Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Groningen
Bestuursrecht
zaaknummer: NL25.3540
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[naam] , eiser,
V-nummer: [nummer] ,
(gemachtigde: mr. M.A.M. Karsten),
en
de Minister van Asiel en Migratie,
(gemachtigde: mr. J.P.M. Wuite).
Inleiding
1. Deze uitspraak gaat over het beroep dat eiser heeft ingesteld omdat aan hem een terugkeerbesluit, zwaar inreisverbod en een besluit tot signalering voor de duur van tien jaren is opgelegd. Eiser is het hier niet mee eens. Hij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. De rechtbank beoordeelt het beroep.
1.1.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep gegrond is. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. Eiser is naar eigen zeggen op 11 september 2018 naar Nederland gekomen. Eiser is van 31 mei 2021 tot 31 mei 2022 in het bezit geweest van een verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd onder de beperking ‘tijdelijke humanitaire gronden’ omdat hij aangifte had gedaan van mensenhandel. De aangifte is op 27 oktober 2021 door het Openbaar Ministerie geseponeerd.
2.1.
Eiser is bij arrest van 30 maart 2023 door de meervoudige kamer van het Gerechtshof Den Bosch [1] veroordeeld tot vijf jaren (onvoorwaardelijke) gevangenisstraf wegens productie en bezit van synthetische drugs (amfetamine) in de periode tussen 1 oktober 2020 tot en met 30 november 2020.
2.2.
Op 4 april 2024 is eiser uitgeleverd aan Spanje om daar een gevangenisstraf uit te zitten voor het bezit van twee kilo cocaïne.
3. In het bestreden besluit van 14 januari 2025 heeft de minister een terugkeerbesluit, een zwaar inreisverbod en signalering voor de duur van tien jaren opgelegd, omdat het persoonlijk gedrag van eiser een werkelijke, actuele en voldoende ernstige bedreiging voor een fundamenteel belang van de samenleving vormt. Het inreisverbod heeft een wettelijke grondslag in artikel 66a Vw [2] en artikel 6.5a Vb [3] . Het betreft een zwaar inreisverbod omdat het gaat om een opiumdelict. Er zijn de minister geen bijzondere of humanitaire omstandigheden gebleken die reden zijn om het inreisverbod te verkorten of niet op te leggen. Het besluit tot signalering is evenwel voor de duur van tien jaar en is opgelegd op grond van artikel 67a Vw, nader uitgewerkt in paragraaf A4/4 Vc [4] .
4. Eiser heeft op 23 januari 2025 beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.
5. Op 10 juni 2025 heeft de minister eiser bericht dat het zware inreisverbod ambtshalve wordt opgeheven omdat Spanje op 4 juni 2025 heeft bevestigd dat eiser zijn verblijfsrecht in Spanje behoudt. Het besluit tot signalering met de daarbij behorende signalering in E&S [5] blijft gehandhaafd.
6. Eiser heeft naar aanleiding hiervan aanvullende gronden van beroep ingediend en aangevoerd dat het besluit tot signalering onevenredig is en vergaande gevolgen heeft voor hem.
7. In het verweerschrift van 8 augustus 2025 bericht de minister dat niet in geschil is dat bij brief van 10 juni 2025 het zwaar inreisverbod en terugkeerbesluit zijn ingetrokken. De E&S signalering blijft echter gehandhaafd. De minister wijst op paragraaf A2/12.2 Vc [6] waarin staat dat signaleringen kunnen worden opgenomen in het E&S die (nog) niet in het SIS mogen of kunnen worden opgenomen. Het doel van de E&S signalering is weigering van toegang tot Nederland. De minister stelt dat de strafrechtelijke veroordeling van eiser voldoende grond voor de signalering is in E&S. De door eiser gestelde persoonlijke omstandigheden zijn meegewogen maar geven geen aanleiding tot intrekking van de signalering. Daarnaast zijn de gestelde persoonlijke omstandigheden niet nader gemotiveerd dan wel onderbouwd. Daarom dient het beroep ongegrond te worden verklaard. Nu het terugkeerbesluit en het inreisverbod zijn ingetrokken, biedt de minister aan de proceskosten te vergoeden na intrekking van het beroep.
8. De rechtbank heeft partijen voorafgaand aan de zitting bericht dat op zitting aandacht zal worden besteed aan de uitspraak van de Afdeling [7] van 14 december 2022 [8] .
9. De rechtbank heeft het beroep op 25 september 2025 op zitting behandeld. Hieraan hebben de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van de minister deelgenomen.
Beoordeling rechtbank
10.
De rechtbank stelt vast dat het aan eiser opgelegd terugkeerbesluit en zwaar inreisverbod zijn opgeheven, zodat eiser geen belang meer heeft bij een inhoudelijke beoordeling daarvan. De rechtbank zal daarom de gronden van beroep die tegen deze onderdelen van het bestreden besluit gericht zijn, onbesproken laten.
De rechtbank stelt vast dat het aan eiser opgelegd terugkeerbesluit en zwaar inreisverbod zijn opgeheven, zodat eiser geen belang meer heeft bij een inhoudelijke beoordeling daarvan. De rechtbank zal daarom de gronden van beroep die tegen deze onderdelen van het bestreden besluit gericht zijn, onbesproken laten.
11. De rechtbank stelt voorop dat de Afdeling in de uitspraak van 14 december 2022 heeft geoordeeld dat, in geval een vreemdeling een verblijfsrecht heeft in een andere lidstaat en deze lidstaat het verblijfsrecht niet intrekt, het mogelijk is de signalering in SIS II om te zetten naar een nationale signalering. Een nationale signalering -zoals een registratie in E&S- kan echter alleen worden gekoppeld aan een nationaal werkend inreisverbod. Het inreisverbod uit artikel 66a Vw en de ongewenstverklaring uit artikel 67 Vw Pro bieden hiervoor geen grondslag.
12. De rechtbank overweegt verder dat de Afdeling in de uitspraak van 4 april 2024 [9] , onder verwijzing naar de uitspraak van 14 december 2022, heeft benadrukt dat het aan de wetgever is om te voorzien in een nationaal werkend inreisverbod voor gevallen waarin een vreemdeling een daadwerkelijke, actuele en ernstige bedreiging voor de openbare orde vormt en een andere lidstaat het daar geldende verblijfsrecht van die vreemdeling niet intrekt.
13. Nu het eerder opgelegde terugkeerbesluit en zwaar inreisverbod zijn ingetrokken vanwege het verblijfsrecht in Spanje, ontbreekt daarmee de grondslag waarop de oorspronkelijke SIS-signalering was gebaseerd. Uit artikel 67a Vw volgt dat de minister een besluit als bedoeld in artikel 24, eerste lid, onder a, van de SIS-verordening grenscontroles [10] kan nemen, indien de in het tweede lid van artikel 24 van Pro die verordening genoemde situaties zich voordoen.’ De rechtbank ziet in artikel 67a Vw echter geen grondslag voor een signalering in E&S, nu in dit artikel geen nationaal werkend inreisverbod is opgenomen voor vreemdelingen die een daadwerkelijke, actuele en ernstige bedreiging voor de openbare orde vormen en de andere lidstaat het daar geldende verblijfsrecht van de vreemdeling niet intrekt. De rechtbank is dan ook van oordeel dat de minister voornoemd artikel ten onrechte als grondslag heeft gehanteerd om de E&S-signalering op te leggen.
Conclusie en gevolgen
14.
Het beroep is gegrond en het bestreden besluit wordt vernietigd voor zover deze betrekking heeft op de E&S-signalering. Nu de rechtbank van oordeel is dat er in het onderhavige geval geen grondslag is voor de E&S-signalering, zal, de rechtbank daarom bepalen dat de minister een nieuw besluit moet nemen, waarin de E&S-signalering wordt ingetrokken. De rechtbank geeft de minister hiervoor een termijn van vier weken.
Het beroep is gegrond en het bestreden besluit wordt vernietigd voor zover deze betrekking heeft op de E&S-signalering. Nu de rechtbank van oordeel is dat er in het onderhavige geval geen grondslag is voor de E&S-signalering, zal, de rechtbank daarom bepalen dat de minister een nieuw besluit moet nemen, waarin de E&S-signalering wordt ingetrokken. De rechtbank geeft de minister hiervoor een termijn van vier weken.
15. De rechtbank veroordeelt de minister in de door eiser gemaakte proceskosten. Deze worden op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vastgesteld op € 1.814,- ( één punt voor het indienen van het beroepschrift met een waarde per punt van € 907,- en vermenigvuldigd met een wegingsfactor 1, gemiddeld).
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep gegrond;
- vernietigt het bestreden besluit voor zover deze ziet op de E&S-signalering;
- draagt de minister op om binnen vier weken na bekendmaking van de uitspraak een nieuw besluit te nemen, met inachtneming van deze uitspraak;
- veroordeelt de minister tot een betaling van €1.814,- aan proceskosten aan eiser.
Deze uitspraak is gedaan door mr. R. Tesfai, rechter, in aanwezigheid van mr. F. Aissa, griffier en openbaar gemaakt door middel van gepseudonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak bekend is gemaakt. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.