Uitspraak
Centrale Raad van Beroep
Meervoudige kamer
Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Zeeland-West-Brabant van 25 februari 2025, 24/1804 (aangevallen uitspraak)
Partijen:
[appellante] te [woonplaats] (appellante)
het college van burgemeester en wethouders van Oosterhout (college)
Datum uitspraak: 11 december 2025
SAMENVATTING
Deze zaak gaat over de vraag of het college terecht aan appellante een maatwerkvoorziening in de vorm van een tweede toilet op de eerste etage van haar woning heeft geweigerd. De Raad beantwoordt deze vraag bevestigend. Appellante is zonder schriftelijke toestemming van het college verhuisd naar een niet geschikte woning. Appellante heeft niet voldaan aan de op haar rustende bewijslast om aannemelijk te maken dat ten tijde van de verhuizing geen geschikte woning beschikbaar was.
PROCESVERLOOP
Namens appellante heeft mr. P.F.M. Gulickx, advocaat, hoger beroep ingesteld en nadere stukken overgelegd. Het college heeft een verweerschrift ingediend.
De Raad heeft de zaak behandeld op een zitting van 6 november 2025. Appellante is verschenen, bijgestaan door mr. Gulickx en [naam begeleider] (begeleider). Het college heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. A.J.P. Broeders.
OVERWEGINGEN
Inleiding
1. Bij de beoordeling van het hoger beroep zijn de volgende feiten en omstandigheden van belang.
1.1.
Appellante, geboren in 1975, is bekend met lichamelijke klachten. Zij is een alleenstaande moeder van twee minderjarige kinderen. Haar zoon heeft een cognitieve beperking en verblijft op een behandelgroep voor complexe jeugd. In de weekenden en tijdens vakanties verblijft haar zoon bij appellante thuis. Voor haar zoon is appellante op 30 maart 2023 verhuisd van een appartement in [plaatst 1] naar een eengezinswoning in [woonplaats] . Op 24 april 2023 heeft appellante zich bij het college gemeld voor een maatwerkvoorziening op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (Wmo 2015) in de vorm van een tweede toilet op de eerste etage van haar woning.
1.2.
Bij besluit van 28 september 2023, gehandhaafd bij beslissing op bezwaar van 1 februari 2024 (bestreden besluit), heeft het college de aanvraag van appellante afgewezen. Het college heeft daarbij – onder meer – toepassing gegeven aan artikel 4, dertiende lid, aanhef en onder g, van de Verordening maatschappelijke ondersteuning 2021 gemeente Oosterhout (Verordening), waarin is bepaald dat geen woonvoorziening wordt verstrekt indien de cliënt niet is verhuisd naar de voor zijn of haar beperkingen op dat moment meest geschikte woning, tenzij daarvoor vooraf schriftelijk toestemming is verleend door het college.
Uitspraak van de rechtbank
2. De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard en daarmee het bestreden besluit in stand gelaten. Volgens de rechtbank is niet in geschil dat de woning waar appellante naartoe is verhuisd, gelet op haar beperkingen, in de huidige staat niet (volledig) geschikt is. Ook heeft de rechtbank vastgesteld dat appellante geen toestemming aan het college heeft gevraagd voor de verhuizing. In dat geval is het aan appellante om aan te tonen dat de nieuwe woning de meest geschikte woning was en dat er geen andere meer geschikte woningen beschikbaar waren. De rechtbank acht het niet uitgesloten dat het zoeken naar een geschikte woning voor appellante is bemoeilijkt door haar financiële positie en de krappe woningmarkt en dat zij een zekere urgentie voelde vanwege haar zoon. Volgens de rechtbank betekent dat echter niet dat van appellante niet zou mogen worden verwacht dat zij aantoont dat de woning waar zij naartoe is verhuisd de op dat moment meest geschikte woning voor haar was. Naar het oordeel van de rechtbank heeft appellante niet onderbouwd dat er geen woning/appartement met één woonlaag voor haar beschikbaar was. Ook heeft appellante niet met bewijsstukken onderbouwd dat zij, na een afwijzing van een woning in [plaats 2] in 2021, in andere gemeenten heeft gezocht naar voor haar geschikte woningen. De rechtbank heeft daarom geoordeeld dat appellante niet heeft aangetoond dat zij is verhuisd naar de voor haar op dat moment meest geschikte woning en dat het college de gevraagde maatwerkvoorziening om die reden op goede gronden heeft geweigerd.
Het standpunt van appellante
3. Appellante is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens. Appellante heeft – samengevat en voor zover van belang – aangevoerd dat het college ten onrechte heeft geweigerd om aan haar een tweede toilet op de eerste etage van haar woning te verstrekken.
Het oordeel van de Raad
4. De Raad beoordeelt of de rechtbank terecht het bestreden besluit in stand heeft gelaten aan de hand van wat appellante in hoger beroep heeft aangevoerd, de beroepsgronden. De Raad komt tot het oordeel dat het hoger beroep niet slaagt. De wettelijke regels die voor de beoordeling van het hoger beroep belangrijk zijn, zijn te vinden in de bijlage bij deze uitspraak.
4.1.
De Raad verenigt zich met het oordeel van de rechtbank en onderschrijft de overwegingen waarop dat oordeel berust. De Raad voegt hier het volgende aan toe.
4.2.
De rechtbank heeft met juistheid overwogen dat appellante zonder schriftelijke toestemming van het college is verhuisd naar een niet geschikte woning. Onder deze omstandigheden ligt het op de weg van appellante om aan de hand van controleerbare gegevens aannemelijk te maken dat ten tijde hier van belang geen woning voor haar beschikbaar was, die gelet op haar beperkingen voor haar geschikt was. Met de door appellante overgelegde gegevens, waaronder het in hoger beroep nog overgelegde verzoek om urgentie bij WonenBreburg, is zij in deze op haar rustende bewijslast niet geslaagd. Dit betekent dat het college terecht heeft geweigerd aan appellante een maatwerkvoorziening in de vorm van een tweede toilet op de eerste etage van haar woning te verstrekken. Wat appellante verder heeft aangevoerd behoeft geen bespreking meer.
Conclusie en gevolgen
4.3.
Het hoger beroep slaagt dus niet. De aangevallen uitspraak wordt bevestigd.
5. Omdat het hoger beroep niet slaagt krijgt appellante geen vergoeding voor haar proceskosten en het betaalde griffierecht.
BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.
Deze uitspraak is gedaan door L.M. Tobé als voorzitter en D. Hardonk-Prins en K.H. Sanders als leden, in tegenwoordigheid van C.C.M. van ‘t Hol als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 11 december 2025.
(getekend) L.M. Tobé
(getekend) C.C.M. van ‘t Hol
Bijlage: voor deze uitspraak belangrijke wettelijke regels
Artikel 2.3.5, derde lid, van de Wmo 2015
Het college beslist tot verstrekking van een maatwerkvoorziening ter compensatie van de beperkingen in de zelfredzaamheid of participatie die de cliënt ondervindt, voor zover de cliënt deze beperkingen naar het oordeel van het college niet op eigen kracht, met een algemeen gebruikelijke voorziening, met gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met hulp van andere personen uit zijn sociale netwerk dan wel met gebruikmaking van algemene voorzieningen kan verminderen of wegnemen. De maatwerkvoorziening levert, rekening houdend met de uitkomsten van het in artikel 2.3.2 bedoelde onderzoek, een passende bijdrage aan het realiseren van een situatie waarin de cliënt in staat wordt gesteld tot zelfredzaamheid of participatie en zo lang mogelijk in de eigen leefomgeving kan blijven.
Artikel 4, dertiende lid, aanhef en onder g, van de Verordening maatschappelijke ondersteuning 2021 gemeente Oosterhout
Geen woonvoorziening wordt verstrekt indien de cliënt niet is verhuisd naar de voor zijn of haar beperkingen op dat moment meest geschikte woning, tenzij daarvoor vooraf schriftelijk toestemming is verleend door het college.