid gesteld. Het hof heeft geen reden te twijfelen aan de juiste weergave van voornoemde tijdstippen. Het hof gaat er daarom vanuit dat de bloedafname heeft plaatsgevonden terwijl het verhoor al was aangevangen, waarna het verhoor is voortgezet. Het hof passeert dan ook de verklaring van de verdachte over het tijdstip van bloedafname, ook al omdat de verdachte ter terechtzitting in hoger beroep heeft verklaard dat hij niet meer precies weet hoe het is gegaan op het politiebureau. Dat de bloedafname en het verhoor van de verdachte hebben plaatsgevonden voordat de verdachte aan de hulpofficier van justitie is voorgeleid acht het hof niet strijdig aan het voorschrift van artikel 53, tweede lid, Sv. De voorgeleiding heeft tot doel de verdachte door de hulpofficier van justitie te doen horen ter controle van de rechtmatigheid en aanvaardbaarheid van de aanhouding en ter beoordeling of voortzetting van de vrijheidsbeneming nodig is. Dat doel is hier in voldoende mate gewaarborgd doordat de verdachte binnen veertig minuten na zijn aanhouding is voorgeleid. Niet is gebleken of aannemelijk geworden dat de verdachte, door hem in de tussentijd te verhoren en met diens toestemming bloed af te nemen, in zijn belangen is geschaad.

Ook overigens heeft het hof niet geconstateerd dat sprake is geweest van onregelmatigheden die de betrouwbaarheid en accuraatheid van de onderzoeksresultaten hebben aangetast.

Het verweer van de raadsman wordt verworpen.

Bewezenverklaring

Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat:

hij op 3 september 2022 te Medemblik een voertuig, te weten een personenauto, heeft bestuurd na gebruik van een in artikel 2, van het Besluit alcohol, drugs en geneesmiddelen in het verkeer, aangewezen stof als bedoeld in artikel 8, eerste lid van de Wegenverkeerswet 1994, te weten cocaïne, terwijl ingevolge een onderzoek in de zin van artikel 8 van genoemde Wet, het gehalte in zijn bloed van de bij die stof vermelde meetbare stof 427 microgram cocaïne per liter bloed bedroeg, zijnde hoger dan de in artikel 3 van het genoemd Besluit, bij die stof vermelde grenswaarde.

Hetgeen meer of anders is tenlastegelegd, is niet bewezen. De verdachte moet hiervan worden vrijgesproken.

Het bewezenverklaarde is gegrond op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat, zoals deze na het eventueel instellen van beroep in cassatie zullen worden opgenomen in de op te maken aanvulling op dit arrest.

Strafbaarheid van het bewezenverklaarde

Geen omstandigheid is aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het bewezenverklaarde uitsluit, zodat dit strafbaar is.

Het bewezenverklaarde levert op:

overtreding van artikel 8, vijfde lid, van de Wegenverkeerswet 1994.

Strafbaarheid van de verdachte

De verdachte is strafbaar, omdat geen omstandigheid aannemelijk is geworden die de strafbaarheid ten aanzien van het bewezenverklaarde uitsluit.

Oplegging van straffen

De politierechter heeft de verdachte voor het in eerste aanleg bewezenverklaarde veroordeeld tot een geldboete ter hoogte van € 850,00 (te voldoen in vijf termijnen) en een voorwaardelijke ontzegging van de rijbevoegdheid voor de duur van twaalf maanden, met een proeftijd van twee jaren.

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat de verdachte zal worden veroordeeld tot dezelfde straffen als door de rechter in eerste aanleg opgelegd.

De raadsman heeft het hof verzocht bij de strafoplegging rekening te houden met de persoonlijke omstandigheden van de verdachte.

Het hof heeft in hoger beroep de op te leggen straffen bepaald op grond van de ernst van het feit en de omstandigheden waaronder dit is begaan en gelet op de persoon en draagkracht van de verdachte. Het hof heeft daarbij in het bijzonder het volgende in beschouwing genomen.

De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan het rijden onder invloed van cocaïne. Het is een feit van algemene bekendheid dat het gebruik van drugs de rijvaardigheid nadelig beïnvloedt. De verdachte heeft hierdoor de verkeersveiligheid in gevaar gebracht en zijn verantwoordelijkheid als verkeersdeelnemer veronachtzaamd.

Blijkens het strafblad van de verdachte van 26 maart 2026 is hij eerder onherroepelijk veroordeeld voor soortgelijke feiten. Desondanks heeft verdachte ervoor gekozen om wederom onder invloed in zijn auto te gaan rijden. Het hof weegt dit in strafverzwarende zin mee.

Het hof heeft voorts gelet op de oriëntatiepunten van het Landelijk Overleg Vakinhoud Strafrecht (LOVS) voor straftoemeting.

Alles overwegend acht het hof een geldboete ter hoogte van € 850,00 en een voorwaardelijke ontzegging van de rijbevoegdheid voor de duur van twaalf maanden met een proeftijd van twee jaren, passend en geboden.

Toepasselijke wettelijke voorschriften

De op te leggen straf en maatregel is gegrond op de artikelen 14a, 14b, 14c, 23, 24, 24c en 63 van het Wetboek van Strafrecht en de artikelen 8, 176 en 179 van de Wegenverkeerswet 1994.

BESLISSING

Het hof:

Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:

Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het tenlastegelegde heeft begaan.

Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.

Verklaart het bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.

Veroordeelt de verdachte tot een
geldboete van
€ 850,00 (achthonderdvijftig euro) , bij gebreke van betaling en verhaal te vervangen door
8 (acht) dagen hechtenis .

Ontzegt de verdachte ter zake van het bewezenverklaarde de
bevoegdheid motorrijtuigen te besturen voor de duur van
12 (twaalf) maanden .

Bepaalt dat de bijkomende straf van ontzegging niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten omdat verdachte zich voor het einde van een proeftijd van
2 (twee) jaren aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt.

Dit arrest is gewezen door de meervoudige strafkamer van het gerechtshof Amsterdam, waarin zitting hadden mr. M.L.M. van der Voet, mr. M.T.C. de Vries en mr. A.C. Bijlsma, in tegenwoordigheid van mr. S.B. Zoet, griffier, en is uitgesproken op de openbare terechtzitting van dit gerechtshof van

21 april 2026.

mr. M.T.C. de Vries is buiten staat dit arrest mede te ondertekenen.