ECLI:NL:HR:2019:440

• Datum uitspraak: 29 maart 2019
• Publicatiedatum: 27 maart 2019
• Zaaknummer: 18/00472
• Instantie: Hoge Raad
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Bestuursrecht; Belastingrecht
• Uitkomst: Afwijzend
• Procedures: Cassatie
• Rechters: G. de Groot; J.A.C.A. Overgaauw; M.A. Fierstra; J. Wortel; A.F.M.Q. Beukers-van Dooren
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl
• Verwijzingen: 8 uitgaand · 14 inkomend

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Bevoegdheid tot bezwaar tegen naheffingsaanslag parkeerbelasting door niet-kentekenhouder

In deze zaak ging het om een naheffingsaanslag parkeerbelasting opgelegd aan de kentekenhouder van een voertuig dat op 25 juni 2016 in Delft geparkeerd stond zonder betaling van de verschuldigde parkeerbelasting. Belanghebbende, die niet de kentekenhouder was, maakte bezwaar tegen deze aanslag. De heffingsambtenaar vroeg om een machtiging van de kentekenhouder, waarop belanghebbende niet reageerde. Het bezwaar werd daarop niet-ontvankelijk verklaard.

De Rechtbank Rotterdam en het Gerechtshof Den Haag bevestigden dit oordeel, omdat belanghebbende niet had aangetoond dat zij bevoegd was om bezwaar te maken, noch had gesteld dat zij als bestuurder het voertuig had geparkeerd. In cassatie stelde belanghebbende dat zij als feitelijke parkeerder bezwaar mocht maken, maar dit was niet in bezwaar zelf gesteld.

De Hoge Raad bevestigde dat volgens de Gemeentewet degene die het voertuig feitelijk parkeert bezwaar kan maken, maar dat dit in bezwaar duidelijk moet worden gesteld. Omdat belanghebbende dit niet had gedaan, was het bezwaar terecht niet-ontvankelijk verklaard. De Hoge Raad wees ook op de bijzondere omstandigheid dat het voor het eerst in beroep of hoger beroep stellen van de hoedanigheid van bestuurder een reden kan zijn om af te wijken van de hoofdregel omtrent proceskosten.

De Hoge Raad verklaarde het beroep in cassatie ongegrond en veroordeelde belanghebbende niet in de proceskosten.

Uitkomst: Het beroep in cassatie wordt ongegrond verklaard; het bezwaar van belanghebbende was terecht niet-ontvankelijk wegens het ontbreken van een duidelijke stelling over haar bevoegdheid.

Uitspraak

29 maart 2019

Nr. 18/00472

Arrest

gewezen op het beroep in cassatie van
[X] te
[Z] (hierna: belanghebbende) tegen de uitspraak van het
Gerechtshof Den Haag van 19 december 2017, nr. BK-17/00736, op het hoger beroep van belanghebbende tegen een uitspraak van de Rechtbank Rotterdam (nr. ROT 16/8062), betreffende een aan belanghebbende opgelegde naheffingsaanslag in de parkeerbelasting van de gemeente Delft. De uitspraak van het Hof is aan dit arrest gehecht.

1. Geding in cassatie

Belanghebbende heeft tegen de uitspraak van het Hof beroep in cassatie ingesteld. Het beroepschrift in cassatie is aan dit arrest gehecht en maakt daarvan deel uit.

Het dagelijks bestuur van de Regionale Belasting Groep (hierna: het dagelijks bestuur) heeft een verweerschrift ingediend.

Belanghebbende heeft een conclusie van repliek ingediend.

Het dagelijks bestuur heeft een conclusie van dupliek ingediend.

De Advocaat-Generaal R.L.H. IJzerman heeft op 15 november 2018 geconcludeerd tot ongegrondverklaring van het beroep in cassatie (ECLI:NL:PHR:2018:1290).

Belanghebbende heeft schriftelijk op de conclusie gereageerd.

2. Beoordeling van de klacht

2.1.

In cassatie kan van het volgende worden uitgegaan.

2.1.1.

Na waarneming dat de auto met het kenteken [AA-00-AA] op 25 juni 2016 in Delft geparkeerd stond zonder dat de verschuldigde parkeerbelasting was betaald, is ter zake daarvan aan de kentekenhouder een naheffingsaanslag parkeerbelasting opgelegd.

2.1.2.

Namens belanghebbende is een bezwaarschrift tegen de naheffingsaanslag ingediend. De heffingsambtenaar heeft verzocht een door de kentekenhouder gegeven machtiging over te leggen.

2.1.3.

Belanghebbende heeft op dat verzoek niet gereageerd, en evenmin op een herhaling van dat verzoek waarin de heffingsambtenaar meedeelde dat hij voornemens was het bezwaar niet-ontvankelijk te verklaren.

2.1.4.

De heffingsambtenaar heeft het bezwaar niet-ontvankelijk verklaard wegens het ontbreken van een machtiging van de kentekenhouder.

2.1.5.

De Rechtbank heeft het beroep ongegrond verklaard, onder meer overwegende dat belanghebbende, ofschoon dat op haar weg had gelegen en zij daartoe ook in de gelegenheid is gesteld, heeft verzuimd aan de heffingsambtenaar mee te delen waarom zij bevoegd was bezwaar te maken. Naar het oordeel van de Rechtbank blijkt voorts uit niets dat belanghebbende de auto als bestuurster had geparkeerd, zoals zij in beroep voor het eerst heeft gesteld.

2.2.1.

Het Hof heeft overwogen dat uitsluitend in geschil was of belanghebbende bevoegd was bezwaar te maken tegen de naheffingsaanslag. Het Hof heeft de uitspraak van de Rechtbank bevestigd.

2.2.2.

Daartoe heeft het Hof geoordeeld dat belanghebbende ook in hoger beroep niets heeft aangevoerd dat de conclusie kan rechtvaardigen dat het bezwaar ten onrechte niet-ontvankelijk is verklaard.

2.2.3.

Verder heeft het Hof geoordeeld dat uit de gedingstukken geen bewijs is te putten voor de eerst in beroep aangevoerde stelling dat belanghebbende de auto op het desbetreffende tijdstip heeft bestuurd en op de bewuste plaats heeft geparkeerd.

2.3.1.

De cassatieklacht is gericht tegen het in 2.2.2 vermelde oordeel.

2.3.2.

Het bepaalde in de artikelen 225, lid 5, en 234, lid 7, Gemeentewet staat niet eraan in de weg dat degene die een voertuig feitelijk heeft geparkeerd, krachtens een eigen recht, in de hoedanigheid van bestuurder van het voertuig, bezwaar maakt tegen een ter zake van dat parkeren opgelegde naheffingsaanslag (vgl. Hoge Raad 14 juli 2000, ECLI:NL:HR:2000:AA6508).

2.3.3.

Uit het hiervoor weergegeven oordeel van het Hof kan worden afgeleid dat het Hof dit niet heeft miskend.

2.3.4.

De hiervoor in 2.1.2 en 2.1.3 vermelde feiten laten geen andere gevolgtrekking toe dan dat in bezwaar niet is gesteld dat belanghebbende als bestuurder het voertuig heeft geparkeerd. Hoewel belanghebbende opkwam tegen een niet op haar naam, maar op naam van de kentekenhouder gestelde naheffingsaanslag, heeft zij die stelling ook niet betrokken toen voor haar uit de brief van de heffingsambtenaar kenbaar kon zijn dat deze geen aanknopingspunt zag om van haar bevoegdheid tot bezwaar maken uit te gaan.

2.3.5.

In een geval waarin de naheffingsaanslag is opgelegd aan de kentekenhouder, een ander daartegen bezwaar maakt en die ander stelt dat hij als bestuurder het voertuig heeft geparkeerd, zal de heffingsambtenaar in het algemeen moeten uitgaan van de juistheid van die stelling. De heffingsambtenaar is echter niet gehouden aan te nemen dat bezwaar wordt gemaakt in de hoedanigheid van bestuurder die het voertuig heeft geparkeerd in een geval waarin hij daarvoor geen aanknopingspunt heeft en dit niet wordt gesteld.

2.3.6.

Uit het voorgaande volgt dat het op de weg van belanghebbende lag om in bezwaar duidelijkheid te verschaffen over de hoedanigheid waarin zij bezwaar maakte. Aangezien zij dat in bezwaar niet heeft gedaan, kan niet worden geoordeeld dat de heffingsambtenaar had moeten aannemen dat belanghebbende bevoegd was bezwaar te maken en het bezwaar ten onrechte niet-ontvankelijk heeft verklaard. De klacht faalt.

2.4.

Opmerking verdient nog het volgende. Blijkens de gedingstukken is in beroep en hoger beroep door belanghebbende gesteld dat zij tegen de naheffingsaanslag opkwam in de hoedanigheid van degene die als bestuurder het voertuig heeft geparkeerd. Hetgeen hiervoor in 2.3.5 is overwogen brengt mee dat ook de rechter in het algemeen zal moeten uitgaan van de juistheid van die stelling.

3. Proceskosten

De Hoge Raad ziet geen aanleiding voor een veroordeling in de proceskosten.

Opmerking verdient nog het volgende. Het voor het eerst in beroep of hoger beroep vermelden dat tegen een aan de kentekenhouder opgelegde naheffingsaanslag parkeerbelasting bezwaar is gemaakt als bestuurder die het voertuig heeft geparkeerd, zal in het algemeen een bijzondere omstandigheid zijn als bedoeld in artikel 2, lid 3, van het Besluit proceskosten bestuursrecht (hierna: Bpb) op grond waarvan kan worden afgeweken van de hoofdregel van artikel 2, lid 1, Bpb dat het bestuursorgaan in geval van gegrondverklaring van het beroep of hoger beroep wordt veroordeeld in de kosten van de belanghebbende (vgl. HR 5 februari 1997, ECLI:NL:HR:1997:AA3239).

4. Beslissing

De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie ongegrond.

Dit arrest is gewezen door de vice-president G. de Groot als voorzitter, en de raadsheren J.A.C.A. Overgaauw, M.A. Fierstra, J. Wortel en A.F.M.Q. Beukers-van Dooren, in tegenwoordigheid van de waarnemend griffier F. Treuren, en in het openbaar uitgesproken op 29 maart 2019.