ECLI:NL:PHR:2006:AV6196

• Datum uitspraak: 20 juni 2006
• Publicatiedatum: 4 april 2013
• Zaaknummer: 01608/05
• Instantie: Parket bij de Hoge Raad
• Type: Conclusie
• Rechtsgebied: Strafrecht
• Uitkomst: Afwijzend
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl
• Verwijzingen: 9 uitgaand · 2 inkomend

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Hoge Raad over taakstraf en verblijfsstatus illegale vreemdeling

In deze zaak is verdachte door het Gerechtshof Amsterdam veroordeeld tot twee maanden gevangenisstraf wegens medeplegen van valsheid in geschrift. Het hof had geoordeeld dat vanwege de verblijfsstatus van verdachte het opleggen van een taakstraf niet nader hoefde te worden besproken, met verwijzing naar art. 197b Sr.

De advocaat van verdachte stelde in cassatie dat het hof ten onrechte zonder nadere motivering had geoordeeld dat de verblijfsstatus van verdachte een taakstraf uitsloot. De Hoge Raad overwoog dat de tekst en wetsgeschiedenis van art. 197b Sr niet aangeven dat werkzaamheden in het kader van een werkstraf onder deze bepaling vallen.

Verder verwees de Hoge Raad naar eerdere jurisprudentie waarin werd vastgesteld dat een persoon zonder verblijfsstatus wel degelijk een taakstraf kan verrichten, mede omdat de uitvoeringsregeling reclassering in verzekering voorziet. Het cassatiemiddel faalde omdat het hof zijn beslissing ook op andere gronden baseerde en de bestreden overweging als overbodig kon worden beschouwd.

De Hoge Raad verwierp het cassatieberoep en bevestigde daarmee het oordeel van het hof dat een taakstraf niet per definitie uitgesloten is vanwege de verblijfsstatus van verdachte.

Uitkomst: Het cassatieberoep wordt verworpen; een illegaal verblijvende vreemdeling kan een taakstraf ondergaan.

Conclusie

Nr. 01608/05

Mr Machielse

Zitting 14 maart 2006

Conclusie inzake:

[Verdachte]

1. Het Gerechtshof te Amsterdam heeft de verdachte op 5 april 2005 voor medeplegen van valsheid in geschrift veroordeeld tot twee maanden gevangenisstraf.

2. Mr. R.H. Wormhoudt, advocaat te Amsterdam, heeft tijdig beroep in cassatie ingesteld en een schriftuur ingezonden, houdende één middel van cassatie.

3.1 Het middel richt zich tegen de strafmotivering. Het Hof had niet, althans niet zonder nadere motivering, mogen oordelen dat de verblijfsstatus van verdachte in de weg stond aan het opleggen van een taakstraf.

3.2 Onder het kopje Oplegging van straf heeft het Hof het volgende overwogen:

"De politierechter in de rechtbank te Amsterdam heeft de verdachte veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 2 maanden, met aftrek van de tijd die de verdachte in verzekering heeft doorgebracht.

Tegen voormeld vonnis is namens de verdachte hoger beroep ingesteld.

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat de verdachte zal worden veroordeeld tot dezelfde straf als de rechter in eerste aanleg heeft opgelegd, te weten twee maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf dan wel een werkstraf van 120 uren, subsidiair 60 dagen hechtenis.

Het hof heeft in hoger beroep de op te leggen straf bepaald op grond van de ernst van het feit en de omstandigheden waaronder dit is begaan en gelet op de persoon van de verdachte.

Het hof heeft daarbij in het bijzonder het volgende in beschouwing genomen.

De verdachte en haar mededader hebben een aanvraag om een verlening van een vergunning tot verblijf valselijk opgemaakt. Door dit handelen hebben de verdachte en haar mededader een inbreuk gemaakt op het vertrouwen dat derden in het maatschappelijk verkeer in de juistheid van dergelijke geschriften moeten kunnen stellen. De verdachte en haar mededader hebben op onaanvaardbare wijze getracht het door de Nederlandse Staat gevoerde beleid ten aanzien van het verstrekken van verblijfsvergunningen te doorkruisen.

Blijkens een de verdachte betreffend Uittreksel Justitiële Documentatiedienst van 9 februari 2005, is verdachte niet eerder strafrechtelijk veroordeeld.

Reeds gelet op de verblijfstatus van de verdachte behoeft het opleggen van een taakstraf in de vorm van een werkstraf, mede gelet op artikel 197b van het Wetboek van Strafrecht, geen nadere bespreking.

Het hof acht, alles afwegende, een gevangenisstraf van na te melden duur passend en geboden."

3.3 Vooropgesteld zij dat sinds 1 februari 2001 door de inwerkingtreding van de Wet Taakstraffen (Stb. 2000, 365) het achtste lid van art. 359 Sv is vervallen en dat daardoor de rechter niet meer gehouden is de redenen op te geven die tot afwijzing van een aanbod van verdachte tot het verrichten van een taakstraf hebben geleid.(1)

3.4 Aldus kan de bestreden overweging(2) als een overweging ten overvloede worden beschouwd en keert het middel zich tegen een grond waarop de bestreden beslissing in wezen niet rust. Reeds daarom kan het middel niet tot cassatie leiden.(3)

4. Het middel faalt en kan worden afgedaan met de aan art. 81 RO ontleende motivering. Ambtshalve heb ik geen gronden voor vernietiging aangetroffen.

5. Deze conclusie strekt tot verwerping van het beroep.

De Procureur-Generaal

bij de Hoge Raad der Nederlanden

1 Zie HR 25 maart 2003, LJN: AF4212.

2 De overweging kan een bepaalde gevatheid niet ontzegd worden maar is niettemin rechtens onjuist. Immers, in HR 26 oktober 1999, LJN: ZD1710 oordeelde de Hoge Raad dat het oordeel dat iemand zonder verblijfsstatus in Nederland geen onbetaalde arbeid kan uitvoeren omdat voor hem geen aansprakelijkheidsverzekering kan worden afgesloten zonder nadere motivering onbegrijpelijk was, nu art. 20.3 Uitvoeringsregeling reclassering in verzekering voorziet. Hieruit kan worden afgeleid dat een persoon zonder verblijfsstatus wel degelijk een taakstraf (in de vorm van een werkstraf) kan verrichten. Overigens is bovengenoemde regeling thans nog steeds van kracht.

3 Zie Van Dorst, Cassatie in strafzaken, 5e, p. 86. Vgl. tevens de conclusie vóór HR 12 september 1978, NJ 1979, 60 en de conclusie vóór HR 18 september 1978, NJ 1978, 658.