ECLI:NL:HR:2004:AR4761

• Datum uitspraak: 29 oktober 2004
• Publicatiedatum: 4 april 2013
• Zaaknummer: 40296
• Instantie: Hoge Raad
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Bestuursrecht; Belastingrecht
• Uitkomst: Afwijzend
• Procedures: Cassatie
• Rechters: A.E.M. van der Putt-Lauwers; F.W.G.M. van Brunschot; C.B. Bavinck
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Hoge Raad bevestigt kwalificatie bodemlozeputlening als onttrekking bij moeder- en dochtervennootschap

Belanghebbende, een vennootschap, kreeg voor het jaar 1998 een aanslag vennootschapsbelasting opgelegd die zij betwistte. Na bezwaar handhaafde de inspecteur de aanslag en verklaarde het hof het beroep van belanghebbende ongegrond. De kern van het geschil betrof de kwalificatie van een lening verstrekt door de dochtervennootschap aan de moedervennootschap. Het hof oordeelde dat het belanghebbende duidelijk moest zijn geweest dat de moedervennootschap de lening niet zou terugbetalen, waardoor het bedrag boven de rekening-courantschuld als onttrekking moest worden gezien.

De Hoge Raad bevestigde dit oordeel en stelde dat indien een vennootschap een lening verstrekt aan haar aandeelhouder die niet kan of zal worden afgelost, deze lening als een onttrekking moet worden aangemerkt omdat het vermogen van de vennootschap definitief is verminderd. Dit geldt ook als de lening verrekend kan worden met een toekomstige dividenduitkering. De Hoge Raad vond geen onjuiste rechtsopvatting of onvoldoende motivering in het hofsoordeel en wees het cassatieberoep af.

De zaak illustreert de fiscale behandeling van zogenoemde bodemlozeputleningen tussen moeder- en dochtervennootschappen en bevestigt dat dergelijke leningen fiscaal als onttrekking worden beschouwd wanneer terugbetaling niet realistisch is. De Hoge Raad wees ook proceskostenveroordeling af.

Uitkomst: De Hoge Raad verklaart het cassatieberoep ongegrond en bevestigt dat de lening als onttrekking moet worden aangemerkt.

Uitspraak

Nr. 40.296

29 oktober 2004

PV

gewezen het beroep in cassatie van X B.V. te Z tegen de uitspraak van het Gerechtshof te Amsterdam van 6 augustus 2003, nr. 02/04241, betreffende na te melden aanslag in de vennootschapsbelasting.

1. Aanslag, bezwaar en geding voor het Hof

Aan belanghebbende is voor het jaar 1998 een aanslag in de vennootschapsbelasting opgelegd naar een belastbaar bedrag van ƒ 1.375.659, welke aanslag, na daartegen gemaakt bezwaar, bij uitspraak van de Inspecteur is gehandhaafd.

Belanghebbende is tegen die uitspraak in beroep gekomen bij het Hof.

Het Hof heeft het beroep ongegrond verklaard. De uitspraak van het Hof is aan dit arrest gehecht.

2. Geding in cassatie

Belanghebbende heeft tegen 's Hofs uitspraak beroep in cassatie ingesteld. Het beroepschrift in cassatie is aan dit arrest gehecht en maakt daarvan deel uit.

De Staatssecretaris van Financiën heeft een verweerschrift ingediend.

Belanghebbende heeft de zaak doen toelichten door mr. T.C. van Wagensveld, advocaat te Amsterdam.

3. Beoordeling van de middelen

Het Hof heeft geoordeeld dat het belanghebbende ten tijde van het verstrekken van de lening duidelijk moet zijn geweest dat de moedermaatschappij in een zodanige financiële positie verkeerde dat zij de van belanghebbende ontvangen lening niet zou kunnen terugbetalen en dat dientengevolge het bedrag van de lening, voorzover dit uitging boven de rekening-courantschuld van belanghebbende aan de moedermaatschappij, als een onttrekking moet worden aangemerkt.

Dit oordeel geeft geen blijk van een onjuiste rechtsopvatting en kan, als verweven met waarderingen van feitelijke aard, voor het overige in cassatie niet op zijn juistheid worden getoetst. Het is ook niet onbegrijpelijk of onvoldoende gemotiveerd. Indien een vennootschap aan haar aandeelhouder een lening verstrekt waarvan aannemelijk is dat deze niet kan of zal worden afgelost, moet deze lening worden aangemerkt als een onttrekking. Het bedrag van de lening heeft dan immers het vermogen van de vennootschap definitief verlaten. Dit wordt niet anders indien het bedrag van de lening kan worden verrekend met een toekomstige dividenduitkering. Op het hiervoor overwogene stuiten de middelen in hun geheel af.

4. Proceskosten

De Hoge Raad acht geen termen aanwezig voor een veroordeling in de proceskosten.

5. Beslissing

De Hoge Raad verklaart het beroep ongegrond.

Dit arrest is gewezen door de vice-president A.E.M. van der Putt-Lauwers als voorzitter, en de raadsheren F.W.G.M. van Brunschot en C.B. Bavinck, in tegenwoordigheid van de waarnemend griffier E. Cichowski, en in het openbaar uitgesproken op 29 oktober 2004.