Uitspraak
Rechtbank DEN HAAG
Strafrecht
Meervoudige kamer
Parketnummer: 09-074507-23
Datum uitspraak: 30 april 2025
Tegenspraak
De rechtbank Den Haag heeft op de grondslag van de tenlastelegging en naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting het navolgende vonnis gewezen in de zaak van de officier van justitie tegen de verdachte:
[verdachte]
geboren op [geboortedatum] 1994 te [geboorteplaats] (Marokko),
zonder bekende woon- of verblijfplaats,
op dit moment gedetineerd in de penitentiaire inrichting [plaats] ,
huis van bewaring.
1.Het onderzoek ter terechtzitting
Het onderzoek is gehouden op de terechtzittingen van 21 september 2023, 15 december 2023, 1 maart 2024, 23 mei 2024, 16 augustus 2024, 7 november 2024, 29 januari 2025 (alle pro forma) en 16 april 2025 (inhoudelijke behandeling).
De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie mr. E.J. van Drongelen en van wat door de verdachte en zijn raadsvrouw mr. Y. Finani naar voren is gebracht.
2.De tenlastelegging
De tenlastelegging is nader omschreven op de zitting van 1 maart 2024. Na deze nadere omschrijving wordt de verdachte - kort gezegd - verdacht van medeplegen van (impliciet primair) moord, (impliciet subsidiair) doodslag of (subsidiair en meer subsidiair) medeplegen van (zware) mishandeling met voorbedachte rade en de dood tot gevolg, door [slachtoffer] op 26 februari 2023 met één of meer steken om het leven te brengen. Meer en uiterst subsidiair wordt de verdachte verdacht van medeplichtigheid aan die moord, doodslag, of (zware) mishandeling met voorbedachten rade en de dood tot gevolg.
De volledige tekst van de tenlastelegging is als
bijlage Ibij dit vonnis gevoegd.
bijlage Ibij dit vonnis gevoegd.
Om de leesbaarheid van dit vonnis te bevorderen noemt de rechtbank het slachtoffer, de verdachte en de medeverdachte waar nodig bij hun voornaam (respectievelijk [slachtoffer] , [verdachte] en [medeverdachte] ).
3.De bewijsbeslissing
3.1.
Inleiding
Op grond van de gebruikte bewijsmiddelen stelt de rechtbank het volgende vast. [slachtoffer] is in de avond van 26 februari 2023 in zijn buik gestoken op de 4e etage van het trappenhuis van het portiek van de woning aan de [adres 1] in Den Haag (hierna: het portiek). [slachtoffer] is later die avond in het ziekenhuis overleden. Uit het onderzoek van de forensisch patholoog blijkt dat [slachtoffer] is overleden door verbloeding als gevolg van één steekletsel in de buik.
De verdachten hebben beiden bij de politie erkend dat zij in het portiek waren op het moment dat [slachtoffer] werd gestoken. Zij hebben beiden verklaard dat zij zelf beneden in het portiek zijn gebleven, terwijl de andere verdachte de trappen op naar de 4e etage is gegaan, waar het slachtoffer is gestoken.
3.2.
Het standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat hoewel niet bewezen kan worden wie van de verdachten [slachtoffer] gestoken heeft, het medeplegen van moord bewezen kan worden ten laste van beide verdachten. Op specifieke standpunten wordt hierna, voor zover relevant, nader ingegaan.
3.3.
Het standpunt van de verdediging
De verdediging heeft bepleit dat de verdachte integraal moet worden vrijgesproken, in de eerste plaats omdat volgens de verdediging niet kan worden vastgesteld dat de verdachte het slachtoffer heeft gestoken of wist dat geweld zou worden gebruikt tegen het slachtoffer. Op specifieke standpunten wordt hierna, voor zover relevant, nader ingegaan.
3.4.
Bewijsoverwegingen
De rechtbank komt tot het oordeel dat (1) niet kan worden bewezen dat de verdachte [slachtoffer] zelf gestoken heeft, maar dat (2) ten laste van de verdachte wel het medeplegen van doodslag bewezen kan worden. Hierna wordt toegelicht hoe de rechtbank tot dit oordeel komt. De wettige bewijsmiddelen met de voor de bewezenverklaring redengevende feiten en omstandigheden zijn als
bijlage IIbij dit vonnis gevoegd.
bijlage IIbij dit vonnis gevoegd.
Uitgangspunt beoordeling
Bij de beoordeling hanteert de rechtbank het volgende kader. Voor de kwalificatie medeplegen moet sprake zijn van een nauwe en bewuste samenwerking tussen de medeplegers. De intellectuele en/of materiële bijdrage van de verdachte aan het delict moet van voldoende gewicht zijn. De rechtbank moet bij de beoordeling van de vraag of er sprake is van de vereiste nauwe en bewuste samenwerking, rekening te houden met onder meer de intensiteit van de samenwerking, de onderlinge taakverdeling, de rol in de voorbereiding, de uitvoering of de afhandeling van het delict en het belang van de rol van de verdachte, diens aanwezigheid op belangrijke momenten en het zich niet terugtrekken op een daartoe geëigend tijdstip (onder meer Hoge Raad 11 juli 2017, ECLI:NL:HR:2017:1302). Voor medeplegen moet de verdachte zogenoemd dubbel opzet hebben: opzet op de onderlinge samenwerking en opzet op de delictsgedraging van het grondfeit. Het opzet op de delictsgedraging van het grondfeit kan enigszins globaal zijn: een wat andere afloop en invulling van het grondfeit dan de medepleger voor ogen stond, zit in het opzet van de medepleger ingebakken. Verder is niet vereist dat de verdachte op de hoogte is van de precieze gedragingen van zijn mededaders.
De aanleiding van en aanloop naar het incident
De rechtbank stelt over de aanleiding van het incident op 26 februari 2023 het volgende vast. [slachtoffer] heeft in oktober 2022 een gesprek gehad met de vader van [medeverdachte] en [medeverdachte] zelf, waarin [slachtoffer] om toestemming vroeg om met de zus van [medeverdachte] te mogen trouwen. De vader van [medeverdachte] vond dat eerst papieren voor [slachtoffer] geregeld moesten worden en gaf daarom geen toestemming voor het huwelijk. Op enig moment is bij [medeverdachte] het vermoeden ontstaan dat [slachtoffer] toch bij zijn zus aan de [straatnaam 1] was ingetrokken. [medeverdachte] was daarom boos op [slachtoffer] .
Op grond van de verklaringen van beide verdachten stelt de rechtbank verder vast dat de verdachten elkaar drie à vier weken voorafgaand aan het incident één of meerdere malen hebben gesproken in het café van [medeverdachte] . Over dat gesprek hebben de verdachten bij de politie beiden verklaard dat [medeverdachte] tegen [verdachte] heeft gezegd dat hij boos was op iemand, en dat hij een Bulgaar zou inschakelen (of al ingeschakeld had) om die persoon in elkaar te slaan. Ook volgt uit de verklaringen van de verdachten dat [medeverdachte] aan [verdachte] een foto van [slachtoffer] op zijn telefoon en aan hem een briefje heeft gegeven met daarop het adres [adres 1] . [medeverdachte] wilde de foto niet via Whatsapp sturen, maar liet [verdachte] een foto maken met zijn eigen telefoon. [medeverdachte] heeft [verdachte] gevraagd te gaan kijken of de persoon op de foto op dit adres aanwezig was. [verdachte] is gaan kijken bij het portiek, heeft daar een video gemaakt en heeft daarna aan [medeverdachte] laten weten dat de persoon op de foto op dat moment niet op het adres aanwezig was.
In de avond van 25 februari 2023 hebben [medeverdachte] en [verdachte] elkaar opnieuw gesproken in het café van [medeverdachte] . Onduidelijk is gebleven wat er precies is afgesproken tijdens deze ontmoeting. De rechtbank kan in ieder geval vast stellen dat zij hebben afgesproken elkaar de volgende dag te treffen.
De rol van de verdachten ten aanzien van de gebeurtenissen in de middag van 26 februari 2023
In de ochtend van 26 februari 2023 is [verdachte] vanuit zijn woonplaats ’s-Gravenzande naar Den Haag gereisd, heeft hij ergens een fiets geleend en is hij naar de [adres 1] gefietst, zo blijkt uit zijn verklaring. Op camerabeelden bij de voordeur van het portiek is te zien dat [slachtoffer] om 12.48 uur het portiek in ging en dat [verdachte] ongeveer 30 seconden kwam aanfietsen. [verdachte] is buiten het portiek blijven staan en hield zijn telefoon in zijn hand. Op grond van de verklaringen van de verdachten stelt de rechtbank vast dat [verdachte] op dit moment [medeverdachte] heeft gebeld. Na het telefoongesprek is op de beelden te zien dat [verdachte] omstreeks 12.55 uur wegfietste bij het portiek.
Vervolgens is op de camerabeelden te zien dat [slachtoffer] het portiek om 14.50 uur verliet.
Op grond van de verklaringen van de verdachten stelt de rechtbank vast dat [verdachte] op enig moment bij [medeverdachte] thuis is aangekomen en dat zij vervolgens weer samen uit [medeverdachte] woning zijn vertrokken. Op camerabeelden is te zien dat [medeverdachte] en [verdachte] om 14.52 uur samen op de Steenwijkerlaan liepen in de buurt van de woning van [medeverdachte] . [verdachte] had in één hand een schoenendoos vast. Op camerabeelden is te zien dat de verdachten omstreeks 15.00 uur met de auto van [medeverdachte] naar de [straatnaam 2] reden, de straat die achter de [straatnaam 1] ligt. Daar parkeerden zij de auto. Ook is te zien dat de verdachten om 15.02 uur kwamen aanlopen bij het portiek. [verdachte] droeg met beide handen een schoenendoos. [medeverdachte] opende het portiekdeur met een sleutel. Uit de verklaring van [medeverdachte] volgt dat hij [verdachte] heeft gevraagd om boven te gaan kijken of er iemand was en te kijken of er geen kinderen waren. Beide verdachten hebben erkend dat [verdachte] de trappen op is gegaan, heeft aangebeld bij de voordeur van [adres 1] en daar enkele minuten is gebleven. [medeverdachte] is het portiek toen uitgegaan, terwijl [verdachte] nog enkele minuten boven bleef. [medeverdachte] en [verdachte] zij teruggegaan naar de auto van [medeverdachte] en zijn weggereden. Uit de verklaringen van de verdachten volgt dat zij daarna opnieuw zijn teruggegaan naar de woning van [medeverdachte] .
Tussenconclusie
De rechtbank concludeert uit het voorgaande dat de verdachten drie à vier weken vóór 26 februari 2023 zijn begonnen met het vormen van een plan om [slachtoffer] iets aan te doen. De verdachten hebben elkaar op 25 februari 2023 nogmaals gesproken en dat gesprek was voor [verdachte] kennelijk aanleiding om op 26 februari 2023 vanuit zijn woonplaats, op een zondag dat hij niet hoefde te werken, opnieuw af te reizen naar de [straatnaam 1] . Hij heeft geen aannemelijke verklaring kunnen geven waarom dit nodig was. De rechtbank concludeert daarom dat [verdachte] nogmaals is gaan kijken bij de [straatnaam 1] of [slachtoffer] daar aanwezig was.
De rechtbank maakt uit het voorgaande verder op dat de rollen van de verdachten tijdens deze eerste twee verkenningen zo waren, dat [medeverdachte] opdrachtgever was en [verdachte] uitvoerder.
Vanaf de derde verkenning omstreeks 15.00 uur beginnen de rollen naar het oordeel van de rechtbank meer gelijk op te lopen. [medeverdachte] is niet langer de opdrachtgever op de achtergrond, maar gaat zelf mee naar het portiek en gebruikt daarvoor zijn eigen auto. De auto parkeert hij op een strategische plek, namelijk buiten het zicht van de portiekbewoners, zijn zus, binnen loopafstand van het portiek, en met een gemakkelijke wegrijroute die eveneens buiten het zicht van het portiek ligt. [medeverdachte] opent het portiekdeur vervolgens met een door hem meegebrachte sleutel. [verdachte] gaat het portiek in en blijft het langste posten bij de voordeur van [slachtoffer] , om te kijken of er iemand thuis was en daarbij te checken of er geen kinderen in de buurt waren. Hij reist na de verkenning mee terug naar de woning van [medeverdachte] .
In deze verkenning hebben beide verdachten naar het oordeel van de rechtbank dus een wezenlijke, gelijk rol.
Verder maakt de rechtbank uit het voorgaande op dat de verdachten van plan waren iets te doen wat voor kinderen schokkend zou zijn om te zien, en iets waarna zij snel zouden moeten vluchten en waarmee het voertuig van [medeverdachte] geenszins in verband mocht worden gebracht.
De rechtbank concludeert dat er sprake was van een samenwerking ten aanzien van de uitvoering van het plan [slachtoffer] iets aan te doen. waarbij de taakverdeling van de verdachte wisselde.
De samenwerking van de verdachten ten aanzien van de gebeurtenissen in de avond van 26 februari 2023
Op de camerabeelden is te zien dat [slachtoffer] om 17.42 uur het portiek in liep. Dit zijn de laatste bewegende beelden van [slachtoffer] .
Omstreeks 18.00 uur zijn de verdachten opnieuw vertrokken vanaf de woning van [medeverdachte] , zo volgt uit hun verklaringen. Op camerabeelden is te zien dat de verdachten opnieuw met de auto van [medeverdachte] naar de [straatnaam 2] reden. Daar parkeerden zij om 18.06 uur op dezelfde plek als eerder die dag. Op de camerabeelden is voorts te zien dat de verdachten om 18.09 uur kwamen aanlopen bij het portiek. [verdachte] droeg opnieuw met beide handen een schoenendoos. Er werd aangebeld bij het portiek terwijl [medeverdachte] ongeveer gelijktijdig de portiekdeur opende met een sleutel. De verdachten gingen samen het portiek in.
Omstreeks het genoemde dit tijdstip hoorden bewoners van andere woningen in het portiek iemand heel hard schreeuwen in het trappenhuis en hoorden zij mensen rennen in het trappenhuis. De bewoonster van de [adres 2] , de woning naast die van [slachtoffer] , heeft haar voordeur geopend. Zij heeft verklaard dat zij [slachtoffer] schreeuwend de portiektrap zag afrennen terwijl hij zijn buik vasthield en om een ambulance riep. Zij hoorde de portiekdeur beneden dicht slaan. Zij zag [slachtoffer] weer de trap op komen, zijn sleutels uit zijn woning pakken en weer de trap af rennen. Even later zag zij [slachtoffer] halverwege het portiek op de grond liggen.
Op de camerabeelden is te zien dat [medeverdachte] om 18.10 uur het portiek uit kwam rennen. Hij is 1 minuut en 39 seconden in het portiek geweest. Zeven seconden later kwam [verdachte] naar buiten rennen.
De verdachten renden in de richting van de [straatnaam 2] . Op de hoek van de kruising tussen de [straatnaam 1] en de [straatnaam 2] staan vuilcontainers. Op camerabeelden is te zien dat om 18.11 uur twee personen de hoek om kwamen rennen in de richting van de auto van [medeverdachte] . De rechtbank stelt, mede op grond van de verklaringen van de verdachten, vast dat dit de verdachten zijn. De eerste verdachte die de hoek om kwam rennen bukte ter hoogte van de vuilcontainers. De verdachten renden vervolgens naar de auto van [medeverdachte] , stapten in en reden weg.
Tussenconclusie
De rechtbank concludeert op grond van het bovenstaande dat er ook ten tijd van het toebrengen van het daadwerkelijke letsel aan [slachtoffer] sprake was van een samenwerking tussen de verdachten.
De afhandeling van het incident
Op grond van de eensluidende verklaringen van de verdachten stelt de rechtbank vast dat de verdachten na het incident terug zijn gereden naar de woning van [medeverdachte] , dat [medeverdachte] daar aan [verdachte] € 800,- en een knuffel heeft gegeven, en dat [medeverdachte] voor [verdachte] een taxi heeft besteld die [verdachte] naar huis heeft gebracht. Na 26 februari 2023 zijn tussen de verdachten vertrouwelijke gesprekken opgenomen (OVC). Daaruit volgt kort gezegd dat de verdachten nog minstens zeven keer samen in de auto van [medeverdachte] hebben gezeten en dat zij daarbij vriendschappelijk met elkaar omgingen.
De schoenendoos
Over de inhoud van de schoenendoos die tot twee keer toe mee is genomen naar het portiek, stelt de rechtbank het volgende vast.
De rechtbank hecht geen geloof aan de verklaring van [verdachte] dat in de doos schoenen zaten die hij van [medeverdachte] cadeau had gekregen en die hij mee naar huis wilde nemen. Zowel om 15.00 uur als om 18.00 uur zijn de verdachten aangekomen in de auto van [medeverdachte] en in die auto weer vertrokken. Als [verdachte] schoenen mee naar huis had willen nemen, had voor de hand gelegen dat hij de schoenen in de auto had laten staan. Ook blijkt uit het dossier dat [verdachte] , voordat hij na het incident naar huis is gegaan, een tas met werkkleding op heeft gehaald bij [medeverdachte] thuis. [verdachte] heeft geen aannemelijke verklaring gegeven waarom hij wel zijn kleding, maar niet zijn doos met schoenen bij [medeverdachte] thuis kon stallen. De rechtbank concludeert daarom dat in de schoenendoos géén schoenen zaten.
Ook de verklaring van [medeverdachte] roept op dit punt bij de rechtbank de nodige vraagtekens op. [medeverdachte] heeft over de schoenendoos verklaard dat die vooraf aan het incident leeg was en door [verdachte] was meegenomen zodat hij zichzelf kon voordoen als pakketbezorger. Deze verklaring vindt weliswaar enige steun in het dossier, want [verdachte] had de doos bij het portiek steeds met beide handen vast (zoals een pakketbezorger), maar onduidelijk blijft waarom een dergelijke vermomming nodig was om toegang te krijgen tot het portiek; [medeverdachte] had immers een sleutel van de portiekdeur, die hij ook tot twee keer toe heeft gebruikt.
Naar het oordeel van de rechtbank hebben de verdachten geen sluitende reden gegeven waarom zij een schoenendoos meenamen naar een confrontatie met [slachtoffer] .
Wel is voor de rechtbank duidelijk dat [verdachte] de schoenendoos na het incident heeft weggegooid in een vuilcontainer op de hoek van de [straatnaam 2] . [medeverdachte] heeft verklaard dat hij dit heeft gezien. Deze verklaring komt de rechtbank betrouwbaar voor, allereerst omdat de schoenendoos door de politie niet is aangetroffen bij de verdachten en daarvoor door de verdachten geen (andere) aannemelijke reden is gegeven. Daarnaast strookt deze verklaring met de verklaring van beide verdachten dat [verdachte] [medeverdachte] tijdens het wegrennen inhaalde. Dat maakt het aannemelijk dat [verdachte] , die de schoenendoos steeds in handen had, de persoon was die als eerste om de hoek naar de [straatnaam 2] kwam rennen en dus de persoon is op de camerabeelden die bukt bij de vuilcontainer.
De rechtbank acht de verklaring van [verdachte] op dit punt tijdens de terechtzitting (namelijk dat hij misschien wel iets heeft weggegooid in de vuilcontainer, maar dat dit mogelijk een papiertje is geweest omdat men in Nederland niet zomaar vuil op straat mag gooien) ongeloofwaardig. De rechtbank acht het hoogst onwaarschijnlijk dat iemand die al rennend wegvlucht van een gewelddadige en luidruchtige confrontatie die een minuut eerder heeft plaatsgevonden, eraan zou denken om een papiertje weg te gooien en zich daarbij ook nog eens zou bekommeren om het schoonhouden van de stoep.
Het gebruikte steekwapen
Net als de schoenendoos, is ook het gebruikte steekwapen nooit teruggevonden. Volgens [medeverdachte] heeft [verdachte] hem na het incident gezegd dat in de weggegooide schoenendoos het gebruikte mes zat. Hoewel het niet voor de hand ligt dat [verdachte] kort na het incident een lege schoenendoos zou weggooien, kan de rechtbank dat niet uitsluiten aan de hand van andere bevindingen uit het dossier.
De rechtbank concludeert dat het gebruikte steekwapen door één van de verdachten is verduisterd, zonder dat kan worden vastgesteld hoe dat precies is gebeurd.
Het staat niet vast wie [slachtoffer] heeft gestoken
De verdachten waren, naast [slachtoffer] , de enige personen die op het moment van steken in het trappenhuis van het portiek waren. Het is dus één van de verdachten geweest die [slachtoffer] in het midden van zijn buik heeft gestoken, waardoor deze om het leven is gekomen.
De rechtbank is, met de officier van justitie, van oordeel dat op grond van de hiervoor geschetste feiten niet buiten redelijke twijfel vastgesteld kan worden wie van de verdachten [slachtoffer] gestoken heeft. Uit het forensisch onderzoek zijn geen verbanden naar voren gekomen tussen één van de verdachten en het steken van [slachtoffer] . Ook de technische reconstructie, de camerabeelden, de verklaringen van de verdachten zelf en van (andere) getuigen bieden allen onvoldoende aanknopingspunten om dit te kunnen vaststellen.
Medeplegen doodslag bewezen
Al de hiervoor geschetste omstandigheden samen, wijzen er naar het oordeel van de rechtbank echter wél op dat de verdachten nauw en bewust hebben samengewerkt om het slachtoffer met behulp van een steekwapen al dan niet ernstig te verwonden. Zij hebben elkaar drie à vier weken voor het incident gesproken, waarbij [medeverdachte] aan [verdachte] een foto van [slachtoffer] heeft gegeven terwijl dat niet via Whatsapp mocht gebeuren. [verdachte] heeft toen een eerste verkenning uitgevoerd en daarover aan [medeverdachte] gerapporteerd. Vervolgens is [verdachte] nog driemaal bij het portiek geweest, en [medeverdachte] tweemaal. Dit duidt er naar het oordeel van de rechtbank op dat de verdachten vastberaden waren om hun plan gezamenlijk tot uitvoering te brengen.
Hierbij komt dat dat géén van de verdachten een verklaring heeft gegeven waarom de confrontatie met [slachtoffer] , die maximaal iets meer dan één minuut heeft geduurd, zo uit de hand kon lopen dat een voorgenomen pak slaag plots een steek in de buik werd. De gang van zaken duidt er volgens de rechtbank veeleer op dat [slachtoffer] na het opendoen van zijn voordeur vrijwel direct in de buik gestoken is. Dat betekent dat er geen sprake was van een geleidelijk escalerende ruzie, maar van een doelbewuste, gerichte actie.
Daarbij ziet de rechtbank het overhandigen van € 800,- van [medeverdachte] aan [verdachte] als het uitreiken van een beloning voor diens rol bij het ‘oplossen’ van het probleem dat [medeverdachte] met [slachtoffer] had. Het ligt naar het oordeel van de rechtbank niet voor de hand dat [verdachte] werd beloond en de vriendschap werd voortgezet als [medeverdachte] van mening was geweest dat [verdachte] verder was gegaan dan het gezamenlijke plan.
Naar het oordeel van de rechtbank duidt de uitgebreidheid en heimelijkheid van de voorbereidingen, het tot tweemaal toe meenemen van een mysterieuze schoenendoos, het weggooien van die doos, en het belonen van [verdachte] met een betrekkelijk fors geldbedrag van € 800,- op een plan om [slachtoffer] te steken.
Bij de steek in de buik zijn diverse organen en bloedbanen geraakt en kwamen de ingewanden van [slachtoffer] uit zijn lichaam. De persoon die dit letsel heeft toegebracht, heeft volgens de rechtbank onmiskenbaar (voorwaardelijk) opzet gehad op de dood van [slachtoffer] . Het is immers een feit van algemene bekendheid dat zich in het bovenlichaam, waaronder de buik, vitale organen bevinden en dat het steken in die regio een zeer groot risico op levensbedreigend letsel met zich meebrengt. Dit risico heeft zich helaas ook verwezenlijkt. Daarnaast is de rechtbank van oordeel dat ook de persoon die niet zelf heeft gestoken, voorwaardelijk opzet had op de dood van [slachtoffer] . In het gezamenlijke plan om [slachtoffer] te steken, ligt de aanvaarding van de aanmerkelijke kans besloten dat de medeverdachte insteekt op vitale organen en daardoor de dood van het slachtoffer veroorzaakt.
De slotsom is dat [slachtoffer] nooit van het leven was beroofd zonder de rol van en samenwerking tussen de beide verdachten. De rechtbank acht ten laste van beide verdachten het medeplegen van doodslag bewezen.
Vrijspraak van medeplegen moord
De rechtbank zal de verdachte vrijspreken van het impliciet primair ten laste gelegde medeplegen van moord, omdat niet vast staat dat sprake is van voorbedachte rade. Uit het dossier en het verhandelde ter terechtzitting kan niet worden vastgesteld dat er een plan was om [slachtoffer] te doden. Er is een plan geweest om [slachtoffer] ernstig te verwonden en in de uitvoering van het plan hebben de verdachten zoals hiervoor overwogen de aanmerkelijke kans dat [slachtoffer] zou komen te overlijden op de koop toegenomen. Deze vaststelling van voorwaardelijk opzet op de dood van [slachtoffer] brengt echter niet automatisch met zich mee dat het van meet af aan de bedoeling is geweest om [slachtoffer] te doden.
3.5.
De bewezenverklaring
De rechtbank is van oordeel dat het impliciet subsidiair aan de verdachte ten laste gelegde medeplegen van doodslag wettig en overtuigend is bewezen.
De rechtbank verklaart ten laste van de verdachte bewezen dat:
hij op 26 februari 2023 te 's-Gravenhage,
tezamen en in vereniging met een ander,
[slachtoffer]
opzettelijk
van het leven heeft beroofd, door één maal met een scherp en/of puntig voorwerp in het lichaam van die [slachtoffer] te steken;
4.De strafbaarheid van het bewezen verklaarde
Het bewezen verklaarde is volgens de wet strafbaar, omdat er geen feiten of omstandigheden aannemelijk zijn geworden die de strafbaarheid van het feit uitsluiten.
5.De strafbaarheid van de verdachte
De verdachte is eveneens strafbaar, omdat er geen feiten of omstandigheden aannemelijk zijn geworden die zijn strafbaarheid uitsluiten.
6.De strafoplegging
6.1.
De vordering van de officier van justitie
De officier van justitie heeft gevorderd dat de verdachte wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 18 jaren, met aftrek van de tijd in voorarrest doorgebracht.
6.2.
Het standpunt van de verdediging
De verdediging heeft geen strafmaatverweer gevoerd, wel heeft de verdediging opgemerkt dat het feit dat de verdachte geen noemenswaardig strafblad heeft, zou moeten meewegen, mocht de rechtbank tot strafoplegging komen.
6.3.
Het oordeel van de rechtbank
Bij de strafoplegging houdt de rechtbank rekening met de ernst van het gepleegde feit, de omstandigheden waaronder dit feit is begaan en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals die in het dossier en tijdens het onderzoek op de terechtzitting naar voren zijn gekomen. De rechtbank acht daarbij het volgende van belang.
Ernst van het feit
De verdachte heeft, samen met een ander, [slachtoffer] met geweld van het leven beroofd. De verdachte heeft [slachtoffer] zijn meest fundamentele bezit ontnomen, zijn leven. Met zijn handelen heeft verdachte onherstelbaar leed en verdriet toegebracht aan de nabestaanden van [slachtoffer] . Tijdens de zitting hebben de partner en ouders van [slachtoffer] slachtofferverklaringen laten voordragen. Daarin hebben zij op indringende wijze verwoord hoe ingrijpend de dood van [slachtoffer] voor hen is. zij op indringende wijze verwoord hoe ingrijpend de dood van [slachtoffer] voor hen is. Daarnaast zijn meerdere bewoners van het appartementencomplex tegen wil en dank getuige geworden van de steekpartij op 26 februari 2023. Een gebeurtenis als deze heeft niet alleen grote gevolgen voor de direct betrokkenen, maar schokt ook de rechtsorde in hoge mate.
Strafblad
De rechtbank heeft acht geslagen op het strafblad van de verdachte van 26 februari 2024. De verdachte is niet recent veroordeeld voor strafbare feiten. Hij heeft dus geen strafblad dat in strafverzwarende zin zou moeten meewegen.
Persoon van de verdachte
Over de persoon van de verdachte zijn de rechtbank geen bijzonderheden bekend die van invloed zouden moeten zijn op de op te leggen straf.
De verdachte heeft aldoor wisselend verklaard over zijn betrokkenheid bij het feit en maar beperkt verantwoordelijkheid genomen voor zijn daden. Het is dan ook grotendeels onduidelijk gebleven waarom de verdachte zich samen met de medeverdachte heeft ingelaten met dit onzalige plan. De rechtbank sluit niet uit dat de nabestaanden van [slachtoffer] mede door de opstelling van de verdachte met onbeantwoorde vragen blijven zitten.
De op te leggen straf
Gelet op de ernst van het feit is de rechtbank van oordeel dat niet kan worden volstaan met een lichtere of andere sanctie dan een langdurige onvoorwaardelijke gevangenisstraf.
De rechtbank komt tot een lagere straf dan geëist door de officier van justitie. De belangrijkste reden hiervoor is dat de officier van justitie bij de strafeis is uitgegaan van het medeplegen van moord, terwijl de rechtbank het medeplegen van doodslag bewezen acht.
Alles afwegende acht de rechtbank een gevangenisstraf voor de duur van 12 jaren passend, met aftrek van de tijd die de verdachte in voorarrest heeft doorgebracht.
Tenuitvoerlegging van de op te leggen gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat aan de verdachte voorwaardelijke invrijheidstelling wordt verleend als bedoeld in artikel 6:2:10 van Pro het Wetboek van Strafvordering.
7.De vordering van de benadeelde partij/de schadevergoedingsmaatregel
Als benadeelde partijen hebben zich gevoegd:
[naam 1] . De benadeelde partij vordert een schadevergoeding van € 20.993,-, bestaande uit affectieschade voor een bedrag van € 20.000,- en materiële schade van € 993,-, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.
[naam 2] . De benadeelde partij vordert een schadevergoeding van € 20.993,-, bestaande uit affectieschade voor een bedrag van € 20.000,- en materiële schade van € 993,-, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.
[naam 3] . De benadeelde partij vordert een schadevergoeding van € 79.000,- bestaande uit affectieschade voor een bedrag van € 20.000,-, schokschade voor een bedrag van € 30.000,-, materiële schade (gederfde inkomsten) voor een bedrag van € 24.000,- en toekomstige schade voor een bedrag van € 5.000,-, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.
[naam 4] . De benadeelde partij vordert een schadevergoeding van € 80.200,- bestaande uit affectieschade voor een bedrag van € 20.000,-, aantasting in de persoon anders dan schokschade voor een bedrag van € 30.000,-, materiële schade (gederfde inkomsten) voor een bedrag van € 25.200,- en toekomstige schade voor een bedrag van € 5.000,-, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.
7.1
Het standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie heeft het standpunt ingenomen dat alle vorderingen benadeelde partij deels toewijsbaar zijn. Volgens de officier van justitie is de gevorderde affectieschade van [naam 1] en [naam 2] slechts toewijsbaar tot het bedrag van € 17.500,- en moet de vordering voor het materiële deel niet ontvankelijk worden verklaard, omdat de gestelde schade niet valt onder één van de limitatieve gronden van artikel 6:108 BW Pro.
7.2
Het standpunt van de verdediging
De verdediging heeft ten aanzien van de vordering van [naam 3] bepleit dat de vordering ten aanzien van de schokschade onvoldoende onderbouwd is. Ditzelfde geldt voor de materiële schade. De verdediging refereert zich ten aanzien van de affectieschade, en verzoekt de opgevoerde toekomstige schade niet-ontvankelijk te verklaren. Ten aanzien van de vordering van [naam 4] merkt de verdediging op dat de combinatie van affectieschade en schokschade dan wel aantasting in de persoon anders dan schokschade doorgaans leidt tot een matiging van het totaalbedrag. De verdediging refereert zich ten aanzien van het overige.
Ten aanzien van de vorderingen van [naam 1] en [naam 2] heeft de verdediging bepleit dat de affectieschade bij toewijzing dient te worden gematigd naar € 17.500,-.
7.3
Het oordeel van de rechtbank
De vorderingen van [naam 1] en [naam 2]
Affectieschade
Ten aanzien van de gevorderde affectieschade is de rechtbank van oordeel dat zowel [naam 1] en [naam 2] als ouders van het slachtoffer recht hebben op affectieschade zoals bedoeld in artikel 6:108 lid 3 BW Pro en artikel 1 van Pro het Besluit Vergoeding Affectieschade. In tegenstelling tot de verdediging, is de rechtbank echter van oordeel dat het slachtoffer niet meer kan worden aangemerkt als thuiswonend kind. Het slachtoffer woonde immers bij [naam 3] en het was ook zijn kennelijke bedoeling bij haar te blijven wonen. Dat het slachtoffer in Nederland verbleef op een toeristenvisum en officieel nog bij zijn ouders stond ingeschreven, doet hier naar het oordeel van de rechtbank niet aan af. De benadeelde partijen vallen dus onder categorie d van het besluit en hebben recht hebben op het vastgestelde bedrag van meerderjarige niet-thuiswonende kinderen, namelijk € 17.500. De rechtbank zal dan ook een bedrag van € 17.500 aan affectieschade toewijzen aan benadeelde partij [naam 1] alsmede een bedrag van € 17.500,- aan benadeelde partij
.
Materiële schade
Ten aanzien van de materiële schade overweegt de rechtbank als volgt. Het limitatieve stelsel van artikel 6:108 BW Pro geeft drie gronden waarop schadevergoeding mogelijk is. Dit zijn affectieschade, kosten van lijkbezorging en gederfd levensonderhoud. De vordering van de benadeelde partij is onderbouwd met een urenstaat, waarin een vergoeding wordt gevraagd van de uren die de neef van de benadeelde partijen bezig is geweest met zaken omtrent het overlijden van het slachtoffer. Deze onderbouwing is naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende, nu op grond van dit overzicht is niet duidelijk welke concrete kosten zijn gemaakt voor de lijkbezorging. Het opvragen van nadere informatie omtrent de opgevoerde uren en kosten zou een te grote belasting voor het strafproces opleveren. De rechtbank zal de vorderingen ten aanzien van de materiële schade daarom niet-ontvankelijk verklaren. De benadeelde partijen kunnen dit deel van de vorderingen slechts bij de burgerlijke rechter aanbrengen.
De rechtbank zal - gelet op het voorgaande – beide vorderingen toewijzen tot een bedrag van € 17.500, bestaande uit immateriële schade (affectieschade). De rechtbank zal de gevorderde wettelijke rente toewijzen met ingang van 26 februari 2023, omdat vast is komen te staan dat de schade vanaf die datum is ontstaan.
Nu de vorderingen gedeeltelijk worden toegewezen, zal de verdachte worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partijen tot aan deze uitspraak in verband met de vordering heeft gemaakt. De rechtbank begroot deze kosten tot op heden op nihil. Daarnaast wordt de verdachte veroordeeld in de kosten die de benadeelde partijen voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog moeten maken.
Schadevergoedingsmaatregel
De verdachte zal voor het primair tenlastegelegde worden veroordeeld en hij is daarom tegenover de benadeelde partijen aansprakelijk voor schade die door deze feiten aan hen is toegebracht. De rechtbank zal aan de verdachte de verplichting opleggen om aan de Staat te betalen een bedrag van € 17.500, vermeerderd met de wettelijke rente daarover vanaf 26 februari 2023 tot aan de dag dat dit bedrag is betaald, ten behoeve van [naam 1] en een bedrag van € 17.500, vermeerderd met de wettelijke rente daarover vanaf 26 februari 2023 tot aan de dag dat dit bedrag is betaald, ten behoeve van [naam 2] .
Hoofdelijkheid ten aanzien van de vorderingen van [naam 1] en [naam 2]
Omdat de verdachte het strafbare feit ter zake waarvan schadevergoeding zal worden toegekend samen met een mededader heeft gepleegd, zijn zij daarvoor ieder hoofdelijk aansprakelijk. Hetzelfde geldt voor de toegewezen proceskosten. Daarbij geldt dat de verdachte, voor zover de mededader een bedrag aan de benadeelde partij heeft betaald, dat deel van de schadevergoeding en/of proceskosten niet meer aan de benadeelde partijen hoeft te betalen.
De vordering van [naam 3]
Affectieschade
De rechtbank is van oordeel dat de gevorderde affectieschade ten aanzien van [naam 3] voor toewijzing in aanmerking komt, omdat zij de levensgezel was van het slachtoffer en dus op grond van artikel 6:108 lid 3 BW Pro recht heeft op deze vergoeding. De rechtbank zal de vordering op dit punt toewijzen.
Schokschade
Bij de beoordeling van de gevorderde schokschade hanteert de rechtbank het volgende kader. In geval van overlijden van het slachtoffer door het strafbare feit, kan ook sprake zijn van onrechtmatig handelen jegens degene bij wie de confrontatie met het strafbare feit of de gevolgen daarvan een hevige emotionele schok teweeg brengt. Bij de beoordeling of sprake is van een onrechtmatige daad tegenvoer de nabestaande, zijn de volgende drie gezichtspunten van belang, in onderlinge samenhang bezien (Hoge Raad 28 juni 2022, ECLI:NL:HR:2022:958): (1) de aard, toedracht en de gevolgen van de onrechtmatige daad, (2) de wijze waarop het secundaire slachtoffer wordt geconfronteerd met de onrechtmatige daad en gevolgen en (3) de aard en hechtheid van de relatie tussen primaire en secundaire slachtoffer. Als aan de hand van deze drie gezichtspunten sprake is van een onrechtmatige daad, bestaat vervolgens recht op vergoeding van zowel immateriële als materiële schade mits sprake van geestelijk letsel als gevolg van de onrechtmatige daad. Dit geestelijk letsel moet naar objectieve maatstaven objectiveerbaar zijn.
De vaststelling van de hoogte van de geleden schokschade geschiedt ingevolge artikel 6:106 BW Pro naar billijkheid met in achtneming van alle omstandigheden van het geval, waaronder de ernst van het aan de verdachte te maken verwijt, de aard van het letsel, de ernst van het letsel (waaronder de duur en de intensiteit), de verwachting ten aanzien van het herstel en de leeftijd van de benadeelde partij. Voorts dient de rechter bij de begroting, indien mogelijk, te letten op de bedragen die door Nederlandse rechters in vergelijkbare gevallen zijn toegekend.
Samenloop schok- en affectieschade
In de onderliggende zaak is sprake van twee schadeveroorzakende gebeurtenissen, te weten het bewezen verklaarde feit en de confrontatie met het gewonde slachtoffer na het steekincident. In zo'n geval van samenloop zal de rechtbank naar billijkheid en schattenderwijs moeten afwegen in hoeverre sprake is van schade ten gevolge van het bewezen verklaarde feit (de affectieschade) en in hoeverre van schade ten gevolge van de confrontatie met de gevolgen van het bewezen verklaarde feit (de schokschade). Dat een precieze afbakening tussen deze vormen van schade doorgaans niet mogelijk zal zijn, staat er niet aan in de weg dat de rechter schattenderwijs vaststelt welk bedrag als vergoeding van schokschade voor toewijzing in aanmerking komt.
De benadeelde partij [naam 3] heeft in het voegingsformulier en de bijlagen daarbij de vordering tot vergoeding van schokschade onderbouwd. Ook is de vordering ter terechtzitting nader toegelicht. De rechtbank stelt allereerst vast dat het onrechtmatig handelen van de verdachte tegenover [slachtoffer] naar zijn aard zeer ernstig is: [slachtoffer] is van het leven beroofd. Vervolgens stelt de rechtbank vast dat de benadeelde partij op een vrij onmiddellijke manier is geconfronteerd met deze daad en de gevolgen ervan: zij werd door haar buurvrouw gebeld terwijl [slachtoffer] net was gestoken en heeft vervolgens gezien hoe [slachtoffer] de ambulance ingereden werd. Ten derde stelt de rechtbank vast dat de relatie tussen [slachtoffer] en de benadeelde partij hecht was: zij waren levensgezellen. De rechtbank komt daarom tot de conclusie dat de verdachte óók onrechtmatig gehandeld heeft tegenover de benadeelde partij.
Dit onrechtmatig handelen heeft geleid tot geestelijk letsel. De benadeelde partij heeft een verklaring van haar GZ-psycholoog overgelegd waaruit volgt dat zij als gevolg van het feit een posttraumatische stressstoornis heeft opgelopen, hiervan veel klachten ondervindt en daarvoor wordt behandeld met gesprekken en EMDR-therapie. Gelet daarop kan de benadeelde partij aanspraak maken op vergoeding van immateriële schade.
De rechtbank schat de schokschade naar redelijkheid en billijkheid op
€ 15.000,- en zal de vordering tot dat bedrag toewijzen. De vordering tot vergoeding van schokschade zal voor het overige niet-ontvankelijk worden verklaard. De benadeelde partij kan dit deel van de vordering slechts bij de burgerlijke rechter aanbrengen.
Materiële schade
De rechtbank is van oordeel dat de gevorderde materiële schade, te weten het gederfde levensonderhoud, onvoldoende is onderbouwd. Het slachtoffer droeg volgens de benadeelde partij € 200,- per maand bij aan het gezinsinkomen, hetgeen dan geschiedde middels zwart werk omdat hij (nog) geen verblijfsvergunning had in Nederland. Uit het dossier komt echter ook naar voren dat het spaargeld van [slachtoffer] op raakte. Er is voor de rechtbank onvoldoende inzicht in de financiële situatie om te kunnen vaststellen in hoeverre de benadeelde partij levensonderhoud is misgelopen. Nadere informatie hieromtrent verkrijgen en beoordelen zou een onevenredige belasting van het strafproces opleveren. De rechtbank verklaart de vordering op dit punt niet-ontvankelijk. De benadeelde partij kan dit deel van de vordering slechts bij de burgerlijke rechter aanbrengen.
Nader te onderbouwen schade
Met de verdediging is de rechtbank van oordeel dat de benadeelde partij niet-ontvankelijk moet worden verklaard ten aanzien van de gevorderde nader te onderbouwen schade, omdat die niet is onderbouwd. De benadeelde partij kan dit deel van de vordering slechts bij de burgerlijke rechter aanbrengen.
Conclusie
De rechtbank zal - gelet op het voorgaande – de vordering toewijzen tot een bedrag van € 35.000, bestaande uit immateriële schade (affectieschade en schokschade). De rechtbank zal de gevorderde wettelijke rente toewijzen met ingang van 26 februari 2023, omdat vast is komen te staan dat de schade vanaf die datum is ontstaan.
Nu de vordering gedeeltelijk wordt toegewezen, zal de verdachte worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partijen tot aan deze uitspraak in verband met de vordering heeft gemaakt. De rechtbank begroot deze kosten tot op heden op nihil. Daarnaast wordt de verdachte veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog moet maken.
Schadevergoedingsmaatregel
De verdachte zal voor het primair tenlastegelegde worden veroordeeld en hij is daarom tegenover de benadeelde partij aansprakelijk voor schade die door dit feit aan haar is toegebracht. De rechtbank zal aan de verdachte de verplichting opleggen om aan de Staat te betalen een bedrag van € 35.000, vermeerderd met de wettelijke rente daarover vanaf 26 februari 2023 tot aan de dag dat dit bedrag is betaald, ten behoeve van [naam 3] .
De vordering van [naam 4]
Affectieschade
De rechtbank is van oordeel dat de gevorderde affectieschade ten aanzien van [naam 4] als zijnde de dochter van het slachtoffer voor toewijzing in aanmerking komt. Hoewel zij op 26 februari 2023 wel was verwekt maar nog niet was geboren, wordt zij op grond van artikel 1:2 BW Pro als op dat moment reeds geboren aangemerkt.
De rechtbank zal de vordering op dit punt toewijzen.
Aantasting in de persoon op andere wijze dan schokschade
De rechtbank is van oordeel dat door derden (in dit geval: de nabestaanden van de overledene) op de grondslag “aantasting in de persoon op andere wijze” een vergoeding van schade die geen schokschade is, niet kan worden verkregen. De persoon van de benadeelde in artikel 6:106, aanhef en onder b, BW, betreft degene die zelf is getroffen door de onrechtmatige daad (vgl. de conclusie van de advocaat-generaal mr. D.J.C. Aben van 9 maart 2021 voor HR 20 april 2021, ECLI:NL:PHR:2021:230, nrs. 81-87). De schadevergoedingsaanspraak van de naasten van de overledene is beperkt tot de in artikel 6:108, eerste tot en met vierde lid, BW genoemde schadeposten, te weten: gederfd levensonderhoud (lid 1), kosten van lijkbezorging (lid 2) en affectieschade (leden 3 en 4). Andere schade die het gevolg is van de onrechtmatige daad jegens de overledene komt – gelet op het limitatieve en exclusieve karakter van, in dit geval, artikel 6:108 BW Pro – niet voor vergoeding in aanmerking (vgl. de conclusie van de advocaten-generaal mr. T.N.B.M. Spronken en mr. S.D. Lindenbergh van 22 februari 2022 voor HR 12 april 2022, ECLI:NL:PHR:2022:166, paragraaf 4). Schokschade betreft een uitzondering op dit gesloten stelsel, maar dat is hier niet aan de orde. De rechtbank verklaart de vordering ten aanzien van deze post niet-ontvankelijk. De benadeelde partij kan dit deel van de vordering slechts bij de burgerlijke rechter aanbrengen.
Materiële schade
De vordering van gederfd levensonderhoud is op dezelfde manier onderbouwd als de vordering van [naam 3] . Om de hiervoor genoemde redenen acht de rechtbank die onderbouwing onvoldoende. De rechtbank verklaart de vordering op dit punt niet-ontvankelijk. De benadeelde partij kan dit deel van de vordering slechts bij de burgerlijke rechter aanbrengen.
Nader te onderbouwen schade
Met de verdediging is de rechtbank van oordeel dat de benadeelde partij niet-ontvankelijk moet worden verklaard ten aanzien van de gevorderde nader te onderbouwen schade, omdat die niet is onderbouwd. De benadeelde partij kan dit deel van de vordering slechts bij de burgerlijke rechter aanbrengen.
Conclusie
De rechtbank zal - gelet op het voorgaande – de vordering toewijzen tot een bedrag van € 20.000, bestaande uit immateriële schade (affectieschade). De rechtbank zal de gevorderde wettelijke rente toewijzen met ingang van 26 februari 2023, omdat vast is komen te staan dat de schade vanaf die datum is ontstaan.
Nu de vordering gedeeltelijk wordt toegewezen, zal de verdachte worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partijen tot aan deze uitspraak in verband met de vordering heeft gemaakt. De rechtbank begroot deze kosten tot op heden op nihil. Daarnaast wordt de verdachte veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog moet maken.
Schadevergoedingsmaatregel
De verdachte zal voor het primair tenlastegelegde worden veroordeeld en hij is daarom tegenover de benadeelde partij aansprakelijk voor schade die door dit feit aan haar is toegebracht. De rechtbank zal aan de verdachte de verplichting opleggen om aan de Staat te betalen een bedrag van € 20.000, vermeerderd met de wettelijke rente daarover vanaf 26 februari 2023 tot aan de dag dat dit bedrag is betaald, ten behoeve van [naam 4] .
8.De inbeslaggenomen voorwerpen
8.1.
De vordering van de officier van justitie
De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de in beslag genomen goederen van de verdachte teruggeven kunnen worden aan de verdachte.
8.2.
Het standpunt van de verdediging
De verdediging heeft betoogd dat de in beslag genomen goederen teruggeven moeten worden aan de verdachte.
8.3.
Het oordeel van de rechtbank
Naar het oordeel van de rechtbank verzet het belang van de strafvordering zich niet meer tegen teruggave. De rechtbank zal gelasten dat de volgende op de beslaglijst genoemde voorwerpen aan de verdachte moeten worden teruggeven:
Kenmerk politie
Omschrijving politie
HALH.001
Zwarte Flyease step sneakers met witte streep in de zolen, Nike Model: Air zoom tempo next flyease 'black/white'
2981961
Muts [verdachte]
KO26.5.1
Vest Petrol Industries (blauw met gele accenten)
KO26.3.1
Apple iPhone 11, telefoon van [verdachte] (wordt getracht te kraken)
KO26.4.1
Donkerkleurige handschoenen (werk handschoenen)
9.De beslissing
De rechtbank:
verklaart wettig en overtuigend bewezen, dat de verdachte het ten laste gelegde feit heeft begaan, zoals hierboven onder 3.5 bewezen is verklaard en dat het bewezen verklaarde uitmaakt:
medeplegen van doodslag;
verklaart niet bewezen hetgeen aan de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezen verklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij;
verklaart het bewezen verklaarde en de verdachte daarvoor strafbaar;
veroordeelt de verdachte tot:
een gevangenisstraf voor de duur van
12 (TWAALF) JAREN;
12 (TWAALF) JAREN;
bepaalt dat de tijd door de veroordeelde vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en voorlopige hechtenis doorgebracht, bij de tenuitvoerlegging van de hem opgelegde gevangenisstraf geheel in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht;
de vordering van de benadeelde partijen;
De vordering benadeelde partij van [naam 1]
wijst de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij [naam 1] gedeeltelijk en hoofdelijk toe en veroordeelt de verdachte om een bedrag van € 17.500,- aan [naam 1] te betalen, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 26 februari 2023 tot de dag waarop dit bedrag is betaald;
bepaalt dat de benadeelde partij [naam 1] voor het overige niet-ontvankelijk is in de vordering tot schadevergoeding en dat de benadeelde partij dit deel van de vordering slechts bij de burgerlijke rechter kan aanbrengen;
veroordeelt de verdachte tevens hoofdelijk in de proceskosten door de benadeelde partij gemaakt, tot op heden begroot op nihil, en in de kosten ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken;
de schadevergoedingsmaatregel
legt aan de verdachte hoofdelijk op de verplichting om aan de Staat te betalen een bedrag van € 17.500,- ten behoeve van [naam 1] , te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 26 februari 2023 tot de dag waarop dit bedrag is betaald;
bepaalt dat als het verschuldigde bedrag niet volledig wordt betaald of kan worden verhaald, gijzeling kan worden toegepast voor de duur van 122 dagen; de toepassing van gijzeling heft de hiervoor opgelegde betalingsverplichting niet op;
bepaalt dat als de mededader de toegewezen schadevergoeding deels of geheel aan de benadeelde partij heeft betaald en/of de betalingsverplichting aan de Staat deels of geheel heeft voldaan, de verdachte niet meer verplicht is om dat deel te betalen of te voldoen;
bepaalt dat gehele of gedeeltelijke betaling van het verschuldigde bedrag aan de benadeelde partij de betalingsverplichtingen aan de Staat in zoverre doet vervallen, en dat gehele of gedeeltelijke betaling van het verschuldigde bedrag aan de Staat de betalingsverplichting aan de benadeelde partij in zoverre doet vervallen;
De vordering benadeelde partij van [naam 2]
wijst de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij [naam 2] gedeeltelijk en hoofdelijk toe en veroordeelt de verdachte om een bedrag van € 17.500,- aan [naam 1] te betalen, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 26 februari 2023 tot de dag waarop dit bedrag is betaald;
bepaalt dat de benadeelde partij [naam 2] voor het overige niet-ontvankelijk is in de vordering tot schadevergoeding en dat de benadeelde partij dit deel van de vordering slechts bij de burgerlijke rechter kan aanbrengen;
veroordeelt de verdachte tevens hoofdelijk in de proceskosten door de benadeelde partij gemaakt, tot op heden begroot op nihil, en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken;
de schadevergoedingsmaatregel
legt aan de verdachte hoofdelijk op de verplichting om aan de Staat te betalen een bedrag van € 17.500,- ten behoeve van [naam 2] , te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 26 februari 2023 tot de dag waarop dit bedrag is betaald;
bepaalt dat als het verschuldigde bedrag niet volledig wordt betaald of kan worden verhaald, gijzeling kan worden toegepast voor de duur van 122 dagen; de toepassing van gijzeling heft de hiervoor opgelegde betalingsverplichting niet op;
bepaalt dat als de mededader de toegewezen schadevergoeding deels of geheel aan de benadeelde partij heeft betaald en/of de betalingsverplichting aan de Staat deels of geheel heeft voldaan, de verdachte niet meer verplicht is om dat deel te betalen of te voldoen;
bepaalt dat gehele of gedeeltelijke betaling van het verschuldigde bedrag aan de benadeelde partij de betalingsverplichtingen aan de Staat in zoverre doet vervallen, en dat gehele of gedeeltelijke betaling van het verschuldigde bedrag aan de Staat de betalingsverplichting aan de benadeelde partij in zoverre doet vervallen;
De vordering benadeelde partij van [naam 3]
wijst de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij [naam 3] gedeeltelijk toe en veroordeelt de verdachte om een bedrag van € 35.000,- aan [naam 3] te betalen, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 26 februari 2023 tot de dag waarop dit bedrag is betaald;
bepaalt dat de benadeelde partij [naam 3] voor het overige niet-ontvankelijk is in de vordering tot schadevergoeding en dat de benadeelde partij dit deel van de vordering slechts bij de burgerlijke rechter kan aanbrengen;
veroordeelt de verdachte tevens in de proceskosten door de benadeelde partij gemaakt, tot op heden begroot op nihil, en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken;
de schadevergoedingsmaatregel
legt aan de verdachte op de verplichting om aan de Staat te betalen een bedrag van € 35.000,- ten behoeve van [naam 3] , te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 26 februari 2023 tot de dag waarop dit bedrag is betaald;
bepaalt dat als het verschuldigde bedrag niet volledig wordt betaald of kan worden verhaald, gijzeling kan worden toegepast voor de duur van 210 dagen; de toepassing van gijzeling heft de hiervoor opgelegde betalingsverplichting niet op;
bepaalt dat gehele of gedeeltelijke betaling van het verschuldigde bedrag aan de benadeelde partij de betalingsverplichtingen aan de Staat in zoverre doet vervallen, en dat gehele of gedeeltelijke betaling van het verschuldigde bedrag aan de Staat de betalingsverplichting aan de benadeelde partij in zoverre doet vervallen;
De vordering benadeelde partij van [naam 4]
wijst de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij [naam 4] gedeeltelijk toe en veroordeelt de verdachte om een bedrag van € 20.000,- aan [naam 4] te betalen, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 26 februari 2023 tot de dag waarop dit bedrag is betaald;
bepaalt dat de benadeelde partij [naam 4] voor het overige niet-ontvankelijk is in de vordering tot schadevergoeding en dat de benadeelde partij dit deel van de vordering slechts bij de burgerlijke rechter kan aanbrengen;
veroordeelt de verdachte tevens in de proceskosten door de benadeelde partij gemaakt, tot op heden begroot op nihil, en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken;
de schadevergoedingsmaatregel
legt aan de verdachte op de verplichting om aan de Staat te betalen een bedrag van € 20.000,- ten behoeve van [naam 4] , te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 26 februari 2023 tot de dag waarop dit bedrag is betaald;
bepaalt dat als het verschuldigde bedrag niet volledig wordt betaald of kan worden verhaald, gijzeling kan worden toegepast voor de duur van 135 dagen; de toepassing van gijzeling heft de hiervoor opgelegde betalingsverplichting niet op;
bepaalt dat gehele of gedeeltelijke betaling van het verschuldigde bedrag aan de benadeelde partij de betalingsverplichtingen aan de Staat in zoverre doet vervallen, en dat gehele of gedeeltelijke betaling van het verschuldigde bedrag aan de Staat de betalingsverplichting aan de benadeelde partij in zoverre doet vervallen;
de inbeslaggenomen goederen;
gelast de teruggave aan de verdachte van de onder overweging 8.3 genoemde inbeslaggenomen voorwerpen.
Dit vonnis is gewezen door
mr. L.K. van Zaltbommel, voorzitter,
mr. Y.J. Wijnnobel-van Erp, rechter,
mr. J.M. Meester, rechter,
in tegenwoordigheid van mr. I. Verhagen, griffier,
en uitgesproken ter openbare terechtzitting van deze rechtbank van 30 april 2025.