ECLI:NL:GHAMS:2018:109

• Datum uitspraak: 16 januari 2018
• Publicatiedatum: 17 januari 2018
• Zaaknummer: 200.195.574/01
• Instantie: Gerechtshof Amsterdam
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Civiel recht
• Uitkomst: Toewijzend
• Procedures: Hoger beroep
• Rechters: D.J. van der Kwaak; J.C.W. Rang; C. Uriot
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Bekrachtiging vonnis over betaling geïndexeerde parkbijdrage bungalowpark

Appellanten zijn eigenaar geworden van een woning op een bungalowpark waarbij een kettingbeding is opgenomen dat hen verplicht tot betaling van een jaarlijkse parkbijdrage, geïndexeerd volgens de akte van levering. Lecc vordert betaling van de geïndexeerde bedragen vanaf 2008, terwijl appellanten dit betwisten en zich beroepen op onder meer doorbreking van het kettingbeding en ongeldigheid van de cessie.

Het hof verwijst naar een eerder arrest van 25 oktober 2016, waarin is vastgesteld dat de eigenaren gehouden zijn tot betaling van de parkbijdrage conform de akte en indexering, en dat het kettingbeding niet is doorbroken door de overdracht van de algemene delen van het park. Dit arrest heeft gezag van gewijsde, waardoor nieuwe argumenten van appellanten in dit hoger beroep worden verworpen.

Het hof oordeelt dat appellanten gebonden zijn aan het kettingbeding en derhalve gehouden zijn tot betaling van de geïndexeerde parkbijdrage. De vordering van appellanten tot opheffing van het beslag wordt afgewezen, mede omdat het beslag inmiddels is opgeheven. Het bestreden vonnis wordt bekrachtigd en appellanten worden veroordeeld in de kosten van het geding in hoger beroep.

Uitkomst: Het hof bekrachtigt het vonnis dat appellanten gehouden zijn tot betaling van de geïndexeerde parkbijdrage en veroordeelt hen in de kosten.

Uitspraak

GERECHTSHOF AMSTERDAM

afdeling civiel recht en belastingrecht, team I

zaaknummer : 200.195.574/01

zaak-/rolnummer rechtbank Noord-Holland : 4374869/CV EXPL 15-6730

arrest van de meervoudige burgerlijke kamer van 16 januari 2018

inzake

1. [appellant sub 1] ,

wonend te [woonplaats 1] ,

2.
[appellante sub 2] ,

wonend te [woonplaats 2] ,

appellanten,

advocaat: mr. W. Leistra te Nijmegen,

tegen

LECC EXPLOITATIE [X] B.V. ,

gevestigd te [vestigingsplaats] ,

geïntimeerde,

advocaat: mr. K. Straathof te Alkmaar.

1. Het geding in hoger beroep

Partijen worden hierna [appellant sub 1] , [appellante sub 2] en Lecc genoemd. [appellant sub 1] en [appellante sub 2] gezamenlijk worden aangeduid als [appellanten]

zijn bij dagvaarding van 23 mei 2016 in hoger beroep gekomen van een vonnis van de kantonrechter in de rechtbank Noord-Holland, locatie Alkmaar van 24 februari 2016, onder bovenvermeld zaak-/rolnummer gewezen tussen Lecc als eiseres in conventie, tevens verweerster in reconventie en [appellanten] als gedaagden in conventie tevens eisers in reconventie.

Partijen hebben daarna de volgende stukken ingediend:

- memorie van grieven, met producties;

- memorie van antwoord, met producties.

Vervolgens is arrest gevraagd.

Bij rolbeslissing van 9 mei 2017 zijn [appellanten] in de gelegenheid gesteld bij akte te reageren op de door Lecc bij haar memorie overgelegde stukken en in te gaan op de vraag wat de consequenties zijn voor hun vorderingen en verweren van de inhoud van het door dit hof op 25 oktober 2016 in de zaak met zaaknummer 200.173.884/01 tussen onder meer [appellant sub 1] en Lecc gewezen arrest.

Vervolgens hebben [appellanten] een akte genomen, waarop Lecc bij antwoordakte heeft gereageerd.

Ten slotte is wederom arrest gevraagd.

[appellanten] hebben geconcludeerd dat het hof het bestreden vonnis zal vernietigen en - uitvoerbaar bij voorraad - alsnog de vorderingen van Lecc zal afwijzen, en de vordering van [appellanten] tot opheffing van het door Lecc gelegde beslag, zal toewijzen, met beslissing over de proceskosten, inclusief de nakosten en met rente.

Lecc heeft geconcludeerd tot bekrachtiging van het bestreden vonnis, met - uitvoerbaar bij voorraad - beslissing over de proceskosten, inclusief de nakosten en met rente.

Beide partijen hebben in hoger beroep bewijs van hun stellingen aangeboden.

2. Feiten

De kantonrechter heeft in het bestreden vonnis onder 2.1 tot en met 2.3 de feiten vastgesteld die hij tot uitgangspunt heeft genomen. Deze feiten zijn in hoger beroep niet in geschil en dienen derhalve ook het hof als uitgangspunt. Voor zover in hoger beroep van belang en waar nodig aangevuld met andere feiten die als enerzijds gesteld en anderzijds niet of onvoldoende betwist zijn komen vast te staan, zijn die feiten de volgende.

a. Bij akte van levering van 31 januari 2007 zijn [appellanten] eigenaar geworden van een woning gelegen aan het adres [adres] . In de akte van levering is een kettingbeding opgenomen dat bepaalt dat [appellanten] jaarlijks een parkbijdrage van € 655,71,= exclusief btw dienen te betalen, welk bedrag wordt geïndexeerd op een wijze en vanaf een tijdstip als in die akte bepaald (hierna: het kettingbeding).

b. Bij arrest van 25 oktober 2016, gewezen tussen onder meer Lecc en [appellant sub 1] , heeft het hof, onder meer, voor recht verklaard dat de eigenaren, onder wie [appellant sub 1] , niet gehouden zijn tot betaling aan Lecc van een hoger bedrag aan parkbijdrage dan zoals vastgesteld in hun respectieve akten van levering, dat de eigenaren, onder wie [appellant sub 1] , gehouden zijn tot betaling aan Lecc van een parkbijdrage per object of samenstel van objecten dat aan hen is geleverd bij een afzonderlijke leveringsakte waarin het kettingbeding is opgenomen en dat de eigenaren, onder wie [appellant sub 1] , gehouden zijn tot betaling van de toepasselijke indexering over de parkbijdrage vanaf de datum die in de respectieve leveringsakten van de eigenaren is opgenomen.

3. Beoordeling

3.1.1

In dit geding vordert Lecc, in oorspronkelijke conventie, voor zover in hoger beroep nog aan de orde, dat voor recht wordt verklaard dat [appellanten] gehouden zijn tot betaling van de toepasselijke jaarlijkse indexering over de parkbijdrage vanaf 1 januari 2008, zoals opgenomen in de akte van levering van [appellanten] alsmede dat [appellanten] worden veroordeeld tot betaling van:

- € 845,34, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf 1 maart 2011 tot de dag van algehele betaling;

- € 859,60, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf 1 maart 2012 tot de dag van algehele betaling;

- € 885,56, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf 1 maart 2013 tot de dag van algehele betaling;

- € 885,56, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf 1 maart 2014 tot de dag van algehele betaling;

- € 885,56, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf 1 maart 2015 tot de dag van algehele betaling,

met veroordeling van [appellanten] in de kosten van het geding, inclusief de beslagkosten en de nakosten. Aan deze vorderingen legt Lecc ten grondslag dat [appellanten] op grond van het kettingbeding verplicht zijn het geïndexeerde bedrag van de parkbijdrage te betalen, maar die bijdrage sinds 2011 niet meer hebben betaald.

3.1.2

[appellanten] bestrijden de vorderingen van Lecc op de grond dat zij niet verplicht zijn tot betaling van enige parkbijdrage aan Lecc. In oorspronkelijke reconventie vorderen [appellanten] , voor zover in hoger beroep nog aan de orde, dat Lecc wordt veroordeeld tot opheffing van het door haar gelegde beslag.

3.1.3

Lecc heeft de vordering tot opheffing van het beslag bestreden.

3.1.4

De kantonrechter heeft de hiervoor vermelde vorderingen van Lecc toegewezen en die van [appellanten] afgewezen, met veroordeling van [appellanten] in de kosten van het geding in conventie en reconventie.

3.2

Tegen het oordeel van de kantonrechter in oorspronkelijke conventie zijn [appellanten] in hoger beroep opgekomen met tien grieven, die alle berusten op het standpunt dat [appellanten] niet op grond van het kettingbeding verplicht zijn tot betaling van de parkbijdrage aan Lecc. Dit standpunt hebben [appellanten] als volgt onderbouwd. In 2003, toen de algemene delen van bungalowpark [X] door [X] BV werden verkocht en geleverd aan VVE [X] , is aan de zijde van de verkoper de ketting doorbroken. Bovendien zijn bij de cessie tussen [X] BV en VVE [X] de rechten uit het kettingbeding niet (rechtsgeldig) aan VVE [X] overgedragen, omdat die rechten onvoldoende duidelijk in die akte zijn beschreven en omdat geen mededeling van de cessie is gedaan aan de huisjeseigenaren, onder wie [appellanten] . Voorts hebben [appellanten] zich erop beroepen dat [X] BV in 2010 een volmacht heeft verstrekt voor het laten vervallen van de verplichtingen en verboden uit het kettingbeding.

3.3

In haar memorie van antwoord heeft Lecc een beroep gedaan op het gezag van gewijsde van het onder 2.b. genoemde arrest van dit hof van 25 oktober 2016. Omdat ten tijde van het nemen van haar memorie de cassatietermijn nog niet was verstreken heeft Lecc dat beroep bij voorbaat gedaan. Ten tijde van de rolbeslissing van 9 mei 2017 was de cassatietermijn wel verstreken, reden waarom toen aan [appellanten] is gevraagd in te gaan op de gevolgen van het arrest voor hun verweren en vordering. In hun akte hebben [appellanten] niet aangevoerd dat door [appellant sub 1] cassatieberoep tegen het arrest van 25 oktober 2016 is ingesteld. Het hof neemt daarom aan dat dat arrest jegens [appellant sub 1] in kracht van gewijsde is gegaan.

3.4

In hun akte na de rolbeslissing miskennen [appellanten] dat door Lecc wel degelijk, zij het bij voorbaat, een beroep op het gezag van gewijsde is gedaan. Een - verboden - ambtshalve toepassing van het gezag van gewijsde door het hof is dus niet aan de orde. Voorts hebben [appellanten] in die akte geen aandacht besteed aan de kwestie dat [appellante sub 2] formeel geen partij was bij het arrest van 25 oktober 2016. Nu het hof in dat arrest onder 2.5 heeft vastgesteld dat de wederpartijen van Lecc c.s., die in het arrest als “eigenaren” werden aangeduid, onder wie [appellant sub 1] , allen eigenaar, voormalige eigenaar dan wel rechtsgeldig vertegenwoordiger van een eigenaar van een of meer van de huisjes op het bungalowpark waren, gaat het hof ervan uit dat [appellant sub 1] in dat geding mede als vertegenwoordiger van [appellante sub 2] heeft opgetreden, zodat een eventueel gezag van gewijsde van het arrest van 25 oktober 2016 ook jegens haar geldt.

3.5.1

In het arrest van 25 oktober 2016 heeft het hof met betrekking tot het argument dat het kettingbeding geen gelding meer heeft omdat de ketting aan de zijde van de verkoper van de algemene delen van het park is verbroken, het volgende overwogen:
“Het betoog (…) dat het kettingbeding aan de zijde van de verkoper is doorbroken gaat niet op. De verplichting het kettingbeding op te leggen aan de verkrijger rust op de huisjeseigenaren, niet op de eigenaar van de algemene delen als partij te wier behoeve het beding strekt. Verbreking van de ketting (…) kan dan ook slechts aan de zijde van de schuldenaar van het beding plaatsvinden.”

3.5.2

Met betrekking tot het argument dat in de akte van cessie de vorderingen uit het kettingbeding niet voldoende duidelijk zijn omschreven, heeft het hof in meergenoemd arrest overwogen:

“De akte van 29 december 2003 bevat voldoende gegevens aan de hand waarvan, eventueel achteraf, kan worden vastgesteld om welke vorderingen het gaat. Uit de akte blijkt immers wie de schuldenaren van de overgedragen vorderingen zijn en, door de samenhang met de verkoop van de algemene delen, ook uit welke rechtsverhouding die vorderingen voorvloeien.”

3.5.3

Het verweer dat de cessie in december 2003 niet geldig was omdat niet is voldaan aan het mededelingsvereiste, is in het arrest gepasseerd op grond van de overweging dat dat verweer voor het eerst bij pleidooi in hoger beroep, en dus tardief, was aangevoerd.

3.5.4

Ten slotte heeft het hof met betrekking tot het beroep op de volgens [appellanten] door [X] BV in 2010 gegeven volmacht het volgende overwogen:

“Hetgeen hiervoor werd overwogen leidt tot de slotsom dat het verweer (…) dat het kettingbeding door de overdracht in december 2003 is opgehouden te gelden, moet worden verworpen. Daaraan kan niet afdoen dat de [X] BV in 2010 een volmacht zou hebben verstrekt voor het laten vervallen van de verplichtingen en verboden uit het kettingbeding. Na de cessie in 2003 was [X] BV daartoe immers in het geheel niet meer gerechtigd.”

3.5.5

Aan het rechtsoordeel van het hof, in het arrest van 25 oktober 2016, dat door de overdracht in december 2003 het kettingbeding niet is opgehouden te gelden, komt, mede gelet op het onder 3.3 overwogene, tussen Lecc en [appellanten] gezag van gewijsde toe. Hetzelfde geldt voor de hiervoor onder 2.b. weergegeven verklaringen voor recht in dat arrest, die een uitvloeisel zijn van dat rechtsoordeel. Op dat gezag van gewijsde stuiten alle door [appellanten] in het onderhavige geding aangevoerde argumenten af, óók het beroep op het vereiste van mededeling van de cessie, al is dat door het hof in het arrest van 25 oktober 2016 niet inhoudelijk beoordeeld. Een partij kan immers niet in achtereenvolgende gedingen nieuwe argumenten blijven aanvoeren ter onderbouwing van een reeds onherroepelijk verworpen standpunt.

3.6

Hetgeen hiervoor werd overwogen leidt tot de conclusie dat de grieven falen, omdat de kantonrechter terecht heeft geoordeeld dat [appellanten] zijn gebonden aan het kettingbeding en derhalve zijn gehouden tot betaling van de geïndexeerde parkbijdrage aan Lecc.

3.7

Het falen van de grieven tegen de oordelen in oorspronkelijke conventie brengt met zich dat moet worden geoordeeld dat de vordering van [appellanten] in oorspronkelijke reconventie tot opheffing van het door Lecc gelegde beslag, door de kantonrechter terecht is afgewezen. Uit het door Lecc bij memorie van antwoord overgelegde exploot, waarop [appellanten] nog bij akte hebben kunnen reageren, blijkt bovendien dat dat beslag inmiddels reeds is opgeheven, zodat de vordering ook om die reden niet voor toewijzing in aanmerking komt.

3.8

Het bestreden vonnis zal worden bekrachtigd. [appellanten] zullen als de in het ongelijk gestelde partij worden verwezen in de kosten van het geding in hoger beroep.

4. Beslissing

Het hof:

bekrachtigt het bestreden vonnis;

veroordeelt [appellant sub 1] c.s. in de kosten van het geding in hoger beroep, tot op heden aan de zijde van Lecc begroot op € 718,= aan verschotten en € 894,= voor salaris en op € 131,= voor nasalaris, te vermeerderen met € 68,= voor nasalaris en de kosten van het betekeningsexploot ingeval betekening van dit arrest plaatsvindt, te vermeerderen met de wettelijke rente, indien niet binnen veertien dagen na dit arrest dan wel het verschuldigd worden van de nakosten aan de kostenveroordeling is voldaan;

verklaart deze veroordeling uitvoerbaar bij voorraad.

Dit arrest is gewezen door mrs. D.J. van der Kwaak, J.C.W. Rang en C. Uriot en door de rolraadsheer in het openbaar uitgesproken op 16 januari 2018.