Uitspraak
202106976/1/R4.
Datum uitspraak: 15 juni 2022
AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK
Uitspraak op het hoger beroep van:
[appellant], wonend te Utrecht,
appellant,
tegen de uitspraak van de rechtbank MiddenNederland van 12 oktober 2021 in zaak nr. 21/2752-V in het geding tussen:
[appellant]
en
het college van burgemeester en wethouders van Utrecht.
Procesverloop
[appellant] heeft hoger beroep ingesteld tegen de uitspraak van de rechtbank van 12 oktober 2021, waarbij zijn verzet tegen de uitspraak van de rechtbank van 4 augustus 2021 ongegrond is verklaard.
[appellant] heeft een nader stuk ingediend.
De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 30 maart 2022, waar [appellant], bijgestaan door mr. M.M. Breukers, en het college, vertegenwoordigd door mr. A. de Boer, zijn verschenen.
Overwegingen
1. [appellant] heeft beroep ingesteld wegens het niet-tijdig nemen van een besluit op zijn bezwaar. Bij de uitspraak van 4 augustus 2021 heeft de rechtbank dit beroep met toepassing van artikel 8:54 van Pro de Algemene wet bestuursrecht (hierna: de Awb) niet-ontvankelijk verklaard. De rechtbank heeft overwogen dat [appellant] het beroep heeft ingesteld op 21 juni 2021 terwijl het college als gevolg van de eerdere uitspraak van de rechtbank van 25 januari 2021 dwangsommen heeft verbeurd tot en met 16 juli 2021. Daarom kan [appellant] volgens de rechtbank redelijkerwijs niet in een gunstiger positie komen en is het beroep niet-ontvankelijk.
[appellant] heeft tegen deze uitspraak verzet gedaan. Bij de uitspraak van 12 oktober 2021 heeft de rechtbank het verzet ongegrond verklaard. Volgens de rechtbank volgt uit de beleidslijn van 25 maart 2020 van het Landelijk Overleg Vakinhoud Bestuursrecht (hierna: de beleidslijn) dat een opvolgend beroep tegen het niet-tijdig nemen van een besluit niet-ontvankelijk wordt verklaard als het is ingesteld voordat de maximale dwangsom die is vastgesteld naar aanleiding van het vorige beroep tegen het niet-tijdig nemen van een besluit, is volgelopen. Volgens de rechtbank moet zij de beleidslijn ook op het beroep van [appellant] toepassen, omdat moet worden voorkomen dat een rechter zich tweemaal over hetzelfde geschil uitspreekt. Omdat het college nog dwangsommen verbeurde op het moment dat [appellant] het beroep heeft ingesteld, kon hij redelijkerwijs niet in een gunstiger positie komen en heeft de rechtbank het beroep terecht niet-ontvankelijk verklaard.
[appellant] heeft tegen deze uitspraak hoger beroep ingesteld.
2. De uitspraak van de rechtbank van 12 oktober 2021 is een uitspraak als bedoeld in artikel 8:55, zevende lid, van de Awb. Gelet op artikel 8:104, tweede lid, aanhef en onder c, van de Awb, kan daartegen geen hoger beroep worden ingesteld. Voor kennisneming van een hoger beroep in weerwil van deze bepaling kan grond bestaan, in geval van zodanige schending van beginselen van een goede procesorde, dan wel fundamentele rechtsbeginselen, dat geoordeeld moet worden dat er geen eerlijk proces is geweest.
3. [appellant] betoogt dat zo'n situatie aan de orde is. Hij voert daartoe aan dat de rechtbank heeft miskend dat hij met het opvolgende beroep tegen het niet-tijdig nemen van een besluit wel in een gunstiger positie had kunnen komen. Indien het pas mogelijk zou zijn een opvolgend beroep in te stellen tegen het niet-tijdig nemen van een besluit als het college het maximale bedrag aan dwangsommen heeft verbeurd dat is vastgesteld naar aanleiding van een vorig beroep tegen het niet-tijdig nemen van een besluit, zou het college in afwachting van de uitspraak van de rechtbank op dat opvolgende beroep, geen dwangsommen meer verbeuren en zou voor het college gedurende die periode dus geen financiële prikkel meer bestaan om een besluit te nemen. Ook heeft de rechtbank volgens [appellant] ten onrechte niet in haar oordeel betrokken dat de dwangsom op het moment van de uitspraak van 4 augustus 2021 wel al was volgelopen, zodat op dat moment geen overlap zou zijn ontstaan tussen een opvolgende en de eerdere dwangsomtermijn. Verder heeft de rechtbank miskend dat de beleidslijn alleen van toepassing is in het Vreemdelingenrecht.
[appellant] voert verder aan dat de rechtbank niet heeft kunnen volstaan met de enkele verwijzing naar de beleidslijn, zonder daarbij de vindplaats van de beleidslijn te vermelden, of een verdere motivering daarover op te nemen. Volgens [appellant] heeft hij bij de rechtbank navraag gedaan naar de tekst en vindplaats van de beleidslijn en heeft de rechtbank daarop telefonisch medegedeeld de beleidslijn niet ter beschikking te stellen omdat het om een interne beleidslijn zou gaan. Volgens [appellant] betekent deze weigering van de rechtbank een evidente schending van de goede rechtsorde. Daarom moet worden geoordeeld dat er geen eerlijk proces is geweest, aldus [appellant].
4. Het betoog van [appellant] komt er in de eerste plaats op neer dat de uitspraak van de rechtbank onjuist is, omdat zij, onder verwijzing naar de beleidslijn, ten onrechte heeft geoordeeld dat het opvolgende beroep tegen het niet-tijdig nemen van een besluit niet-ontvankelijk was, gelet op de omstandigheid dat de bij eerdere uitspraak bepaalde maximale dwangsom nog niet was volgelopen op het moment van het instellen van dat opvolgende beroep.
De Afdeling stelt voorop dat de eventuele onjuistheid van de uitspraak waartegen hoger beroep is ingesteld, terwijl hoger beroep daarvan in de wet is uitgesloten, op zichzelf niet maakt dat sprake is van een zodanige schending van beginselen van een goede procesorde, dan wel fundamentele rechtsbeginselen, dat geoordeeld moet worden dat er geen eerlijk proces is geweest en daarom het appelverbod zou moeten worden doorbroken. Dat zou immers neerkomen op een verkapt hoger beroep dat de wetgever juist niet heeft gewild (vergelijk de uitspraken van de Afdeling van 8 april 2009, ECLI:NL:RVS:2009:BI1038, en 23 februari 2022, ECLI:NL:RVS:2022:557).
Het betoog van [appellant] in zijn verzetschrift dat hij wel in een gunstiger positie had kunnen komen en het opvolgende beroep tegen het niet-tijdig nemen van een besluit ontvankelijk had moeten worden verklaard, is vermeld in de aangevallen uitspraak en vervolgens heeft de rechtbank uiteengezet waarom [appellant] volgens haar redelijkerwijs niet in een gunstiger positie had kunnen komen en de rechtbank het beroep terecht niet-ontvankelijk heeft verklaard. De uitspraak is dus niet ongemotiveerd op dit punt. Zoals de Afdeling eerder heeft overwogen (uitspraak van 8 augustus 2007, ECLI:NL:RVS:2007:BB1317), hoeft de rechter bovendien niet elk argument gedetailleerd te behandelen. Dat [appellant] het niet eens is met wat in de aangevallen uitspraak is geoordeeld over de ontvankelijkheid van een opvolgend beroep tegen het niet-tijdig nemen van een besluit, komt neer op een inhoudelijke bestrijding van het oordeel van de rechtbank. [appellant] heeft niet aangevoerd dat hierdoor sprake was van schending van een goede procesorde of fundamentele rechtsbeginselen. In zoverre is geen aanleiding voor doorbreking van het appelverbod.
5. Wat [appellant] verder aanvoert kan evenmin worden aangemerkt als een zodanige schending van beginselen van een goede procesorde, dan wel fundamentele rechtsbeginselen, dat geoordeeld moet worden dat er geen eerlijk proces is geweest. Dat de rechtbank zonder nadere motivering heeft verwezen naar de beleidslijn en daarbij de vindplaats van de beleidslijn niet heeft vermeld, betekent niet dat de uitspraak op dit punt geheel ongemotiveerd is. Dat de rechtbank de beleidslijn desgevraagd niet aan [appellant] ter beschikking zou willen stellen, dateert van ná de uitspraak van 12 oktober 2021 en is alleen daarom al voor de beoordeling van de vraag of tegen de aangevallen uitspraak hoger beroep kan worden ingesteld, wat van de handelwijze van de rechtbank verder ook zij, niet van belang. Bovendien is gebleken dat [appellant] de beleidslijn alsnog toegestuurd heeft gekregen en dat de beleidslijn inmiddels openbaar is te raadplegen.
Ook in zoverre is er geen aanleiding voor doorbreking van het appelverbod.
6. De Afdeling is onbevoegd om van het hoger beroep kennis te nemen.
7. Het college hoeft geen proceskosten te vergoeden.
8. Redelijke toepassing van artikel 8:114, tweede lid, van de Awb brengt met zich dat de griffier van de Raad van State aan [appellant] het door hem betaalde griffierecht voor het hoger beroep terugbetaalt.
Beslissing
De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:
I. verklaart zich onbevoegd om van het hoger beroep kennis te nemen.
II. bepaalt dat de griffier van de Raad van State aan [appellant] het door hem betaalde griffierecht ten bedrage van € 270,00 voor het hoger beroep terugbetaalt.
Aldus vastgesteld door mr. J.E.M. Polak, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. M.M. van Es, griffier.
Het lid van de enkelvoudige kamer is verhinderd de uitspraak te ondertekenen
De griffier is verhinderd de uitspraak te ondertekenen
Uitgesproken in het openbaar op 15 juni 2022
826.