Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Haarlem
Bestuursrecht
zaaknummers: NL26.8497 (beroep) en NL26.8498 (voorlopige voorziening)
uitspraak van de enkelvoudige kamer en de voorzieningenrechter in de zaak tussen
[eiser] , eiser,
V-nummer: [nummer] ,
(gemachtigde: mr. D. de Vries),
en
de minister van Asiel en Migratie, verweerder,
(gemachtigde: mr. F.D. in den Bosch).
Inleiding
1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiser tegen het niet in behandeling nemen van zijn aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd. Verweerder heeft de aanvraag met het bestreden besluit van 16 februari 2026 niet in behandeling genomen omdat Slovenië verantwoordelijk is voor de aanvraag.
1.1.
Eiser heeft tegen dit besluit beroep ingesteld. Ook heeft hij verzocht om het treffen van een voorlopige voorziening.
1.2.
De rechtbank heeft het beroep samen met het verzoek om een voorlopige voorziening op 15 april 2026 op zitting behandeld. Hieraan heeft de gemachtigde van verweerder deelgenomen. Eiser en zijn gemachtigde hebben voor de zitting laten weten niet te verschijnen.
Beoordeling door de rechtbank
2. De rechtbank beoordeelt het niet in behandeling nemen van de asielaanvraag van eiser. Zij doet dat aan de hand van de argumenten die eiser heeft aangevoerd, de beroepsgronden.
3. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Dat betekent dat eiser ongelijk krijgt en verweerder zijn aanvraag terecht niet in behandeling heeft genomen. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Totstandkoming van de besluiten
4. De Europese Unie heeft gezamenlijke regelgeving over het in behandeling nemen van asielaanvragen. Die staat in de Dublinverordening. [1] Op grond van de Dublinverordening neemt verweerder een asielaanvraag niet in behandeling als is vastgesteld dat een andere lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan. [2]
4.1
Eiser heeft de Algerijnse nationaliteit en is geboren op [datum] 1999. Hij heeft zijn asielaanvraag in Nederland op 23 december 2025 ingediend. Uit Eurodac is gebleken dat eiser op 29 juni 2023 in Slovenië een asielaanvraag heeft ingediend. Nederland heeft daarom op 27 januari 2026 de autoriteiten van Slovenië verzocht om eiser terug te nemen op grond van artikel 18, eerste lid en onder b, van de Dublinverordening. Op 29 januari 2026 heeft Slovenië dit verzoek aanvaard.
4.2
Verweerder stelt zich op het standpunt dat ten aanzien van Slovenië nog steeds van het interstatelijk vertrouwensbeginsel kan worden uitgegaan en dat eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat Slovenië zijn internationale verplichtingen niet nakomt. Uit het AIDA-rapport van juli 2025 volgt dat Dublinterugkeerders in Slovenië opvang krijgen. Uit het AIDA-rapport volgt niet dat er sprake is van structurele tekortkomingen in het asiel- en opvangsysteem.
Mag verweerder voor Slovenië uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel?
5. Eiser voert aan dat ten aanzien van Slovenië niet van het interstatelijk vertrouwensbeginsel kan worden uitgegaan. Hij zal daar niet in de gelegenheid worden gesteld om zijn asielaanvraag goed toe te lichten en de opvang is slecht. Verweerder moet volgens hem onderzoek verrichten naar zijn eerdere asielaanvraag in Slovenië. Uit de AIDA-rapporten van 2024 en 2025 volgt dat sprake is van structurele tekortkomingen in zowel de opvangvoorzieningen als de asielprocedure. Eiser verwijst daarbij naar een uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Amsterdam, van 10 oktober 2025. [3] Daarin is geoordeeld dat het onduidelijk is hoe het zit met de opvang van Dublinclaimanten. Dublinclaimanten moeten drie tot twintig dagen wachten om hun asielaanvraag in te dienen vanwege achterstanden. Tijdens die periode hebben zij geen toegang tot alle opvangfaciliteiten en dit is een structurele tekortkoming omdat dit al speelt vanaf 2023.
Eiser voert verder aan dat uit het AIDA-rapport van juli 2025 opgemaakt kan worden dat asielzoekers juridisch gratis worden bijgestaan door specifiek benoemde vluchtelingenadviseurs. Recent heeft echter een wijziging plaatsgevonden in bepalingen van de "International Protection Act" over nieuwe gronden voor ontslag van de vluchtelingenadviseurs. Deze wijzigingen vormen een bedreiging voor onafhankelijke en vertrouwelijke rechtsbijstand en het ondermijnt een effectief rechtsmiddel voor asielzoekers. Verweerder heeft weliswaar betoogd dat de vreemdeling kan klagen bij het EHRM [4] , maar uit het AIDA-rapport volgt juist dat de vreemdeling geen vergoeding krijgt van rechtsbijstand voor vertegenwoordiging bij het EHRM. Tot slot voert eiser aan dat hij bij overdracht aan Slovenië een reëel risico loopt om te worden uitgezet naar Algerije en dit is in strijd met artikel 3 van Pro het EVRM [5] en artikel 4 van Pro het Handvest [6] .
5.1
De rechtbank overweegt dat verweerder in beginsel ten aanzien van Slovenië mag uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Dit beginsel betekent dat Europese lidstaten erop mogen vertrouwen dat andere lidstaten de vreemdeling in overeenstemming met het EVRM, het Vluchtelingenverdrag en het Unierecht zullen behandelen. Het is aan eiser om met concrete aanwijzingen aannemelijk te maken dat hij bij overdracht aan Slovenië, als gevolg van het niet nakomen van internationale verplichtingen door de Sloveense autoriteiten, een reëel risico loopt op een met artikel 4 van Pro het Handvest en artikel 3 van Pro het EVRM strijdige behandeling. Eiser dient daarvoor aannemelijk te maken dat er sprake is van tekortkomingen in het asiel- en opvangsysteem die structureel of fundamenteel zijn en een bijzonder hoge drempel van zwaarwegendheid bereiken. De rechtbank is van oordeel dat eiser daarin niet is geslaagd.
De rechtbank vindt daarbij de volgende passages uit het AIDA-rapport van juli 2025 van belang:
“There are no obstacles for asylum applicants transferred from another Member State with regard to access to the asylum procedure. As confirmed by the Constitutional Court, Dublin returnees are considered asylum applicants from the moment of their return to Slovenia.”
(…)
Similarly, to other asylum applicants, Dublin returnees have to wait from 3-20 days to lodge the application due to the backlog of applications. Once their application is lodged, they have the same rights as other asylum applicants and are accommodated in the Asylum home or its branch.”. [7]
“Considering that individuals are not considered asylum applicants until their application is formally lodged, there is a lapse of time in which they do not have access to all of the services.” [8]
“Applicants are entitled to material reception conditions by lodging their asylum application; the law makes no distinction between “making” and “lodging” an application in this regard.509 In practice, from the moment they express the intention to apply and until they have formally lodged their application, asylum applicants are held in the Asylum Home or its branch Logatec (see: Detention of Asylum Seekers)”. [9]
“A regime of de facto detention is applied to all newly arrived asylum applicants. Upon arrival in the Asylum Home, applicants are informed they are not allowed to leave the premises until they lodge their application. In general, individuals had to wait from 3 to up to 20 days to lodge the application in 2024.” [10]
5.2
De rechtbank begrijpt uit het bovenstaande dat Dublinterugkeerders zoals eiser weliswaar door achterstanden 3 tot 20 dagen moeten wachten totdat zij een asielaanvraag kunnen indienen, maar dat zij in de praktijk, vanaf het moment dat zij hun asielwens hebben geuit tot het moment dat zij hun asielaanvraag formeel hebben ingediend, in de opvang (Asielcentrum of de vestiging Logatec) verblijven en daarbij de opdracht krijgen om het opvangterrein niet te verlaten tot zij de asielaanvraag formeel hebben ingediend. De rechtbank leest hierin niet dat Dublinterugkeerders tot het moment dat zij hun asielaanvraag formeel hebben ingediend op straat moeten leven. Dat in het AIDA-rapport staat dat zij in die periode geen toegang hebben tot alle diensten, maakt dit niet anders. De rechtbank ziet hierin niet een zodanig systeemgebrek dat hierom niet langer kan worden uitgegaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Eiser heeft overigens zelf in het gehoor gezegd dat hij geen persoonlijke problemen heeft gehad in Slovenië, maar dat hij graag in Nederland wil blijven omdat hij het een mooi land vindt en graag zijn toekomst hier wil opbouwen. [11] Eiser heeft ook in beroep geen persoonlijke omstandigheden aangevoerd waaruit kan worden afgeleid dat hij te maken heeft gehad met systeemgebreken ten aanzien van de opvang.
5.3
Eisers beroepsgrond over de rechtsbijstand in Slovenië slaagt naar het oordeel van de rechtbank ook niet. Verweerder stelt terecht dat het door eiser aangevoerde punt uit het AIDA-rapport van juli 2025, waaronder de vermelde ontslaggronden van de vluchtelingenadviseurs, al is vermeld in de AIDA-rapporten over 2021, de update 2022, [12] over 2022, de update 2023 [13] en over 2023, de update 2024. Het rapport over 2021, de update 2022, was al bekend ten tijde van de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 8 september 2022, [14] waarin is geoordeeld dat verweerder ten aanzien van Slovenië nog steeds van het interstatelijk vertrouwensbeginsel kan uitgaan.
De rechtbank ziet in het rapport van juli 2025 geen wezenlijk ander beeld van de situatie ten aanzien van de rechtsbijstand dan in de eerdere rapporten. Zoals verweerder ter zitting terecht stelt, moet er een onderscheid worden gemaakt tussen de bestuurlijke besluitvormingsfase en de (hoger) beroepsfase. Op grond van de Procedurerichtlijn zijn lidstaten gehouden om in rechtsbijstand te voorzien voor die laatste fase. Daaraan voldoet Slovenië. Daarbij komt dat ook uit het AIDA-rapport niet blijkt dat vreemdelingen in zijn geheel geen mogelijkheid hebben om rechtsbijstand te verkrijgen in de bestuurlijke besluitvormingsfase in Slovenië.
Concrete aanwijzingen dat hij bij een eventuele afwijzing van zijn asielaanvraag geen gebruik zou kunnen maken van rechtsbijstand heeft eiser niet gegeven. Mocht hij desondanks in de toekomst problemen ondervinden, dan dient hij zich te wenden tot de (hogere) Sloveense autoriteiten. Eiser heeft niet aannemelijk gemaakt dat dit onmogelijk of bij voorbaat zinloos zou zijn.
Het risico op indirect refoulement
6. Uit de uitspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 20 november 2023 [15] en de uitspraak van de Afdeling van 12 juni 2024 [16] volgt dat er in een Dublinprocedure geen ruimte is voor het toetsen van het risico op indirect refoulement als gevolg van het beschermingsbeleid, en dat ook materiële meningsverschillen tussen lidstaten over de vraag wanneer een vreemdeling in aanmerking komt voor internationale bescherming, niet relevant zijn. Dit is anders wanneer niet langer uitgegaan kan worden van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Hiervoor is geconcludeerd dat nog steeds van het interstatelijk vertrouwensbeginsel uitgegaan kan worden. De rechtbank komt daarom niet toe aan het toetsen van het risico op indirect refoulement.
Conclusie en gevolgen
7. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat verweerder de asielaanvraag van eiser niet in behandeling hoeft te nemen en eiser overgedragen mag worden aan Slovenië.
8. Nu de rechtbank deze beslissing neemt over eisers beroep, is er geen aanleiding meer voor het treffen van een voorlopige voorziening. De voorzieningenrechter wijst het verzoek daarom af.
9. Er bestaat in beide zaken geen aanleiding om verweerder te veroordelen in de proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
De voorzieningenrechter wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. M. Kraefft, (voorzieningen)rechter, in aanwezigheid van mr. R. Pronk, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan voor zover de hoofdzaak betreft, een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.