Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Middelburg
Bestuursrecht
zaaknummer: NL24.29142
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser] , eiser
V-nummer: [V-nummer]
(gemachtigde: mr. F. Boone),
en
de minister van Asiel en Migratie, voorheen de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder.
Procesverloop
Verweerder heeft op 28 februari 2024 aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd. Deze maatregel duurt nog voort.
Eiser heeft tegen het voortduren van de maatregel van bewaring beroep ingesteld. Daarbij heeft hij verzocht om schadevergoeding.
Verweerder heeft een voortgangsrapportage overgelegd.
Eiser heeft hierop gereageerd.
De rechtbank heeft bepaald dat een onderzoek ter zitting achterwege blijft en het onderzoek gesloten op 26 juli 2024.
Overwegingen
1. Eiser stelt te zijn geboren op [geboortedag] 2005 en de Tunesische nationaliteit te hebben.
2. Indien de rechtbank van oordeel is dat de toepassing of tenuitvoerlegging van de maatregel van bewaring in strijd is met de Vw dan wel bij afweging van alle daarbij betrokken belangen in redelijkheid niet gerechtvaardigd is, verklaart zij op grond van artikel 96, derde lid, van de Vw het beroep gegrond en beveelt zij de opheffing van de maatregel of een wijziging van de wijze van tenuitvoerlegging daarvan.
3. De rechtbank stelt voorop dat zij deze maatregel van bewaring al eerder heeft getoetst. [1] Uit de uitspraak van 24 juni 2024 volgt dat de maatregel van bewaring tot het moment van het sluiten van het onderzoek dat aan die uitspraak ten grondslag ligt, 18 juni 2024, rechtmatig was. Daarom is bij de beoordeling van de rechtmatigheid van het voortduren van de maatregel van bewaring slechts de periode van belang sinds 18 juni 2024.
4. Eiser voert aan dat verweerder onvoldoende voortvarend handelt en dat geen sprake is van zicht op uitzetting. Op 20 februari 2024 is eiser schriftelijk gepresenteerd bij de Tunesische autoriteiten. De Tunesische autoriteiten hebben hierop niet gereageerd, ondanks rappels. Na ruim vijf maanden zonder reactie kan niet worden volgehouden dat een reëel zicht op uitzetting bestaat. Verder had verweerder eisers zaak eerder dan 23 juli 2024 onder de aandacht van de Tunesische autoriteiten moeten brengen. Eiser verzoekt (subsidiair) verweerder verslag te laten doen van het persoonlijke rappel op 23 juli 2024.
5. De rechtbank ziet geen aanleiding voor het oordeel dat het zicht op uitzetting ontbreekt. Op 20 februari 2024 is een aanvraag voor een lp [2] verstuurd naar de Tunesische autoriteiten. Dat de Tunesische autoriteiten sindsdien nog niet hebben gereageerd, is onvoldoende voor de conclusie dat geen lp aan eiser zal worden afgegeven. Zoals de rechtbank in haar uitspraak van 24 juni 2024 heeft overwogen, kan eiser het traject bespoedigen door zijn medewerking te verlenen. Uit het dossier volgt dat eiser dit nog altijd verzuimt. Er kan niet worden vastgesteld dat zicht op uitzetting ontbreekt als eiser wel zijn medewerking zou verlenen. Het enkele uitblijven van een reactie op de lp-aanvraag rechtvaardigt onder deze omstandigheden niet de conclusie dat zicht op uitzetting ontbreekt.
6. Verder is gebleken dat verweerder sinds 18 juni 2024 een vertrekgesprek met eiser heeft gevoerd en twee keer heeft gerappelleerd bij de Tunesische autoriteiten. Daarnaast is in het voortgangsrapport opgenomen dat de zaak van eiser op 23 juli 2024 door de landverantwoordelijke van de DIA [3] persoonlijk onder de aandacht van de consul wordt gebracht. De rechtbank volgt eiser niet in zijn stelling dat verweerder onvoldoende voortvarend handelt door de zaak niet eerder dan 23 juli persoonlijk onder de aandacht van de consul te brengen. Met de eerder genoemde uitzettingshandelingen werkt verweerder voldoende voortvarend aan de uitzetting van eiser.
7. Ook de ambtshalve toetsing leidt niet tot het oordeel dat het voortduren van de
maatregel van bewaring tot het moment van het sluiten van het onderzoek op enig moment
onrechtmatig was.
8. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
9. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan op 30 juli 2024 door mr. J.F.I. Sinack, rechter, in aanwezigheid van mr. W. van Loon, griffier, en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.
De uitspraak is bekendgemaakt op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak staat geen rechtsmiddel open.